Gevangen in communicatie

Gevangen in communicatie


Communiceren met anderen is iets dat ik al heel mijn leven als een probleem ervaar. Nee, ik heb normale sociale vaardigheden, maar als kind lukte het me niet om ze over te brengen. Ik hoorde er niet bij.

Ten eerste heb ik een zwaar spraakgebrek. Het was voor mij onmogelijk om verstaanbaar te spreken. Andere kinderen lachte me compleet uit. Voor mij was het onmogelijk mijn klanken te onderscheiden en daarnaast kon een gesprekspartner nog eens een douche krijgen, als ik meer moeite deed. Ik was meer een lama dan een mens, dus gaf ik het op een gegeven moment op.

Toen leerde ik schrijven. Dat was een nieuwe wereld, maar ook geen gemakkelijke, want met mijn dyslexie, pende ik ook niets neer dat voor een ander leesbaar was. Ideeën voor verhalen genoeg, maar capaciteiten om ze weer te geven, had ik dus niet.

Als ik mijn mond open deed, ging iedereen lopen. Ik ben dan nog eens gezegd met een luide stem, die helemaal overweldigend en bedreigend overkomt. Spreken maakt me nog steeds onzeker. Ik doe het wel, maar voel er me helemaal niet goed bij.

Dan ben ik vooral op schrijven beginnen trainen. Mijn ervaring is dat ik dat wel kon leren. Nee, ik zal nog fouten maken in teksten, maar mijn ervaring is dat er veel mensen ook over lezen en het geheel na veel oefenen, toch verstaanbaar is.

Ik weet dat ik nog veel fouten maak en nog veel moet trainen, maar ik hoop vooral mensen te ontroeren met mijn verhalen. Mijn fantasie was lang mijn enige tool van overleving in mijn eenzaamheid. Ergens ben ik opgegroeid met ontelbare personages in mijn hoofd. Ik weet dat ze denkbeeldig zijn, maar ik heb er wel een band mee. Sommige, eigenlijk de meeste, zijn al veel langer in mijn leven dan mijn huidige sociale contacten.

Nu krijg ik de moed om ze op papier te zetten. Mijn werk is niet top, maar het is er en ik merk dat mijn zelfvertrouwen toeneemt, door naar buiten te durven treden. Jaren leek ik opgesloten in mijn eigen wereldje.

Ik ben terug naar een logopediste gegaan en heb ontdekt dat wat ik als kind leerde, compleet verkeerd was. Nu weet ik tenminste waar ik met die tong moet blijven, in plaats van ze te willen afbijten.

Het volume van mijn stem is iets waar ik moeilijk iets aan kan veranderen. Daar heb ik me bij neergelegd. Articulatie gaat iets beter. Ik weet dat ik door mijn ADHD te neiging heb te snel te spreken. Dat besef ik, maar ik blijf het nog steeds moeilijk vinden. Dan is er nog de intonatie, mijn ademhaling.

Ondertussen ben ik er niet meer uit wat ik eigenlijk het moeilijkste vind: spreken of schrijven. Ik kan het beide niet zonder fouten. Ik voel me soms nog steeds gevangen in mezelf.

Daarom kan ik soms hard reageren. Weten mensen die me afbranden wel hoeveel moeite het me kost om iets duidelijk te willen maken?  Ik nodig ze uit om eens in mijn schoenen te staan en dan nog eens iets te zeggen.


Beloon de maker en jezelf

Word lid


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Je werkt aan jezelf, wat kun je nog meer willen? Wij luisteren in ieder geval wel :-)
| 17:12 |
bedankt
| 20:41 |
Wat ben jij sterk Martine en we luisteren naar je, ook al is het geschreven taal.
| 17:03 |
bedankt
| 20:41 |

Yoors Nieuws
Wat is Yoors?
Wat is Yoors?
Boeken & Taal
Kolja
Kolja
 

×

Yoors


exit_to_app Aanmelden