011||Roses-Shawn Mendes (verhaal)

011||Roses-Shawn Mendes (verhaal)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het concert is in volle gang. Vanaf de tweede ring kijk ik toe hoe Shawn ‘Bad Raputation’ zingt. Het grote ringlicht wat boven hem hangt komt langzaam naar beneden. Het is zo intens. Ik kan er bijna geen woorden voor vinden. Je moet dit mee maken wil je snappen wat ik bedoel en al deze meiden in de zaal begrijpen het. Zij zullen hetzelfde gevoel hebben. Uit volle borst zing ik mee; “Nobody knows the way that I, I know her, said. Nobody knows the weight that’s on her shoulders, said. Nobody knows the way that I, I know her, said. She got a bad, she got a bad!”

Aangezien ik weet dat dit een van de laatste nummers is, loop ik alvast naar beneden. Vanaf de zijkant bekijk ik het laatste nummer.

“Bedankt, Londen!” roept Shawn. Hij loopt het podium af. Vanaf de andere kant van de zaal klinkt een harde knal. Mijn ogen schieten de kant van het geluid op. Er is een licht vonk. Mensen rennen weg. Ik hoor mensen vragen wat er aan de hand is. En dan is er chaos. Iedereen begint te rennen. Mensen botsen tegen mij op om zo snel mogelijk weg te komen. Dat is voor mij het besef dat ik hier zo snel mogelijk weg moet. Ik ren naar de backstage ingang, waar ik mijn pasje laat zien. Shawn komt meteen naar mij toe gerend.

“Wat is er daar binnen aan de hand?” vraagt hij meteen.

“I-ik…” Er komt geen woord over mijn lippen. Tranen staan in mijn ogen als ik besef wat er zojuist is gebeurd. “De knal…” mompel ik. De paniek komt op. Al die mensen! Shawn slaat zijn armen om mij heen. Ik leg mijn hoofd tegen zijn schouder en sluit mijn ogen. Ik laat de tranen over mijn wangen lopen.

“Shawn, Lucie. We moeten hier weg!” John trekt ons met zich mee naar buiten. We worden in een busje geduwd, die meteen wegrijdt.

“Wat is er aan de hand?” vraagt Shawn aan John.

“Er is een bom ontploft, op de eerste ring, net naast de trappen tegenover het podium.”

“Was dat die knal?” vraag ik zachtjes. John knikt. Diep van binnen wist ik dat het niets goed kon zijn. De paniek van de mensen…

“Hoe erg is de situatie?” vraagt Shawn zachtjes.

“Van wat ik heb gehoord zijn er twintig mensen gewonden en vijf doden. Volgens de berichten zal dat oplopen…” Ik kijk naar Shawn die voor zich uitstaart. Voorzichtig pak ik zijn hand vast. Shawn zegt niets. Hij staart alleen maar voor zich uit. Ik leg mijn hoofd tegen zijn schouder. Een traan rolt over mijn wang. Die arme fans.

De auto stopt. We stappen uit en lopen zo snel mogelijk naar binnen, de vragen van de paparazzi negerend. We gaan door naar onze kamers. Shawn zijn telefoon gaat af. Hij loopt naar de slaapkamer en voert daar zijn gesprek. Ik ga op de bank zitten en open Twitter op mijn telefoon. Het staat helemaal vol met wat er net is gebeurd in Londen. Ze hebben nu 70 gewonden mensen en zes doden. Het is bizar hoe snel het gaat. #PrayForLonden is al trending. Het nieuws gaat zo snel de wereld over. Ik veeg een traan weg die over mijn wang rolt. Die arme fans.

“Lucie?” Ik draai mij om en zie Shawn staan. Ik kan zien dat hij heeft gehuild. Shawn komt naast mij zitten.

“Ik heb het op Twitter gezien,” zegt hij zacht.

 “Ik heb gezien hoe de bom afging, hoe de paniek door de zaal ging.” Nog een traan rolt over zijn wang. Shawn trekt mij in een knuffel. Ik laat de tranen gaan en snik zachtjes. Shawn hoor ik ook snikken. Troostend wrijf ik over zijn rug heen. Ik druk een kusje op zijn wang.

“Wat moeten we nou doen? Waarom is dit gebeurd? Hoe is die bom in hemelsnaam binnen gekomen?” snikt Shawn.

“Ik heb geen idee. We zullen moeten afwachten.” Ik veeg een traan van zijn wang. Ik vind het vreselijk om hem te zien huilen.t

“Op wat? Tot er meer doden vallen?” Hij kijkt mij aan en het is duidelijk dat hij gefrustreerd is.

“Shawn, de doden zijn al gevallen. Het is alleen nog afwachten hoeveel het er zijn. Het enige wat we kunnen doen is op de een of andere manier de slachtoffers en de nabestaande van de slachtoffers zijn. Dit is vreselijk en het mag nooit meer gebeuren.” Shawn knikt. Er is een klop op de deur.

“Binnen!” roept Shawn. De deur gaat open en John komt naar binnen gelopen.

“Shawn, als je wilt vliegen je ouders en Aaliyah morgen over naar hier. James is nu naar zijn familie toe. Lucie, wil jij nog iemand laten overvliegen?” Ik schud kort mijn hoofd. John kijkt naar Shawn, die knikt.

“Graag. Ik wil de rest van de concerten in Engeland aflassen,” zegt Shawn.

“We wachten het nog even af,” zegt John. Hij draait zich om en loopt de hotelkamer uit.

“Waarom wil je geen familie laten overvliegen?” vraagt Shawn voorzichtig.

“Omdat ik jou heb. Hoe graag ik ze ook zou willen zien, thuis zijn ze veiliger dan hier.”

“Dat weet je niet, Lucie. Misschien is de volgende aanslag daar.”

“Dat weten we niet.” Shawn knikt. Hij wilt wat zeggen, maar ik houd hem tegen door mijn lippen op die van hem te drukken. Al snel trek ik terug en leg mijn hoofd tegen zijn borst. Shawn slaat zijn arm om mij heen.

“Het komt wel goed,” mompel ik.

“Het komt altijd goed.” Ik knik. Shawn pakt zijn mobiel erbij. Ik kijk met hem mee en zie dat hij de aanslag van vandaag opzoekt op google.

Het dodental staat nu op 10 mensen, waaronder de zevenjarige Savanna en haar moeder Johanna. Op dit moment zijn er 150 gewonde mensen naar ziekenhuizen gebracht.”

“Zeven jaar,” mompelt Shawn. Ik knik kort.

“Vreselijk,” zeg ik zachtjes. Shawn legt zijn telefoon weer weg. Ik pak zijn andere hand vast en speel met zijn ring. Als ik op kijk naar Shawn, zie ik dat zijn ogen gesloten zijn. Ik glimlach kleintjes en sluit dan zelf ook mijn ogen. 


Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
zo heftig is dit!
| 07:47 |
oh nee,, vet erg!
| 07:32 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen