×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Vijfenhalf, bijna zes. Deel vijf. ( uit mijn moeders dagboek )

Vijfenhalf, bijna zes. Deel vijf. ( uit mijn moeders dagboek )


Als ik het aan de kinderen vertel is de schrok heel groot.

Hun verdriet is voor mij heel moeilijk. Gelukkig kunnen we het heel goed vinden met elkaar, en erover praten. Wij vinden ook steun bij elkaar. Riet. 9 juli 1947, 09-07-1947…. Hoe vaak heb ik dat al gezegd, geschreven en ingevuld? Het is mijn geboortedatum. Op die dag kwam ik op de wereld. Het tweede kind van mijn ouders. Mijn broer was er al. Iedereen zei jullie hebben een rijkeluiswens’ vervuld gekregen, een jongen en een meisje, meer soorten zijn er niet. Jullie laten het zeker hierbij? Maar er kwamen er nog vier, allemaal jongens. Mijn ouders trouwden in 1945, vlak na de oorlog, dus we waren zeer arm zoals zo velen.

We kregen brood met suiker, dat was niet zo duur, goed voor je spieren en het deelde beter uit dan een ons kaas. Mijn moeder die invalide was en zich in een rolstoel verplaatste, maakte van oude jassen lange broekjes voor mijn broers. Ze haalde oude truien uit elkaar die ze kreeg en breidde truien voor ons.

Toch was het in mijn beleving een fijne tijd. Er waren vaste patronen, zoals ‘zondagse’ kleren aan en dan naar de kerk. En op vrijdag moesten we biechten.

Altijd piekerde ik mijn hoofd suf over wat ik had gedaan. Wat voor een zonde had ik begaan? Dus zei ik maar ’dat ik mijn moeder een grote mond had gegeven en dat ik mijn broertjes had gepest’. Dan moest ik ook mijn spijt betuigen en een Onze Vader en drie Weesgegroetjes bidden.

Daarna ging ik huppelend naar huis, blij met mijn ‘schone zieltje’.

Ik was een blij kind dat graag en goed kon knikkeren. Zo goed, dat ik alle kinderen ‘blut’ speelde en bleef zitten met een schoenendoos vol knikkers en niemand meer om mee te knikkeren. Dat was niet leuk, dus gaf ik alle kinderen waar ik altijd mee knikkerde tien knikkers terug. Zodat er weer gespeeld kon worden.

Ik had een leuke en onbezorgde tijd, al had ik al vroeg de verantwoordelijkheid voor mijn broers. Omdat ik nu eenmaal en meisje was, werd er van mij verwacht dat ik meehielp in het huishouden. Ik zat ook nog op school, in de laatste maanden van de zesde klas. Mijn moeder was in verwachting van haar zesde kind, Marcel. Wat een ontzettend klein kindje was hij! Hij was ook een maand te vroeg geboren. Ik kan mij helemaal niets herinneren van mijn moeders zwangerschap.



Je zag het ook haast niet.

Vlak voor hij werd geboren hadden we het vaak over een jongen of een meisje. Ik wilde graag een zusje omdat ik al vier broertjes had. Toen kwam de nacht dat Marcel geboren werd. Ik werd wakker van de bel en ging naar beneden, om te plassen en te kijken wie daar was. Mijn vader zei; “De baby komt vannacht, ga maar naar bed, ik roep je wel als het er is”.

Nou, rustig wachten was onmogelijk. Ik wilde luisteren of ik de baby hoorde huilen. Ik hoorde mijn moeder roepen om haar moeder en huilen van de pijn. Ik stopte mijn hoofd onder het kussen zodat ik dat niet hoefde te horen. Maar opeens was het rustig en hoorde ik de baby huilen!

Ik wachtte tot mijn vader zou roepen en dacht: ‘nog even en ik weet of het een zusje is!’ Toen werd ik geroepen, ging naar beneden en zag mijn moeder liggen. Heel mooi en heel gelukkig. Er was niets meer te zien van de pijn die ze had gehad. Toen nam mijn vader de baby van haar over en gaf het kindje aan mij. ‘Alsjeblieft, dit is je nieuwe broertje!’

Wat was hij mooi! Zo klein en zo lief! Ik vergat helemaal dat ik een zusje wilde. Ik was ontzettend blij met hem. Ik zou vanaf die dag een extra taak hebben. Ik zat nog niet zolang op de Huishoudschool toen duidelijk werd, dat mijn moeder niet meer alles alleen aan kon. Ik ben van school gegaan en hielp mijn moeder met het huishouden en de baby.

Ik deed hem in bad, verschoonde en waste zijn luiers, ging met hem wandelen. Ik had, voordat Marcel kwam, de taak Ben en Joop naar school te brengen en Joop te helpen met wassen en aankleden. Ik zorgde altijd voor Joop. Hij was de jongste en een lief en gevoelig jongentje. Hij sliep bij mij boven op de kamer en dus moest ik hem ook naar bed brengen. We sliepen boven, mijn moeder kin hem niet zelf naar bed brengen. Maar soms dacht ik wel eens: ‘kan een van die knullen hem niet naar boven brengen!’ Maar dat was geen optie want Joop wilde alleen maar met mij naar boven, van mij eten krijgen en door mij gewassen en aangekleed worden. Knuffelen en op schoot zitten deed hij bij mama. Hij was zeven jaar de jongste geweest en nog een ‘schootkind’ toen Marcel kwam. Dit was erg moeilijk voor hem, want iedereen had aandacht voor de baby. Omdat mijn moeder Marcel niet kon wassen en aankleden moest hij dat ook nog delen.

Hij had dan ook in het begin veel problemen. Hij wilde niet eten, alleen als ik een spelletje met hem speelde aan tafel, ‘Boer krijg ik een peentje?’. Mijn vader vond dat hij normaal moest eten en het zelf kon.


 



valisha
Idd zoals Rassi zegt.
08-12-2015 17:07
08-12-2015 17:07 • Reageer
Rassi Health&Beauty
Ze was dan al jong volwassen.
07-12-2015 23:21
07-12-2015 23:21 • 1 reactie • Reageer
Keihard van den Berg
Ja, net als ik haha!
08-12-2015 17:06
08-12-2015 17:06 • Reageer