Vijfenhalf, bijna zes. Deel negentien

Vijfenhalf, bijna zes. Deel negentien


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik weet mij nog een andere nacht te herinneren.

Weer paniek en niemand kon toen meegaan op dat moment. Ik ben toen mee geweest. Gelukkig ben ik gezegend met een lieve vriendin die er voor mij is als ik haar nodig heb. Ze is mijn beste vriendin en we hebben samen nog op de basisschool gezeten, een halve eeuw geleden! (Maar dat is natuurlijk niet te zien...) Midden in de nacht is ze gekomen en heeft mijn dochter opgehaald, haar meegenomen en bij haar in bed gestopt. Ik hoefde me nergens zorgen over te maken. 's Nachts heeft ze nog telefonisch contact met me gehad en 's ochtends heeft ze mijn dochter naar school gebracht. Op deze manier kon ik de hele nacht en de volgende dag bij mama in het ziekenhuis vertoeven.

Ik voel me dan zo rijk, dat er mensen zijn die je zo liefdevol bijstaan in deze situaties.

In deze wereld waar een mensenleven haast niet meer lijkt te tellen ben ik toch maar gezegend met zulke mensen om mij heen. Dankbaar ben ik daar voor. Eerst komt er even een dokter met je praten. Of je even een formulier wilt invullen en ondertekenen. Zakelijker kan het haast niet! Dat ondertekenen is vooral heel belangrijk in het geval er iets met mama gebeurt. Dan reanimeren ze niet meer. Dat is namelijk 'medisch zinloos', omdat het lichaam vol met kanker zit. Wij zijn er wel mee akkoord gegaan. Mama wilt namelijk geen euthanasie, ze is bang dat ze dan niet terecht komt waar ze wil. Trouwens, hoe kan je het achteraf controleren als je er niet mee akkoord gaat? Mijn broer was hier trouwens wel kwaad over. 'Medisch zinloos', mag je daar dan zelf niet meer over beslissen ook al ben je ziek? Na dat 'akkoord' (wat mama en ik wel mooi vonden, want dan hoeft mama zelf geen beslissing te nemen) gingen wij naar boven, naar de afdeling C6 Oncologie. Ze is zo blij dat ik er ben, haar verhaaltjes voorlees en bij haar in het ziekenhuisbed kruip. Op deze zo bijzondere nacht is mama zich er heel bewust van dat ze er straks niet meer zal zijn, als mijn dochter vijftien jaar wordt bijvoorbeeld. Ze heeft ook een aantal bijzondere adviezen gegeven, voor als mijn dochter straks vijftien is. Of ouder, dat maakt niet uit. Ze is ook bang dat ze vergeten zal worden. Nou mam, wij vergeten jou niet hoor! Zo'n dapper mooi mens. Als het zover is dat ze overgaat, wil ze dat mijn oudste broer een dankwoord zegt. Een dankwoord uit haar naam, met de zin

“Ik leef voort in mijn kinderen “, dat is bij deze al gehonoreerd met dit bijzondere boek. Gewoon een nacht bij je moeder in het ziekenhuisbed liggen. Praten, strelen, lachen en huilen. De intensiteit van de liefde die je op dat moment voelt is met geen pen te beschrijven (maar ik probeer het toch). Ik cijfer mij op dat moment helemaal weg en de volgende ochtend ben ik met recht geradbraakt. Maar het is het waard, dubbel en dwars. Het voelt niet als wegcijferen, je doet dat gewoon voor elkaar.

Sereniteit.

Dat is het juiste woord voor deze ervaring. Als je zelf zo'n ervaring hebt meegemaakt, dan kan je begrijpen wat ik voel. Dan kunnen jullie ook begrijpen wat mijn moeder bedoeld heeft met de woorden “De kanker heeft ons geluk gebracht“. Er zijn natuurlijk ook mensen die niet snappen, dat als er zoveel met je gebeurt, je zelfs dan nog kan stralen en gelukkig kunt zijn. Ik heb weleens het verwijt gekregen 'Ja, maar jij lacht altijd' of 'Het zal wel niet zo ernstig zijn”. Toch kan ik het de mensen die mij, bewust of onbewust, pijn hebben gedaan niet kwalijk nemen of boos op hen zijn. Dat is negatieve energie en daar kan en wil ik niet mee om gaan. Ik ben nu zover dat ik erover kan schrijven. Mijn moeder is weer eens met de ambulance opgehaald. Pure paniek, het lijkt op een hartinfarct. Achteraf blijkt het weer een maagperforatie. Ze vragen dan op de EHBO wat we willen.

“Wij willen geholpen worden! Wij willen zo snel mogelijk van de pijn af!”

Simpeler kan het bijna niet. Overleg. 'Uw moeder moet nu met spoed geopereerd worden, anders haalt ze de nacht niet.' Eerst uren wachten en dan ineens moet ze acuut geopereerd worden, omdat de situatie 'levensbedreigend' is!

Werkelijk waar, mijn moeder moest in haar conditie nog een zware operatie ondergaan. Moeder weg, mee met de 'snijder'. en nu maar wachten hoe het verder gaat. Zenuwslopend is dat: komt ze de nacht wel door? Weet je wat zo dubbel is en zwaar? Je weet dat het moment eraan komt, maar wie weet hoeveel tijd we nog hebben? Constant dat afscheid nemen, omdat het weer niet goed gaat, sloopt je. Je wilt degene waar je van houdt niet kwijt! Ondertussen bid ik 's nachts. 'Ach lieve Heer, laat haar niet meer wakker worden vannacht'. Vele uren later, we zaten daar echt voor Jan Doedel, kwam de 'snijder' even langs om te vertellen 'dat hij voor de gek is gehouden en dat de operatie zinloos was'. Hoezo, 'voor de gek gehouden'? Hoezo 'zinloos'? Ik zie de koppen in de krant al: 'Zinloos geweld in ziekenhuis'. Komt de 'snijder' uiteindelijk met goed nieuws! 'We dachten dat het een hartinfarct was, maar dat was het niet. We weten het niet'. O ja, 'In de buik was niets te vinden'. Hoezo? Even een stukje verder gesneden? De afstand tussen buik en hart is toch niet zo groot! Die nacht ben ik met mijn jongste broer in het ziekenhuis gebleven. We wilden elkaar met zijn vieren en mijn oom aflossen. Maar dat is pas zinloos. Op deze manier zouden wij onze krachten kunnen sparen: mijn jongste broer en ik vannacht, Saskia 's ochtends, Richard gedurende de dag en Joop weer 's avonds. Na een aantal uren op intensive care mocht mijn moeder naar de afdeling Heelkunde. Daar kreeg ze een paracetamol van 200 milligram. Mijn moeder heeft gigantische pijnen in haar buik. Haar jongste zoon streelt haar over haar buik, zodat het de pijn misschien iets verlicht. Ik probeer een verpleegster te vinden voor meer pijnbestrijding maar op de een of andere manier is dat onmogelijk. Ze kunnen haar papieren niet vinden.

Mama vergaat van de pijn.

Hoe moeilijk is het als er een status is waarop staat 'uitbehandeld'. Alleen nog palliatieve zorg, wat zoveel betekent als: zoveel mogelijk pijnbestrijding, zelfs als dit een mogelijk overlijden tot gevolg heeft. Dat men je dan afscheept met een paracetamol! Na een aantal uren op de afdeling Heelkunde, (waar men een cursus kan volgen 'Hoe om te gaan met mensen' en de vervolgcursus 'Hoe om te gaan met een kankerpatiënt') mag mama eindelijk naar de afdeling C6 Oncologie.

Eindelijk meer pijnbestrijding voor haar. Nu kreeg ze echt verzorging.



Deze vakmensen zijn echt menselijk, inlevend en lief, ook voor ons.


Dat wij een nacht bij onze moeder willen blijven, wordt gedoogd. Wij krijgen zelfs een slaapstoel en thee. Weet je wat zo mooi is? Dan zie je je broertje, bijna twee meter en bijna even breed, en die houdt de hand vast van je moeder en troost en streelt haar. Dat doet wat met je! Wat houd ik veel van die jongen. We zijn uiteindelijk om de beurt in slaap gevallen, na weer een van de vele nachtelijke avonturen in het ziekenhuis.
Als je alles achteraf beschouwt, dan zijn al die nachtelijke uren in het ziekenhuis mooi en bijzonder. Het is bijna sereen, heel intiem, ondanks het leed.

Tropenjaren zijn het, overdag werken, snel eten en dan weer naar het ziekenhuis.


Op dit moment delen we de zorg.
Mijn jongste broer, nog maar net 27, heeft mijn moeder in huis genomen en mijn zusje heeft is minder uren gaan werken, zodat zij ook meer voor mama kan zorgen. Diep respect heb ik voor hen. Na herstel word je dan weer naar huis gestuurd, nog net niet met de woorden 'zoek het zelf maar uit'.

Queen in Nederland
Ik lees op het nieuws dat Queen naar Nederland komt en krijg een idee! Mama, die als Queen-fan van het eerste uur nog nooit 'haar' groep in het echt heeft zien optreden, moet hier toch heen kunnen! Ik vertel haar telefonisch het nieuws en de datum. Of zij fysiek in staat is om mee te gaan, moeten we nog gaan zien. Ze gaat geen ondernemingen meer aan en blijft, relaxed, thuis energie opbouwen voor het concert. Alleen al van mijn telefoontje krijgt mama een geweldig positieve energie-boost: ze is happy, ze gaat naar Queen! Een aantal jaren geleden was Queen voor het eerst in Nederland en had zij kaarten, maar dat is toen niet doorgegaan vanwege haar ziekte. Nu gaat ze toch! Helaas niet meer met Freddy, maar dat mag de pret niet drukken. Queen Nederland is het niet geworden. Ik ben namelijk niet zo goed met websites en had ongetwijfeld een afspraak gemaakt met een malafide kaartjesverkoper en was al mijn geld kwijt geweest. Gelukkig was daar mijn broer Richard, die mij heeft gered van een financiële strop (al ben ik bang dat ik dat de rest van mijn leven moet horen). Weet je wat zo mooi is, we zijn naar Queen met Paul Rodgers in Antwerpen geweest. We gingen met zijn vieren, mijn twee broers, mama en ik. Een hele onderneming kan ik je vertellen! Mama rookt mediwiet.

Daar is niets medisch aan, het is gewoon een joint tegen de pijn.


Je kunt het gewoon bij de apotheek krijgen op doktersrecept. Alleen betaal je dan meer dan bij de koffieshop.
Wij moesten natuurlijk de grens over om in België te komen. Ondanks het feit dat de grenzen open zijn, zit je er natuurlijk niet op te wachten om aangehouden te worden. Een aantal joints bij je, rolstoel in de kofferbak en je moeder naast je!

Verklaar dat maar eens aan de rijkswacht daar.

Dus hadden we mama even 'geparkeerd' op een parkeerplaats vlak voor de grens, zodat zij nog even een joint kon roken tegen de pijn, voordat we België in gingen. Mijn broer ging ondertussen een bergplaats zoeken voor de wiet die over was, zodat we dat weer konden ophalen op de terugweg. Daar aangekomen leek het wel een blowhol! En wij waren nog wel zo bang om onze joint mee te nemen over de grens! Om je te bescheuren.
We werden netjes door de beveiliging, via een speciale weg, met de rolstoel naar binnen geleid. Alleen, hoe nu verder? We kunnen wel door de gang, maar hoe kwamen we over de hoofden heen van de mensen die er al waren? Mijn broer tilde mijn moeder op en droeg haar naar onze plaatsen. De beveiliging stond erbij en keek ernaar. Dan maar achter mijn broer aan, met de rolstoel. Mochten we nog iets nodig hebben, dan hoefden we alleen maar te wenken. Wel netjes. Mijn moeder zette ik tussen mijn broers in, want ik voelde wel dat ze wilde gaan staan. Zo konden mijn broers haar ondersteunen. Geweldig dat ze dat kan opbrengen, zoveel pijnen en dan rechtop uit volle borst meezingen: 'We are the champions'.

Een kampioen, dat ben jij zeker mam!

Zo'n ziek mensje tussen twee van die grote mannen, tranen van mijn kant. Op de terugweg was ze gesloopt. We wilden nog even de wiet ophalen, maar konden natuurlijk nooit meer aan de andere kant van de snelweg komen! We kunnen er wel om lachen. Degene die het gevonden heeft, heeft vast een zweverige avond gehad. Het heeft me wel al mijn vakantiegeld gekost! Maar de avond op zich was onbetaalbaar. Mooie plaatjes, prachtige herinneringen, daar draait het om. Het heeft mama meer dan een week gekost om bij te komen van het Queenavontuur, maar ze zou het zo weer doen!

Het gaat niet goed
Kerst 2006 mag mama nog thuis vieren, daarna moet ze weer na het ziekenhuis. Inmiddels is de ziekte in een zodanig gevorderd stadium, dat ze een morfinepomp heeft gekregen. Die morfine wordt toegediend via een port-a-cath, een klein kastje dat onder de borst wordt geplaatst, waardoor medicijnen kunnen worden toegediend en bloed kan worden afgenomen. Omdat er geen aders meer beschikbaar waren is er voor deze oplossing gekozen. De port-a-cath is direct verbonden met een hoofdslagader. Haar hele buik zit vol met metastase, uitzaaiingen dus. En er was niets te vinden in de buik?

Oud en nieuw hebben wij gevierd in het ziekenhuis.


Ik had champagne en lekkere hapjes meegenomen. Om twaalf uur wensen wij elkaar een gelukkig nieuwjaar.
Vanaf verdieping C6 zie je pas wat een verspilling het is, wat er allemaal wordt afgeschoten in de lucht. Gelukkig? Ik ben helemaal niet gelukkig, er gaat van alles door mijn hoofd. Ik wil hier niet in het ziekenhuis zijn, maar feesten. Ik ben eenzaam: waar is die ene prachtige man voor mij? Ik ben zielig: waar zijn mijn jongens? Ik snap er niets van, zo'n mooie vrouw en dan toch alleen! Inmiddels is het helemaal goed gekomen hoor, dit was geen open sollicitatie naar een leuke man. Ik heb hem gevonden, volkomen onverwacht en ik houd hem, mijn ware grote liefde! Wat kan je op zo'n moment toch egoïstisch zijn en vol zelfmedelijden! Maar ook dat is menselijk.


Hoe lang gaat dit lijden nog duren?

Een antwoord heb ik tot op de dag van vandaag niet gekregen.

Liefs keihard van den Berg.

www.hetlevenblijfteenfeest.nl

 


Beoordeel

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen