2 autisten en een adhd-er, heb ik het zwaar? NEE!


Mijn 3 prachtige dochters. Van links naar rechts: Cheyenna van 10(klassiek autisme), Savanna van 8(ADHD), en Jamaica van 15(PDD-NOS met angststoornis). Vaak vragen mensen mij hoe ik het volhoudt, maar voor mijn gevoel is mijn gezin niet moeilijker dan andere gezinnen.

Zomaar een ochtend in huize den Hollander: Als ik uit bed kom staat Jamaica op de overloop:"ehm, mam, er ligt poep en plas in de keuken en er ligt een dode muis achter de deur. Ik zou even wachten, want Peter is net naar beneden." Omdat ik het helaas niet kan maken om mijn man met de rotzooi te laten zitten roep ik mijn jongste dochters en ga naar beneden. Samen met mijn man ruim ik de rommel op. Luna is weer ziek, en Sunday is duidelijk op jacht geweest.

Ik roep naar boven dat het vandaag niet warm wordt, waarop Cheyenna gilt dat ze dan geen broek heeft die past. Inmiddels is Savanna al beneden en smeert haar brood. Manlief vertrekt naar zijn werk, en jamaica gaat naar school. Ze moet 10 km fietsen, dus vertrekt vroeg. 45 minuten(!) later is Cheyenna ook eindelijk beneden, zonder broek. Ik zeg haar dat ze toch echt een broek aan moet, en dat ze er meer dan genoeg heeft, maar dat is niet waar. Ze zijn allemaal te klein of te groot volgens haar.

Ik begin te beseffen wat voor dag dit gaat worden, en verheug me er niet op. Even overweeg ik om Cheyenna's juf een mail te sturen om haar te waarschuwen, maar ik bedenk dat ze helaas snel zelf zal merken hoe Cheyenna's humeur is. Heel langzaam maakt Cheyenna haar brood, gaat aan tafel zitten en eet met lange tanden, terwijl Savanna haar tanden heeft gepoetst en haar haren borstelt, waarna ik het ook nog even borstel.

De discussie over de broek gaat door, en ik vraag Cheyenna of ze zenuwachtig is voor het concert waar ze morgen met school heengaat. Ik ga ook mee, anders durft de juf het niet aan. Nee, ze is niet zenuwachtig, ze heeft gewoon geen broek. Eindelijk is haar brood op, maar het gemekker over de broek gaat door. Ik vraag haar om niet zo dwars te doen, aangezien ik erg veel aan mijn hoofd heb. Gisteren is mijn oma gestorven, Maandag wordt Jamaica klinisch opgenomen om hulp te krijgen voor haar angst-stoornis. Intussen is mijn broer druk bezig om dood te gaan aan ALS en herstelt mijn moeder van kanker. Dat was wel even genoeg.

Hier heeft Cheyenna helaas geen boodschap aan. Al maanden ging het vrij goed, en was ze zelden heel dwars, maar ze schijnt aan te voelen wanneer ik veel aan mijn hoofd heb, want dat is meestal het moment dat haar dwarsheid op magische wijze terugkeert. Terwijl ik Cheyenna naar boven stuur om al haar broeken te gaan halen, vertrekt Savanna naar school. Ik hoor Cheyenna gillen dat ze wel gewoon helemaal niet meer naar school gaat, maar ik kies ervoor om geen antwoord te geven. Daar is ze, met al haar broeken, die ze op een hoop op de vloer gooit. Ik pak de bovenste en vraag wat er mis mee is. Te strak. Oke, trek hem dan eens aan, dan kan ik kijken. Nadat ik het binnenste elastiek losser heb gemaakt(wat ze zelf ook had kunnen doen), blijkt hij prima te passen. Probleem opgelost.

Vervolgens gilt Cheyenna dat ze nu toch al te laat is en geen koekje en drinken meeneemt. Ehm, jawel hoor, dat doe je wel. Nou, oke, dan wel, maar dan komt ze na school nooit meer naar huis. Oke schat, ga maar lekker naar school, ik hou van je. Cheyenna verdwijnt mokkend naar school en ik voel even wat medelijden met de juf. Ze krijgt het zwaar vandaag, maar ik ben er zelf ook nog niet, want dit soort buien duren lang. De dag is net begonnen en ik ben nu al moe.

Toch is het meestal rustig in huis. De kids hebben structuur en duidelijke regels en de meeste dagen gaan voorbij zonder veel problemen, behalve als Cheyenna een dwarse periode heeft. Als moeder groei je erin, en weet niet beter. Ik zou niet weten hoe het is om "normale" kinderen te hebben. Mijn meiden zijn goed zoals ze zijn. Oke, ik weet nooit van tevoren wat Savanna uit gaat vreten, maar dat komt simpelweg omdat ze dat zelf ook niet weet. Meestal komt ze te laat thuis, omdat ze vergeet op de klok te kijken, maar soms doet ze stommere dingen, zoals in het Westerschelde-slik terecht komen of besluiten om over de doorgaande weg naar het volgende dorp te lopen. Dingen die alleen goed afliepen dankzij puur geluk. Nadenken voor ze iets doet is niet haar sterkste kant. Dat heeft ze vast van mij.

Het moeilijkste aan kinderen hebben is dat je je eigen "fouten" uitvergroot in je gezicht gesmeten krijgt, alsof je een grote spiegel voor je neus krijgt. Alle problemen van mijn kinderen heb ik zelf, maar dan in mindere mate. Vaak werd ik me daar pas van bewust als ik het bij mijn kids opmerkte.

Ik ben ervan overtuigd dat mijn 3 kinderen niet voor niets bij mij zijn geboren. Je krijgt het kind wat bij je past. Ja, mijn kinderen hebben alledrie een diagnose, maar dat maakt ze juist waardevoller. Ze zijn bijzonder, en ik zou ze niet anders willen. Aan mij de taak om ze klaar te stomen voor de maatschappij. Autisme en ADHD zie ik niet als een beperking, maar als een uitdaging, en uitdagingen ga ik nooit uit de weg.