008||Roses-Shawn Mendes (verhaal)

008||Roses-Shawn Mendes (verhaal)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

We zijn aangekomen in LA en de zon schijnt volop. Het is zoveel beter dan in Washington. We nemen een taxi naar het adres waar de jongens hadden afgesproken. Ik weet dat ik eigenlijk niet bij de reünie hoor te zijn, maar ik volg Shawn nu eenmaal. Ze hebben weinig keus.

“Zijn we er al?” vraag ik verbaasd als we voor een enorm huis staan. Shawn knikt lachend.

“Cameron woont hier en aangezien zijn huis het meest centraal is hebben we hier afgesproken.” We pakken onze spullen uit de kofferbak en lopen de oprit op. Er staan twee Ferrari‘s op het pad. Je moet iets doen met je geld. Shawn en ik lopen via de tuin naar binnen.

“Shawn!” wordt er geroepen en hij wordt van alle kanten besprongen.

“Hey guys,” zegt hij lachend en knuffelt iedereen.

“Wie heb je mee genomen?” vraagt Jack Johnson aan Shawn.

“Dit is Lucie. Ze is een journalist en ze is mee omdat ze een stukje schrijft over mijn leven.” Ik glimlach naar de jongens als ze zichzelf allemaal aan mij voorstellen. We gaan op de bank zitten.

“Heb je ook muzikale talenten?” vraagt Jack Gilisnky aan mij. Ik kijk de kamer rond en zie een vleugel staan.

“Een beetje,” mompel ik en loop naar de vleugel toe. Ik ga zitten en begin met het spelen van ‘Back to the edge’ van James Arthur. Zachtjes zing ik mee. Steeds meer is mijn stem harder te horen. Ik sluit het nummer al snel af en draai mij om naar de jongens. Shawn staart mij met open mond aan.

“Je hebt enorm veel talent, Lucie,” zegt Aaron.

“Wat kan je nog meer?” vraagt Nash als ik weer terug naar de bank loop.

“Ik kan een klein beetje gitaar spelen en drummen ook een klein beetje. Mijn broer was heel muzikaal die mij van alles heeft aangeleerd.” Shawn kijkt vreemd naar mij. Ik went snel mijn blik af. “Hebben jullie nog geheimen talenten?” vraag ik om van onderwerp te veranderen. Ik wil niet dat ze door gaan vragen over mijn broer.

“Alles is op internet te vinden,” lacht Cameron. Daar zullen ze vast een punt hebben. De jongens praten verder over muziek. Shawn went zich naar mij.

“Heb je een broer?” vraagt hij verbaasd. Ik knik kort.

“Had,” mompel ik zachtjes. Shawn kijkt mij fronsend aan. “Ik heb ook een zusje van 15,” glimlach ik.

“Lucie, wat bedoel je met had?” Ik sta op en trek Shawn met mij mee naar buiten. Niet alle jongens hoeven het te horen. Ik ga zitten op de tuinstoel en staar even naar het water.

“Het was 14 september 2012. We waren een dagje naar het pretpark. Chris had net zijn rijbewijs…”

“Kom op, Lucie!” lacht Chris als ik twijfelend voor de wildwaterbaan sta. “Het wordt leuk!” Ik kijk omhoog en slik. Het is zo hoog. Toch stem ik in. We gaan in de rij staan en al snel staan we bovenaan. We gaan in het bootje zitten. Ik pak Chris zijn hand stevig vast.

“Ik bescherm je,” fluistert hij in mijn oor. Ik knik. Het bootje gaat naar beneden en ik gil het uit. We worden helemaal nat. Lachend stap ik uit het bootje.

“Ik zei het je toch,” lacht Chris. Ik knik alleen maar, niet in staat om iets te zeggen, omdat ik zo hard moet lachen. Ik wring mijn shirt een beetje uit. We lopen terug naar onze ouders.

“We gaan nu terug naar huis. Rijd jij weer met Chris mee?” vraagt mijn moeder aan mij. Ik kijk Chris aan en knik dan. We lopen het attractiepark uit. Ik geef mijn moeder nog een knuffel voor we de auto instappen. Chris en ik rijden eerder weg. We gaan de snelweg op.

Halverwege de rit staan we in de file. Het staat muurvast. Ik kijk Chris zijn kant op en zie dat er een recht op ons afgereden komt. Chris ziet het, maar we kunnen niet ontwijken door de file.

“Ik bescherm je, altijd zusje,” zegt Chris opnieuw. Ik begin te huilen. De auto komt nu dichterbij en rijdt de voorruit in. Ik sla mijn armen voor mijn gezicht en voel al snel een klap tegen mijn hoofd, waardoor alles zwart wordt.

“Toen ik wakker werd lag ik in het ziekenhuis. Mijn ouders zaten huilend in een knuffel. Laura snapte er niks van. Toen pas besefte ik dat Chris niet langer bij ons was. Hij had mij beschermd met zijn leven. Ik had een hersenschudding, een gekneusde pols en snee in mijn arm door het glas.” Ik trek mijn mouw omhoog en laat het litteken zien.  Shawn staart mij geschokt aan.

“Ik wist dit niet,” mompelt hij.

“Ik heb het ook niet verteld,” glimlach ik kleintjes. Shawn komt naast mij zitten en trekt mij in een knuffel.

“Ik zal er voor je zijn als je mij nodig hebt,” fluistert hij. Ik glimlach en druk dan een kleine kus op zijn wang.

Na een korte tijd zo gezeten te hebben, gaan we weer naar binnen.

“Was het lekker?” vraagt Nash lachend. Niet begrijpend kijk ik hem aan.

“We zijn geen koppel,” zegt Shawn. Nash loopt rood aan en mompelt wat. Shawn grinnikt zachtjes. Taylor komt aangelopen met bier en cola in zijn handen. Hij zet wat neer op tafel. Ik pak als enige cola. De jongens gaan allemaal aan het bier. Het is het ene biertje na het andere biertje.

Al snel zijn de jongens redelijk aangeschoten en hebben de grootste lol samen.

“Doen of durf aan Shawn,” zegt Nash.

“Doen,” zegt Shawn meteen.

“Zeg tegen Lucie je beste openingszin voor de liefde,” lacht hij. Shawn draait zich om naar mij.

“Hi, ik houd van lego. Ik weet dat jij van lego houdt. Waarom bouwen we geen relatie?” Shawn zegt het met een enorm serieus gezicht waardoor ik in de lach schiet.

“Die is zo slecht,” lacht Nash. Ik knik instemmend. Het is echt de slechtste openingszin die ik ooit heb gehoord.

Zo gaat het spelletje nog de hele avond door. Op de een of andere manier zijn de jongens in het zwembad beland en ik zit op de kant mooi rustig mee te kijken. Shawn komt naar mij toegelopen. Met zijn natte lichaam gaat hij boven mij staan.

“Zullen we een relatie bouwen?” vraagt hij met een glimlach op zijn gezicht.

“Vraag dat morgen nog maar een keer als je nuchter bent,” zeg ik lachend. 


Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
aaaah zo sneu
| 07:48 |
aaaah! vet stom dat haar broer is overleden en haar vader
| 07:33 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen