×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
hoofdstuk 7||Emma Martin

hoofdstuk 7||Emma Martin


"Het is ongelofelijk warm," zucht Nikkie zodra we buiten het vliegveld staan. Na 13 uur zijn we eindelijk geland en iedereen is kapot. Nikkie is de hele vlucht wakker geweest, ik af en toe. Maar we waren om 10.00 uur 's morgens vertrokken, waardoor we al vroeg wakker waren. En hier is het nu half 10 's morgens, een dag verder.

"Naar welk hotel gaan we?" vraagt Maarten. Ondertussen zijn we gaan zitten op een bankje. We hebben helemaal geen plan. Van tevoren hebben we geen hotels geboekt, dus we hebben geen idee wat al vol zit of wat nog niet.

"Laten we naar een hotel gaan in het centrum en vanaf daar verder kijken. In het centrum heb je meer keus dan net buiten de stad," stelt Thomas voor.

"Met de metro of met de taxi?"

"Taxi?" Ik kijk afwachtend de groep aan. Eerlijk gezegd heb ik helemaal geen zin in het gedoe met de metro.

"Dan nemen we de taxi," zegt Maarten en stapt al naar voren om een taxi aan te houden.

"Rechts staan alle taxi's, Maarten," lacht Thomas. Maarten draait zich verbaasd om en grinnikt. Daar staan inderdaad de taxi's klaar. Met zijn allen lopen we die kant op naar een taxibusje, waar we met zijn allen in passen. Met de taxi gaan we naar het centrum, waar hij ons af zet bij het eerste en beste hotel.

Thomas en Grayson beginnen alles te regelen voor een kamer. Ik leun tegen Ethan aan. Ik ben kapot. Ik heb slaap nodig, veel slaap. Ethan slaat zijn arm om mijn schouder, waardoor ik opkijk. Ethan glimlacht alleen maar. Ik leg mijn hoofd weer tegen zijn schouder aan.

"Geregeld. We hebben 1 grote suite met drie slaapkamers op de 6e verdieping. Kamer 640," zegt Thomas en houdt een sleutel omhoog.

"Let's go then," glimlacht Nikkie en loopt al naar de lift. Ik haal mijn hoofd van Ethan zijn schouder en loop achter haar aan. Met zijn zessen passen we net in de lift met onze koffers. Opnieuw leun ik tegen Ethan aan. Vanuit de spiegel in de lift zie ik Thomas bezorgd naar mij kijken. Ik glimlach zwakjes.

De lift stopt. We stappen uit en zoeken de richting naar de kamer. Iedereen is druk met elkaar in gesprek, terwijl ik stilletjes om mij heen kijk. Aan het einde van de gang hebben we dan eindelijk onze kamer gevonden. Thomas opent de deur. Als laatste loop ik naar binnen en loop meteen door naar een slaapkamer. Ik zet mijn koffer neer en laat mij vallen op het bed.

"Emma, wil je samen een kamer delen?" Ik tilt mijn hoofd van het bed op. Ethan staat met zijn koffer in de deuropening.

"Als Grayson en Thomas samen een kamer willen delen, dan vindt ik het goed." Ethan glimlacht en zet zijn koffer neer.

"Ik vroeg het eerst aan hen en zij vonden het goed." Ethan komt naast mij op het bed liggen. "Gaat het wel goed, Emma?"

"Ik heb alleen een beetje slaap nodig," mompel ik en gaap even. Ethan gaat op zijn zijde liggen en schuift een plukje haar achter mijn oor.

"Ga dan slapen." Ik knik en sluit mijn ogen.

Point Of View Ethan Dolan

Emma slaapt nu al twee uur. Grayson, Nikkie en Maarten zijn de stad in gegaan. Thomas en ik kijken beginnen net aan de vierde aflevering van Orange Is The New Black.

"Ik ga even bij Emma kijken," zeg ik tegen Thomas en loop naar de slaapkamer toe. Emma ligt nog steeds te slapen. Ze is enorm bleek en het zweet staat op haar voorhoofd. Ik loop terug naar de woonkamer waar Thomas nog steeds in dezelfde positie op de bank zit.

"Thomas, Emma is erg bleek en ze zweet." Hij springt bijna op van de bank en snelt zich naar de slaapkamer. Ik ga achter hem aan. Zachtjes begint hij Emma wakker te maken.

"Ethan, wil je een washandje halen en natmaken?" vraagt Thomas lichtelijk in paniek. Ik knik en loop naar de badkamer, waar ik een washandje natmaak en die dan aan Thomas geef. Emma heeft haar ogen open, maar het gaat niet goed met haar. Je ziet dat ze moeite heeft om haar ogen open te houden.

"Ethan, kun je haar voorhoofd blijven deppen met het washandje en zorg dat ze niet in slaap valt?" vraagt Thomas.

"Ja, moet wel lukken." Ik pak het washandje van hem over en dep het voorhoofd van Emma. Thomas loopt de slaapkamer uit.

"Ethan," mompelt Emma zwakjes en kijkt mij aan.

"Ik ben hier," zeg ik zachtjes en pak met mijn vrije hand haar hand vast, waar ik met mijn duim zachtjes over wrijf. Ik praat wat tegen Emma over koetjes en kalfjes. Het gaat werkelijk nergens over, maar ze blijft wakker.

Ongeveer een half uurtje later hoor ik meerdere stemmen in de hotelkamer. De deur van de slaapkamer gaat open en daar staat Thomas met twee ambulance broeders.

"Ze willen haar mee nemen naar het ziekenhuis."


OOK TE LEZEN OP WATTPAD




Blogglovers
omg nee! spannend!
31-07-2017 09:03
31-07-2017 09:03 • Reageer
Miekjee125
awwhh neeee ! #sadd
30-07-2017 20:48
30-07-2017 20:48 • Reageer