Vijfenhalf, bijna zes. Deel twintig

Vijfenhalf, bijna zes. Deel twintig


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Januari 2007

Wederom hebben wij gehoord de artsen 'niets meer voor mijn moeder kunnen doen.' Maar dat wisten wij toch al! Ze ligt met een gebroken arm en een gebroken dijbeen in het ziekenhuis. Toch wordt er besloten om mijn moeder te opereren, ondanks haar conditie. Waarom? Waarom? Omdat mama dat zelf wil, zij hangt nog aan het leven en kiest zelf haar moment. Zij heeft voor zichzelf besloten dat ze zestig wil worden, een mijlpaal in haar leven. De arts die haar opereert is ook maar een mens en behandelt zijn patiënten zolang hij of zij het wil of omdat het wenselijk is. Het is zelfs nog medisch verantwoord ook: als je dijbeen is gebroken en je been blijft liggen terwijl je je omdraait, worden er belangrijke bloedvaten afgekneld. Dan heb je weer sneller kans op amputatie.

Daar zit je ook niet op te wachten als je terminaal bent toch.

Ben je straks 'geamputeerd terminaal' of 'terminaal geamputeerd'! Er is altijd wel een overtreffende trap. Mama is ook nog gevallen in het ziekenhuis, de eigenwijs, net een dag na de operatie van haar dijbeen. Ze heeft een ijzeren pin in haar been gekregen en dacht 'ik kan wel even een wandelingetje rond het bed maken' Kom je aan in het ziekenhuis, zie je een hoop paniek. Komt er een kale, gillende kankerpatiënt op je afgelopen, 'uw moeder is gevallen!' Kun je het je voorstellen? Allemaal verpleegsters, doktoren en nog meer witte jassen begrepen maar niet hoe dit kon gebeuren. Gelukkig was de vriend waarmee ik was gekomen nog beneden met mijn dochter om een ijsje te kopen. Ik meteen met mijn mobiel naar beneden gebeld, 'blijf daar maar met mijn dochter, koop anders nog maar een ijsje want mama is gevallen'. Hup, daar gaan we weer naar de röntgenafdeling. Haar schouder is gebroken, dat kan er ook nog wel bij. Een extra morfinespuitje en je voelt er niets meer van. Gelukkig was haar nek niet gebroken.

Alhoewel, was ze wel meteen van alles af geweest !

Mama die zo ijdel is, zelfs nu ze zo ziek is. Ik neem gewoon mijn spullen mee naar het ziekenhuis. Daar verf ik haar wimpers en wenkbrauwen, gewoon op bed. Volgens mij merkt ze er niets van, want ze slaapt gewoon door als ik bezig ben. 'O ja, wel hoor', zegt ze dan, 'ik heb er alles van gemerkt'. 'Kijk eens hoe mooi ik ben', zegt ze tegen een medepatiënte. De verpleegsters en doktoren moeten ook allemaal even naar haar kijken. De medepatiënte vindt het super dat ik zo met haar bezig ben. Ze krijgt zelf niet zo vaak bezoek. Ik vraag of ik ook even haar handen mag masseren, ze gaat akkoord. Het kost geen moeite, maar het betekent zoveel.

Bezinning

Van de week zat ik op het strand en genoot. Gewoon van het leven, van wat er allemaal is. Zo dood als zand lijkt, zoveel leven zit erin. Net zoals in de wind en de golven van de zee. Ik heb daar bijna anderhalf uur gezeten. Ik wilde wat lezen op het strand, maar dat kwam er niet van. Ik kon alleen maar kijken naar alles wat ik om mij heen zag: de golven, het water, het zand. Ik voelde de wind door mijn haren en mijn hoofd was leeg. Voor het eerst was mijn hoofd leeg en ik voelde bij mezelf dat wij in een grootse wereld leven. Dat je je feitelijk heel klein zou moeten voelen, als je zo naar het oneindige water kijkt en naar de zandkorrels. Gek genoeg voelde ik mij niet klein en nietig, maar groots. Groots dat ik dit leven mag leven en ervaren zoals het is, er gewoon te zijn. Ik heb de afgelopen jaren veel inzichten gekregen, die ik waarschijnlijk niet had gehad, als het anders was gelopen. Al de dingen die ik nu meemaak. Ik denk dat ik dan altijd een meisje was gebleven met veel zelfmedelijden. Dat ik de schuld gewoon bij een ander had gezocht. Nu weet ik van het bestaan van ware liefde, in welke vorm dan ook.

Een cirkel is oneindig en tot in de oneindigheid blijven wij ook met elkaar verbonden.

Daar ben ik persoonlijk van overtuigd. Na ieder eind, in wat voor vorm dan ook, komt weer een nieuw begin. De mensen die je op je levenspad tegenkomt heb je allemaal nodig. Of dat nu negatieve of positieve ontmoetingen of ervaringen zijn. Het vormt je tot de persoon die je op dat moment bent. Zo wil ik ook op deze manier de vader van mijn kinderen bedanken voor drie prachtige kinderen. Uiteindelijk is zijn motivatie om mijn zoons bij mij weg te halen misschien niet zo mooi geweest. Ik heb hen al een paar jaar niet heb gezien. Ik verdacht de vader van mijn zoons er namelijk van, dat hij mij op deze manier wilde kwetsen. Als ik mijn zoons niet mocht zien, zou ik misschien wel bij hem terugkomen. Nu kijk ik daar heel anders tegenaan.

Ik ben de vader van mijn twee zoons dankbaar, dat hij deze taak op zich heeft genomen.

Ga er maar aan staan, twee puberende knullen en daar dan fijne volwassen mannen van maken. Het feit dat hij voor ze heeft gezorgd, heeft mij de vrijheid gegeven om volledig voor mijn dochter en moeder te zorgen. Ik heb hem volledig vergeven, voor hetgeen er in ons huwelijk is gebeurd. Ik weet nu ook dat ik zelf net zo schuldig was en niet alleen maar slachtoffer. Raar woord eigenlijk, 'slachtoffer'. Het klopt niet, ik ben niet geslacht en ook niet geofferd! De vader van mijn zoons heeft inmiddels ook zelf 'verlies geleden' en inzichten gekregen. Hij heeft zelf tegen mijn zoons gezegd 'jongens, ik heb jullie moeder behandeld als een beest, zo zou ik nooit willen dat jullie een meisje behandelen'. Deze bekentenis, uit eerste hand, heeft mij veel goed gedaan. Hij heeft gezichtsverlies geleden tegenover zijn zoons en dat is nogal wat.

Het heeft mij eindelijk een gevoel van erkenning gegeven.

Ik zie de tijd dat ik mijn zoons niet heb gezien dan ook niet als verloren tijd, maar als winst. Ik heb op deze manier, onbewust, een prachtig geschenk gekregen: deze tijd met mama. Ik ben trots op en dankbaar voor alle drie mijn kinderen. Nu weet ik dat ik mijn best heb gedaan. Ik zat toen in een onveilige situatie voor mezelf en mijn kinderen. Jarenlang heb ik met schuldgevoelens rondgelopen ten opzichte van mijn kinderen. Ik hoop (maar dat weet ik eigenlijk wel zeker) dat ik mijn zoons iets van mijn liefde voor hen heb kunnen mee geven. Gelukkig is alles goed gekomen. Ik kan mezelf recht in de spiegel aankijken, hoef niemand verantwoording af te leggen, het is goed zo. Na moeilijke jaren ben ik de persoon geworden die ik nu ben: mooie, liefdevolle Paula met haar fouten en niet altijd doordachte opmerkingen. Maar deze Paula leeft, doet haar best en dat is goed. Ik heb nergens spijt van, ook niet van mijn mindere periodes. 'Als je al ergens spijt van hebt, kun je beter spijt hebben van iets wat je hebt gedaan, als van iets wat je niet hebt gedaan'. Deze tekst heb ik eens in een film gehoord en is mij altijd bijgebleven. Al beschuldigt Richard mij ervan dat ik een oplichter ben, dat ik die tekst van hem heb en dus niet uit een film. Zo, dan is dat ook meteen weer gerectificeerd!

Dankbaar ben ik ook dat ik mijn verhaal mag doorvertellen.



Dankbaar ben ik ook dat mama haar ervaringen in haar agenda opschrijft, zodat wij die ook kunnen delen met andere mensen. Zodat mensen inzien of ervaren dat 'slecht nieuws' ook 'goed nieuws' kan worden. Mam, zoals jij je bewust bent van alles, van de afgelopen periode, daar heb ik veel van geleerd. Zoals jij eten en drinken beschrijft, mam, daar loopt het water mij van in de mond! Sommige notities die ik in jouw agenda of schriften lees, zijn voor mij soms moeilijk om te lezen. Zoals de pijnen die jij ervaart. Maar op de een of andere manier maak je er dan toch weer iets moois van. Dan schrijf jij bijvoorbeeld weer dat je dankbaar bent voor de afgelopen nacht, dat ik bij jou in bed ben gekropen en dat het een troost voor jou was. Wat ook fijn is om te lezen is dat je van geluk straalt, als je je kinderen weer thuis ziet, na drie weken ziekenhuis. Ik word me er dan ineens bewust van dat dat jij veel met ons, jouw kinderen, familie en vrienden, deelt.
Je hebt ook veel alleen heb moeten doorstaan. Je schrijft dan dat je 's nachts niet kan slapen van de kou, of dat je weer eens last hebt van trillingen en een onregelmatige hartslag. Dat je het allemaal niet vertrouwt en maar weer de dokter belt. Al jouw dagen in je agenda zijn gevuld met belevenissen en avonturen. Met wie er bij je op bezoek komt.

Dat is mijn ware erfenis!

Ik heb het graag voor jou gedaan mama, maar nu op dit moment draag ik mijn steentje alleen bij in het weekend. Zo kan ik mijn zusje en vriend Arthur ontlasten die, samen met jouw jongste zoon, voor het grootste deel nu jou verzorgen.

Een eigen zaak
In januari 2007 start ik mijn eigen zaak. Ik huur een ruimte bij een zonnenbank-centrum in Scheveningen. Na vele tegenwerkingen door mijn oude baas en collega's gaat het dan eindelijk gebeuren. Een droom die in vervulling gaat. Ik werk door de week bij mijn baas en vrijdagavond in de zaak. Vervolgens de volgende ochtend tot het eind van de middag in de zaak en dan naar mijn moeder, waar ik meestal tot zondagavond verblijf. Met passie en liefde kan ik er over vertellen. Ik ben schoonheidsspecialiste en nu ook pedicure.

Ik mag wel zeggen dat ik het mooiste vak van de wereld heb.

Na wat ik gezien en geleerd heb in verschillende zaken en op diverse werkplekken, weet ik wat er mis kan gaan. Ik ben van mening dat ik het beter kan. Niet iedere specialiste werkt verantwoord en volgens de hygiënecode. Er is nog veel onwetendheid. Sommige van mijn klanten hebben nog nooit een naalden- of messencontainer gezien. En dat is nog wel het minste. Ik ben van mening dat mensen die naar een salon gaan te allen tijde recht hebben op een veilige behandeling. Natuurlijk, er kan altijd iets gebeuren, we zijn allemaal mens. Maar simpele acties, zoals handen wassen, handschoenen dragen, een mondkapje voor als je verkouden bent en een goede anamnese zodat je veilig masseert, zijn basisvoorwaarden. Het roept bij mij vragen op als dit niet gebeurt.

Professioneel werken, dat wil ik.

Schoonheidsverzorging is niet alleen maar mensen mooi van buiten maken, maar ook mooi van binnen. Of mensen nu een probleemhuid hebben of een gave huid. Je betekent wat voor die mensen. Zelfs al behandel je mensen met een oncologische achtergrond, waarbij de contra-indicatie is: niet masseren. Je betekent al veel voor deze mensen door dit te vertellen. Veel mensen weten dit namelijk niet. Intensief masseren mag in zo'n geval niet, want dan stimuleer je de bloedsomloop. Maar zachtjes strijkende bewegingen maken mag wel en kan zeer ontspannend werken. Juist deze groep mensen heeft de ontspanning hard nodig. Voet-reflex-zone therapie is ook goed voor mensen met kanker. Het is ook zo logisch als je bedenkt dat je nog midden in het proces zit van chemokuren en bestralingen. Een massage stimuleert de doorbloeding. En er zal maar ergens een klein celletje zitten dat zich ergens anders in het lichaam vermeerderd, dat wil je niet. Ik zou daar nooit de verantwoording voor willen nemen. Nu zijn er natuurlijk ook veel positieve kanten aan een massage.

Voor mensen met kanker staat dat allemaal nog in de kinderschoenen.

Ik houd me dan ook liever aan de contra indicatie en werk veilig. Opmaken, hen weer een beetje mens laten zijn, hen er even niet meer zo ziek uit te laten zien, daar gaat het om. Zodat ze onbezorgd even kunnen winkelen met dochter, partner of vriendin. Voor even, al is het maar kort, leven zonder de ziekte. Even de kanker op de achtergrond. Als ik daaraan iets kan bijdragen ben ik gelukkig! Ik neem risico, huur een ruimte en heb een pin aangeschaft. Kortom, alles wat met ondernemen te maken heeft. Als alleenstaande moeder ben ik daar super trots op.


Liefs Keihard van den Berg.

www.hetlevenblijfteenfeest.nl

 


Beoordeel

Reacties:

expand_more
Verberg reacties
Zeker iets om trots op te zijn.
| 21:49 |
Dank je wel.
| 13:59 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen