Zelfdoding is niet om te lachen (2)


Dat is wel gebleken uit de vele
 reacties

Die mijn artikel met tegen hangende titel, ''Is zelfdoding om te lachen?'' ,  opriep. Gelukkig maar! Ik werd overweldigd in positieve zin! Wat deden deze reacties mij goed. Zoals dat schokkende item, waar dit artikel op was gebaseerd, me deed huiveren, zo warm werd ik van binnen, van de begripvolle reacties die mijn artikel opriep. Zelfdoding is zeker niet iets om te lachen. Voor mij al zo klaar als een klontje. Voor anderen blijkbaar niet. Want de reacties die de onwetende vlogger opriep met zijn vlog, logen er niet om. Er waren volgers die hem prezen en die er ook de humor van in zagen, zo hoorde ik via de media. Dat is misschien nog wel schokkender en angstaanjagender dan die hele vlog. Die beelden en de reacties heb ik zelf niet bekeken en dat ga ik ook niet doen.

Inmiddels ben ik wel weer bekomen van de schrik en ben ik op zo’n moment blij dat ik zoveel kwijt kan in schrijven en me daardoor dan echt getroost kan voelen. Wat fijn dat ik op deze wijze toch nog uiting kan geven aan mijn onmacht. Dat kan ik met recht een zegen noemen. Ik kon het weer even van mij afzetten en het laten voor wat het was.

Waarom werd ik zo
aangegrepen? 

Op zesentwintig jarige leeftijd ben ik mijn moeder verloren aan zelfdoding. Alleen al het woord omvat talloze emoties voor mij. Ik noem het heel bewust ‘’zelfdoding’’ en gebruik niet die andere, nare, kille aanduiding. Al verandert dat niets aan de hardheid en de emotie die dit begrip voor mij omvat. Het verandert helemaal niets. Mijn moeder krijg ik er niet mee terug en de geschiedenis voorafgaande aan haar overlijden, wordt daardoor niet herschreven. Het klinkt slechts iets minder confronterend.

Voor mijn moeder is het te laat,
voor anderen misschien niet

Mijn moeder was een gevoelige vrouw en strubbelde mijn leven lang al met psychische problemen. Deze uitte zich bij haar vooral in psychoses en depressies. Ze belandde in een niet te doorbreken en uitzichtloze cirkel. Een welbekende cirkel voor veel mensen die kampen met dergelijke worstelingen. Een dodelijke cirkel. Net zo dodelijk als een ongeneselijke ziekte. Een ongeneselijke ziekte is echter vaak aantoonbaar. Soms is er zelfs een traject of een behandeling voor. Er is een naam voor, er is begrip voor en het is een erkend feit. Dit is anders wanneer men te maken heeft met psychische aandoeningen.

En daar zit nou net die stille sluipmoordenaar
 in verscholen!

Want dat aspect maakt het een schrijnende en eenzame strijd voor die personen die kampen met die dodelijke cirkel. Dit betreft namelijk een lastiger fenomeen om begrip voor op te brengen of om te erkennen. Het is vaak onbekend terrein. Onbekend terrein boezemt angst in en creëert afstand. Het lokt reacties uit als, dat de vlag er morgen vast weer anders bij hangt. Of die andere dooddoener; morgen schijnt de zon weer! Ik besef me terdege dat dit onwetendheid is. Want hoe moet je dan anders reageren?

 Maar je hebt geen reet aan die rot zon als je in de schaduw staat! Je kunt dan hooguit wat van die warme stralen aanschouwen, maar ze aanraken is dan onmogelijk. Hoe frustrerend is dat?! Mensen die kampen met depressie, psychische aandoeningen of een gebrek aan levensvreugde, die stappen niet zo makkelijk weg uit die schaduw. Zij hebben daar net zo goed die naam, erkenning en het begrip voor nodig. Dat zorgt namelijk voor toegankelijkheid en het maakt de drempel lager om te delen en zich gehoord en begrepen te voelen. Belangrijke aspecten om die schrijnende eenzaamheid te doorbreken!

Hoe kun je iets begrijpen
wat niet te begrijpen is?

Hoe kun je een luisterend oor zijn en begrip opbrengen voor iemand die jouw diepste angst als de ultieme verlossing ziet? Hoe kun je iemand begrijpen die verlangt naar het sterven, terwijl jij bruist van de levensenergie? Dat is misschien wel onmogelijk. Ik maakte het van heel dichtbij mee en dat verlangen blijft een moeilijk verteerbaar iets. Begrijpen doe ik het wel, maar het zo voelen niet. Ook niet een heel klein beetje. 

Iemand echt begrijpen is geen vereiste.
 Luisteren wel!

Ik denk ook niet dat het een vereiste is om iemand daadwerkelijk te begrijpen of te kunnen voelen wat iemand voelt. Ik denk dat juist dat luisterende oor en het erkennen van dat verlangen en het bijbehorende gevoel, dat begrip kan betekenen voor iemand die zo eenzaam strijdt en zo eenzaam lijdt. Als die elementen toereikend worden, dan is het niet meer nodig dat iemand eenzaam lijdt. Dan worden de scherpe randjes van het schrijnende misschien net wat milder en maakt het, het makkelijker om die verlangens te accepteren zoals zij zijn. Want gevoel, en daarmee verlangen, is het meest pure wat een mens bezit. Als dat wordt veroordeeld, dan wordt het meest kwetsbare in iemands ‘’zijn’’aangetast.
 Dat voor iemand kunnen doen en betekenen vergt natuurlijk best wel wat. Dat is niet iets wat je met alle gemak van de wereld doet. Dat maakt het ook zo moeilijk. Niet alleen voor diegene die worstelt met dat verlangen, maar ook voor de mensen om hem heen. Er ontstaat een cirkel in een cirkel. En dan begrijp je misschien hoe eenzaam het is als je met dergelijke verlangens en gevoelens kampt en hoe moeilijk dat te doorbreken is!

Help mee het taboe
te doorbreken!

En luister en praat. Al betekent dit dat jij geen snars van die ander begrijpt. Als dat is wat je voor een ander kunt betekenen en als dat een klein beetje van die tergende eenzaamheid wegneemt, dan blijkt dit uiteindelijk toch een kleinere moeite dan op voorhand gedacht. Wie weet maak jij dan net het verschil. Je helpt al mee door dit artikel te lezen. Laat je ook je stem horen? Je mening? Je gevoel? Van welke aard dit ook mag zijn, laat wat horen en help mee! 

Lijden in eenzaamheid, het zou verboden moeten worden! Helaas zijn er nog teveel mensen die dit wel in eenzaamheid doen en doorstaan. Of juist niet... 

Volg mij ook op

Facebook: 
Koppzorgen
en/ of op:
Judith-it

 

Mijn boek lezen?

deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 

 

Gerelateerde artikelen:

Word lid en beloon de maker en jezelf!