×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Schrijfuitdaging januari 2018 (3)

Schrijfuitdaging januari 2018 (3)


‘Vanavond zenden ze een heel emotioneel programma uit,’ zegt mijn collega. ‘Ik weet zeker dat je het boeiend zult vinden. Zorg maar dat je het niet mist, of programmeer je digicorder.’
‘Waarover gaat het dan?’ pols ik.
‘Over leed waarvan je denkt dat je dat in je hele leven nooit zult meemaken. Het grijpt je naar de keel, geloof me. Dit laat niemand koud.’
Ik ga er niet dieper op in, maar ik vraag me af of ik er wel goed aan doe om daar nu naar te kijken. Momenteel sta ik niet zo stevig op mijn benen, en dan lijkt zo’n uitzending net een lucifer die alles in vuur en vlam kan zetten.
Toch zet ik mijn schaar in de tv-gids en knip de advertentie uit. Misschien, denk ik, ik overweeg het nog een keer nadat ik naar de winkel ben geweest. Deze ochtend kneep ik het laatste restje uit de tube tandpasta en was mijn lievelingsyoghurt beschimmeld. En het eerste nieuwsitem op de radio had het over de meest depressieve dag van het jaar. Daar kon ik me alvast iets bij voorstellen.

Na een te trage werkdag kom ik thuis. De kat had overgegeven op de mat en op het tafelkleed.
‘Dit meen je niet,’ grom ik, maar ik neem meteen een doekje om de boel op te schonen. Het beestje ziet er niet te ziek uit en ik wrijf over zijn bolletje. Dan zet ik alvast de televisie op de juiste zender. Het is nog veel te vroeg, maar ik hou niet van de stilte in huis. Plots laten ze de trailer op me los. Ik staar naar het toestel, naar de vrouw die in tranen vertelt hoe ze denkt verantwoordelijk te zijn voor de dood van haar dochtertje. De banaliteit van de tandpasta en yoghurt dringt tot me door. Mijn blauwe maandag lijkt plots niet zo blauw meer.

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties