Het keerpunt of het bewijs dat menselijkheid nog bestaat

Het keerpunt of het bewijs dat menselijkheid nog bestaat


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik ben eerlijk gezegd een schrijver met beperkingen, die naar feedback luistert, leest en werkt, werkt, werkt en de lat ging voor zichzelf verhoogd, om haar lezers het beste te gunnen.

Maar één van mijn minpunten, ik weet soms niet hoe ik het verkocht moet krijgen. Ik hou van mensen entertainen met mijn woorden.

En ik ben een vlotte veelprater die het vuur aan de duivel kan verkopen. Ja, ik hou van verkoop. Trust me, ik doe niets liever dan mensen wegwijs maken in een winkel, als ik niet schrijf. MAAR: ik kan zowat alle artikelen aan de man krijgen op drugs, wapens en MEZELF na.

Ik snap ook hoe het komt. Ik kijk graag nuchter, objectief en kritisch naar wat ik aanbied. Dat kan ik met een ijskast, juweel, handtas, zelfs een dildo, maar OMG! Hoe kan ik objectief tegenover mezelf staan?

Dus ik sta te dicht om dat aan de man te krijgen. Of aan de vrouw.

Vandaag, toen ik helemaal aan de grond zat en helemaal gesloopt was van de brainstorm en het gevoel had dat er 1001 eenhoorns me met hun hoeven aan het vertrappelen waren, gooide ik de handdoek in een boekenforum in de ring, omdat ik in staat was ongelukken te begaan.

Mijn motor stond op ontploffen, mijn limiet was helemaal over en toen ... ging het licht terug aan en besefte ik dat er nog engelen op aarde zijn.

De beheerder is een zalige dame, die me er terug bovenop hielp en ik stel vast dat ik blijkbaar niet de enige auteur ben die een hekel heeft aan promotiewerk, waardoor ik me al minder een alien voel. 

Kortom: ik kreeg plots een aanbieding voor gastrecensies en heb plots een pak onbekenden gevonden, die bereid waren out of the blue mijn werkt te lezen een recensie te schrijven.

Ik ben dus helemaal overrompeld op deze manier en kan mijn dankbaarheid voor het lot op geen enkele andere manier meer uitdrukken dan gewoon mijn tranen te laten vloeien.

Een vriendin van mijn die fan is van mijn werk, wil zelfs een make-up special op haar kanaal doen, waarbij ze de Venetiaanse Bauta look gaat doen. Ze gaat de volto, of het masker met make-up maken, aan de hand van de cover van mijn boek "Achter maskers".

Weet je, ik voelde me de laatste dagen Atlas die de wereld droeg en nu voel ik me alsof er meerdere schouders onder staan.  Ik kan gewoon mijn dankbaarheid aan alles en iedereen niet meer kwijt. Mijn tranen van frustratie zijn nu compleet gekeerd.

Ik heb altijd geleerd dat je nooit iets kan bereiken en dat niemand ooit in je zal geloven, indien je niet in jezelf gelooft. Nu, in mezelf geloven was stap 1 waar ik aan moest werken. Dat heb ik van minder dan nul dankzij een pak lieve mensen, die me misschien niet allemaal lezen, bereikt.

Nee, niet al mijn vrienden zijn lezers en dat hoeft voor mij niet. Ook niet al mijn lezers hoeven vrienden te zijn, maar vandaag krijg ik het gevoel dat ik niet meer vertrappeld word door 1001 eenhoorns, maar er door opgetild word en meegedragen naar waar ik moet zijn.

Voor mijn zijn kritieken ergens nodig om op te bouwen. Zijn er beterschapspunten, dan wil ik daar aan werken. Maar ik kan dat zonder lezers niet.

Momenteel sta ik ook op een stijlbreekpunt en merk ik dat ik zowel als mens als als schrijver nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik ben zoveel mensen zo dankbaar, dat ik gewoon de ruimte niet meer heb om iedereen te danken, maar vloeken zullen zegens worden. Daar durf ik op te vertrouwen.

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik wens je alle geluk toe in hetgeen je mag doen en schrijven!
| 22:13 |

 

×

Yoors


exit_to_app Inloggen