Vijfenhalf, bijna zes. Deel veertien.

Vijfenhalf, bijna zes. Deel veertien.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De reis door Europa.


Zeer steile wegen met haarspeldbochten die scherp zijn en vlak langs dalen lopen.
Het vergt nogal wat stuurmanskunst, maar Richard vindt het een uitdaging. Maar ik denk soms ‘Oeps, wat gingen we snel langs het randje!’ Maar het ging allemaal goed en opeens, in the middle of nowwhere, in een van de dalen, ligt een gevangenis. We zijn verbaasd, want er is in de verre omtrek niets te zien dan heuvels, dalen, wijnvelden, etc. Dus de bewakers hebben ook hun huizen vlakbij hun werk. Een vreemd gezicht, zo’n gevangenisstadje. Het lijkt me moeilijk ontsnappen, want je kunt nergens heen.


Maar dat is niet onze zorg, wij rijden vrolijk verder.


Soms is het uitzicht zo prachtig dat we de auto langs de kant zetten om foto’s te maken. Eenmaal in Volterra parkeren we de auto en gaan verder lopen. In tegenstelling tot Venetië is het parkeren hier bijna overal gratis. We gaan het stadje bekijken en moeten op een bepaald moment steil naar beneden lopen. Eenmaal beneden bij de oude stadspoort is het heerlijk zitten op een muurtje, met mooi uitzicht. Het zonnetje schijnt heerlijk en terwijl Richard foto’s maakt, horen we een paar mensen Nederlands praten. Blijken er hier vier verschillende Nederlandse stellen te zijn! We hebben erg veel Nederlanders gezien in Toscane. Nadat we hier in Volterra alles zo’n beetje hebben gezien (beeldschone huizen vol met bloemen, leuke straatjes) gaan we weer naar Poggibonsi. Even naar de supermarkt en dan een half uurtje in de tuin zitten van het pension totdat de zon ondergaat. Dan gaan we naar binnen, neemt Richard een bad en ik ga schrijven. Dit wordt onze laatste nacht in Toscane. Een bloedmooie streek in Italië die zeer de moeite waard was.


Riet


15 maart staat er in mijn agenda!


‘Vrijdag 15 maart naar België met de ouders van Erwin’, staat er in mijn agenda. Ik kende Meriam persoonlijk en Gerard alleen uit de verhalen van Richard (dit zijn dus de ouders van een vriend van mijn zoon, hoe bijzonder). Dat is inmiddels veranderd. Ik heb Gerard leren kennen als iemand die vriendelijk en gastvrij is. Waar je serieus mee kunt praten, maar ook heel erg mee kunt lachen. Dat geldt overigens ook voor Meriam. We hebben een bijzonder weekend gehad, waarin ik in alle opzichten mezelf kon zijn. De dag van vertrek is aangebroken en ik word om twee uur opgehaald. De reis verloopt voorspoedig, op wat files na. Voorbij Brussel stoppen we even om iets te drinken. Daarna rijden we door naar Rue les Vennes in Heure. Wat is het daar prachtig! Nadat we het huis hebben bekeken en de spullen hebben opgeruimd, gaan we wat drinken. Wijn natuurlijk. Daarna eten we pasta met zalm, nog nooit gegeten, heel lekker. Na een avond gezellig lezen, praten en drinken gaan we slapen. Het is al aardig laat, maar o zo spannend!


Als we ’s morgens aan de koffie zitten, gebeurt er iets bijzonders.


Gerard zegt: ‘Kom nou eens kijken!’ Eerst zagen we niet wat hij bedoelde, maar toen we dichterbij het raam kwamen konden we het zien. Er stond een ree in de tuin! Zomaar, een paar meter van ons vandaan ! Ze stond op haar gemak hei te eten en bleef een poosje grazen, vlak voor onze neus. Af en toe keek ze op, het leek net of ze ons recht aankeek. Toen liep ze op haar gemak weer het bos in. Dat was echt een verrassing. Na het ontbijt gingen we de omgeving bekijken. Leuke oude plaatsen en mooie vergezichten. Een prachtig, welvend landschap. We stopten even bij een koeienstal. In de wei ziet het er ‘veel beter uit’. Wat een viespeuken! Er stond ook een kalfje, schattig. Die heeft even aan mij hand gelikt. Oké, dat vond Meriam wat minder, maar ze was goed voorbereid: ze had natte doekjes bij zich, dus waren mijn handen zo weer schoon. Nadat we nog even een mooie kat hebben geaaid zijn we verder gegaan. In Modave hebben we een terrasje gezocht, dat was heerlijk. De zon scheen, het was erg druk en wij dronken bier. Ja, ja ik ook! Een Chimey Brune , Belgisch bier met hoge gisting, het, smaakt zoetig en is minder bitter. We aten er Boulle`s bij, een soort gehaktbal met mosterd. Ook serveerden ze een schaaltje kaas met peper en zout. Wel lekker, maar voor een persoon, dus zijn we thuis lekker aan de wijn gegaan.


Daarna kennis gemaakt met Luc en Nelleke en later met een ander echtpaar Leen en Jeanette. Allemaal hele leuke mensen. We zijn met z'n allen gaan eten, bij restaurant 'Le Chalheureuz '. Oergezellig, het eten was heerlijk en de wijn voortreffelijk. Nu lijkt het net of we het hele weekend hebben gegeten en gedronken... En dat klopt ook! Vanuit het restaurant zijn we allemaal naar het huis van Luc en Nelleke gegaan. Ook daar smaakte de wijn best en we hebben ook nog champagne gedronken.


Wat een zui... Heerlijk!


Die avond heb ik de Ferrari van Luc gezien. Maar ik mocht er niet alleen maar naar kijken! Wat een schoonheid! De volgende dag mocht ik mee met Luc, in de Ferrari! Uiteindelijk zijn we om twee uur gaan slapen. Puzzelen en lezen, wat ik thuis altijd doe in bed, was er niet bij. Ik viel als een blok in slaap. De volgende dag. Volgens afspraak gaan we koffie drinken bij Leen en Jeanette. Maar voordat we daar heen gaan krijg ik een telefoontje van Richard. Hij blijkt 's nachts te zijn beroofd, door maar liefs vier gewapende gasten.


Dat komt behoorlijk aan. Er gaat op dat moment van alles door je hoofd.


Goddank heeft hij geen letsel opgelopen. En dat is toch het enige wat telt. Geld, pasjes, rijbewijs, het is allemaal te vervangen. Maar toch de schrik zit er behoorlijk in. Gelukkig ben ik met Meriam en Gerard en kan ik mijn verhaal even kwijt. Meriam praat ook nog even met Richard, zodat hij zijn hart even kan luchten. Hij is internationaal chauffeur en het is in Spanje gebeurd, terwijl hij in zijn wagen sliep. Tenslotte moet ik Richard beloven, dat dit niet mijn dag mag verpesten en 'dat ik maar lekker Ferrari moet gaan rijden'. Dan gaan we naar Leen en Jeanette om koffie te drinken. Dan komt Luc mij ophalen voor een ritje...
Ik krijg van Meriam een leren jas en de instructie dat ik hem goed dicht moet doen.


Dan is het zover!


Ik stap in de auto. Wat zit dat laag en wat een geweldig geluid maakt die motor! We gaan rijden en Luc laat mij de omgeving zien. Alles is even mooi en ik voel mij heerlijk. Dan wordt de Ferrari geparkeerd bij een winkel, waarvan Luc de eigenaresse kent. Daar staat hij veilig. In het winkeltje worden allemaal e-mail spullen verkocht, van reclameborden tot een compleet fornuis. Het was ook zo leuk ingericht, met een gedekte tafel en overal kaarsen. Daarna gaan we een eindje lopen. We komen op een groot plein, waar de terrassen vol zitten en de parkeerplaatsen zijn bezet door dure auto's en motoren. Het is hartstikke gezellig. De importeur van de Champagne die Luc en Jeanette kopen, was aanwezig en dus zijn we naar haar restaurant gegaan om haar te begroeten. Wat een aardige vrouw. We dronken er wat. Het wordt tijd dat ik weer verder ga met mijn Franse les, want dan kan ik ook meepraten... Maar Luc vertelde steeds waar het over ging. Nadat we afscheid hadden genomen gingen we terug naar de Ferrari. Daar stonden een aantal mensen omheen om hem te bewonderen en ik mocht instappen!


Wat een kick!

Toen we weer terug naar huis gingen zei Luc: “Je hebt alleen het Ferrari-gevoel nog niet beleefd!' Nou, dat kwam er dus aan, op een lange weg waar het 'even kon'. Gas geven en gaan! Wauw! Ik flipte helemaal, wat een heerlijke ervaring.


Volgens mij moet iedereen een keer in zijn leven in een Ferrari hebben gereden.

Na deze fantastische ervaring gingen we terug en hebben met z'n vijven bij Gerard en Meriam wijn gedronken en toast met zalm gegeten. Lekker hoor. Maar het uur van afscheid nemen naderde snel, dus gingen we opruimen en koffers pakken. Dag mooi huis. Till we meat again. Nadat iedereen in de auto is gestapt, gaan we nog een keer samen eten bij Carestel. Daar hebben ze een heerlijke stoofschotel van rundvlees. Bij het eten kreeg ik een fles wijn, waar alle namen op stonden geschreven, als herinnering aan deze avond. Toen de ober in de gaten kreeg dat ik flesjes wijn spaarde, kreeg ik er ook van hem een (zonder wijn...). Ik vond dat hartstikke leuk. Dan is het echt tijd om afscheid te nemen. Nadat ik Luc en Jeanette gedag heb gezegd, stap ik bijna in de verkeerde auto. Dat was wel even lachen. Nu dus op huis aan. De reis verloopt voorspoedig en ik neem afscheid van Gerard en Meriam. Ik voel me behoorlijk bevoorrecht om met zulke lieve mensen kennis te hebben gemaakt. Het was een ervaring om nooit meer te vergeten. Dat kan nu ook niet meer, nu alles zwart op wit staat!


Riet




 


Beoordeel

Reacties:

expand_more
Verberg reacties
het leest er erg fijn uit!
| 10:04 |
Zo te lezen heeft ze genoten!
| 15:45 |
Inderdaad, dat zou iedereen moeten doen!
| 15:50 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen