×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Vijfenhalf, bijna zes. Deel zeven ( uit mijn moeders dagboek )

Vijfenhalf, bijna zes. Deel zeven ( uit mijn moeders dagboek )


De trein.

Een volgende reeks dromen gaat over een trein waar ik in zit. Hij rijd heel goed en heel zeker. Maar soms ligt er een rotsblok op de rails en dan gaat de trein er omheen. Hij vermijd alle obstakels op zijn weg. Dan kom ik een keer op de trein en ga achter de machinist staan. Hij ziet eruit als een soort gids en er komt een heel veilig gevoel over me. Dan kijk ik achter mij naar een grote zak rotzooi die ik bij me heb. De zak gaat steeds open en de rommel dreigt er steeds weer uit te komen. Ik duw het keer op keer terug in de zak en probeer hem dicht te houden. Dan reikt de gids zijn hand naar me uit en glimlacht. Hij zegt dat ik de rotzooi moet weggooien, anders zal ik het altijd met me mee moeten blijven slepen, die bagage. Dan droom ik niet meer over de trein.

Er begint weer een serie dromen over mijn huis. Ik zoek in alle bekende straten en lijk zo langzamerhand in de goede richting te komen. Opeens heb ik mijn huis gevonden! Ik ben zo blij. Ik herken mijn huis en ga binnen rond kijken. Enkele kamers zijn mooi en wil ik zo laten, een paar andere kamers, zijn nog lelijk en rommelig, maar ik houd van mijn huis. Ik zal de kamers rustig opknappen tot ze zijn zoals ik wil.

Het lijkt erop dat mijn moeder inmiddels heeft kunnen dealen met het geweld en de bagage uit haar verleden. De metafoor met de zak en de bagage. Ook heeft ze haar huis gevonden, waar ze van houd. Ze is bezig met van zichzelf te houden, stap voor stap gaat het beter.

( uit mijn moeders dagboek )

Vannacht 21 april 2001, had ik een vreemde maar indrukwekkende droom. Ik had een ziekte in mijn rechterhersenhelft. Mijn schedel werd geopend en de rechterhersenhelft werd eruit gehaald. Ik besefte dat ik zo onmogelijk verder kon leven. Ik lag op een bank en wist dat ik zou sterven. Ik voelde mij heel vredig en wachtte tot het moment daar was. Ik voelde me wegglijden in een ongelofelijk, helder en mooi licht. Ik had nog nooit zulk mooi licht gezien. Een allesoverheersend, maar niet verblindend licht. Ik voelde mij heerlijk en vredig. Toen trok het licht zich terug en lag ik gewoon weer op de bank. Het voelde erg vreemd. Moest ik blijven leven, met mijn hersenen gehalveerd? Ik begreep er niets van. Toen werd ik wakker.



Voorspellende droom

Naar het schijnt heeft mijn moeder dus al in april 2001 een voorspellende droom gehad. Ze was immers voor zover wij dat wisten, op die datum nog gezond. Een dik half jaar later kwam de diagnose uitzaaiingen pas. Was de droom een teken dat zij iets met haar rechterhersenhelft moest gaan doen? Was de droom een teken dat zij aan het spiritueel ontwaken was? Was de droom een teken dat zij zou gaan overlijden? Ik weet het niet.

Door alle jaren en strubbelingen heen, heeft mijn moeder ( die een ‘mensenmagneet’ was ) een groot netwerk opgebouwd van dierbaren, die veel voor haar betekenden en haar steunden in alle opzichten. Allereerst was dat natuurlijk Pater Nelissen die toen mijn broer en ik nog jong waren, in ons leven is gekomen. Eerst via Don Bosco, waar wij deels een onbezorgde jeugd hebben gekend, en later privé.

Mijn moeder correspondeerde veel met Pater Nelissen, die ons nog gedoopt heeft, vijfendertig jaar geleden. Dit om aan te geven hoelang vrienden, bekenden en dierbaren in ons leven aanwezig zijn geweest. Toen mijn moeder het slechte nieuws in september 2001 ontving, kreeg zij deze brief van Pater Nelissen.


Wijchen 24 september 2001


Lieve Riet,

Je weet dat ik al geruime tijd te kampen heb met een ernstige oogkwaal. Dat legt mij veel beperkingen op. Zo is het schrijven van brieven bijna onmogelijk geworden. En dat gaat mij aan het hart. Maar voor jou maak ik, kostte wat kost, een uitzondering, al vergt het de nodige inspanning. Telkens een paar regeltjes en dan even pauzeren. Dan moet ik het kunnen klaar spelen om jou een hart onder de riem te steken. Al jaren hebben wij een zeer bijzondere band met elkaar. Dat wil ik met deze brief onderstrepen. Wat jou en de kinderen, en ook ij, overkomen is, betekent voor ons allemaal een zware en ingrijpende schok. Dat verwerk je niet zomaar in een handomdraai. Het leven neemt een keer die je niet wilt en verwacht ( al had je er misschien al enig vermoeden van ). Die heb je steeds weer, strijdvaardig, op bewonderenswaardige wijze overwonnen en je leven verder opgebouwd. Nu sta je voor de grootste krachtproef in je leven. Maar ik ben er zeker van dat je ook deze keer de situatie moedig onder ogen durft te zien, de moed niet opgeeft, de uitdaging aangaat en vechten zult voor wat jij waard bent.

 



Rassi Health&Beauty
Een spirituele vrouw, die moeder van jou!
09-12-2015 23:54
09-12-2015 23:54 • Reageer
Willy
Wow! Aangrijpend! en wat prachtig van dat dagboek! Blijft ze altijd bij je! xx
08-12-2015 21:32
08-12-2015 21:32 • Reageer