×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Het verhaal achter de vluchteling 5

Het verhaal achter de vluchteling 5


PAMPHILE – DR CongoDR Congo is het grootste land van Afrika met meer dan 200 miljoen inwoners, waarvan 18 miljoen in de hoofdstad Kinshassa. 

Recente oorlogen van 1997 en 1998-2003 resulteerden in vijf miljoen doden, 1.9 miljoen ontheemden en 440.000 vluchtelingen. 

Hoewel het officiële conflict voorbij is, is de situatie op veel plaatsen nog steeds levensgevaarlijk.

Ik ben van DR Congo. 

Mijn vader is arts en mijn moeder verpleegkundige. 

Zij werken voor een Amerikaans Gezondheid-Project.

 Ik heb een fijne jeugd gehad. 

We zijn met vijf kinderen. Iedereen, behalve mijn ouders, woont inmiddels in het buitenland. 

Ik studeerde af aan de Universiteit en werd psycholoog.

Ik was leider van de jeugd- oppositie. 

Vele mensen van politieke partijen werden vermoord en het werd te gevaarlijk voor mij. 

In januari 2015 waren er gevechten met de politie en ik werd gearresteerd.

 Ik was 10 dagen in de gevangenis. 

Godzijdank was mijn moeder bereid om 250 dollar te betalen om me vrij te kopen. 

Veel van mijn vrienden zitten nu al meer dan twee jaar in de gevangenis.

Mijn werk in de politiek is mijn passie. Ik kon het niet stoppen.

 Mijn politieke partij vocht tegen de dictatuur en het aanblijven van onze president. 

Wij wilden een einde maken aan het moorden. 

Wij vochten voor vrijheid van meningsuiting en betere leefomstandigheden en wilden werkgelegenheid creëren voor armen en onderdrukten. 

Na een aantal waarschuwingen kwam de politie in maart 2016 naar mijn huis met 2 arrestatiebevelen.

 Het was een moeilijke tijd voor heel Congo.

Mijn familie hielp me te vluchten.

 Ik stak met de kano het water over naar Congo Brazzaville. 

Hier zorgde een vriend voor een vals paspoort en ik vloog via Marokko naar Turkije. 

Ik kwam 20 maart 2016 aan in Turkije. 

Op zekere dag werd ik gevolgd en aangevallen door een volwassen Moslim en zeven jongeren met messen.

 Het werd tijd om Turkije te verlaten.

Op 28 maart 2016, kort na het sluiten van de grenzen, kwam ik aan met de balloon op Lesvos.

Voor het sluiten van de grenzen verbleef niemand langer dan een aantal dagen in Moria. 

Ik ben nu meer dan 10 maanden hier. 

Moria is in mijn ogen een mensonwaardige en onveilige plek. 

Er verblijven gevaarlijke mensen en er wordt regelmatig gevochten.

 Mensen staken tenten in brand.

 Ze vechten met de politie. 

Ik heb verschillende doden gezien. 

Zeker 10 Pakistani vonden de dood in een container om op die manier Athene te bereiken.

Er is geen vrijheid van meningsuiting in DR Congo. 

Gewapende groepen en politie maken zich schuldig aan kidnapping, martelingen, executies en seksuele bedreigingen. 

Vooral vrouwen hebben het zwaar. 

Zeventig procent van de bevolking op het platteland leeft in armoede. 

Velen zijn verstoken van voedsel, medische zorg en onderwijs. 

Er is geen schoon drinkwater.

 Mensen drinken uit de rivier en sterven aan tyfus. 

Ziekten als malaria, TBC en HIV eisen vele slachtoffers.

President Jozef Kabila zal nooit vrijwillig aftreden. 

En zolang dat niet gebeurd is het onmogelijk voor mij om terug te keren.

 Zelfs gisteren werd er nog een lid van de oppositie vermoord… 

 www.yasminverschure.nl