Mijn visie op tienerschutters

Mijn visie op tienerschutters


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik heb in mijn leven genoeg meegemaakt, om volledig te kunnen radicaliseren en een gruwelijke psychopaat te worden. Toch ben ik het niet geworden. Ik ben uitgesloten, vernederd en gepest geweest sinds het moment ik me kon herinneren en heb mijn medemensen leren haten.

Heden ben ik nog steeds vrij wantrouwig en geef ik toe dat ik kort kan staan, maar ik zie mezelf echt niet in staat om in het wilde weg mensen te vermoorden. Heb ik soms wrok en koester ik soms wraakgevoelens tegenover de mensen die me pijn deden? Zeker, maar ik heb geen zin om er mijn missie van te maken om ze op te zoeken en ze terug iets aan te doen.

Nu hoor ik in de verdediging van gruwelijke seriemoordenaars dikwijls dat ze een rotte jeugd hadden, gepest werden en dergelijke. Ik snap heel goed dat mensen hun stoppen hierdoor kunnen overslaan. Alleen denk ik dat we toch een onderscheid moeten maken tussen een massamoordenaar en een seriemoordenaar op dat gebied.

Seriemoordenaars gaan planmatiger te werk en hebben tot zover ik kan nagaan, niet noodzakelijk een slecht leven gehad. Feit is dat ze geen tot weinig empathie hebben en mensen als gebruiksvoorwerpen beschouwen. Dikwijls kunnen ze emoties echter wel goed naspelen en vallen ze daarom minder op in de maatschappij. Dat zijn meestal de vriendelijke buurmannen, die hun kelder vol lijken hebben liggen.

Massamoordenaars zijn in mijn ogen een heel ander profiel. Tot zover geweten, is er in heel de geschiedenis maar één vrouwelijke massamoordenaar geweest: Brenda Spencer, een tienermeisje die schoot op schoolkinderen omdat maandagen zo saai waren, naar haar eigen zeggen.

Maar degene die mij persoonlijk het hardst geraakt hebben, waren Eric Harris en Dylan Klebold, die een bloedbad aanrichtten in Colombine High School op 20 april 1999. De waarheid is dat ik eigenlijk meer te doen had met de daders dan met de slachtoffers.

Ik begreep die jongens ergens van uit mijn standpunt perfect en ergerde me ergens blauw aan de gillende, oppervlakkige Barbie cheerleader, die mij alle kenmerken had van het succesvolle meisje dat het wel ging maken, maar ten koste van anderen. Ik zou ze ook afgeknald hebben.

Eerlijk, ik praat die schietpartijen in middelbare scholen in de VS niet goed, maar ze zijn ondertussen dagelijkse realiteit. Onze maatschappij wordt harder en steeds meer tieners vallen uit de boot, worden gepest en voelen zich zo onbegrepen, dat ze tot zulke dingen in staat zijn.

Wel, misschien is het omdat ik vrouwelijk ben en niet echt dol ben op gewapend rond te lopen, dat ik niet op die manier op mijn pestkoppen heb gereageerd. Mijn houding was anders. Ik heb nog steeds de littekens van de verschillende zelfmoordpogingen die ik als onbegrepen tiener heb ondernomen.

Pesten is een zwaar probleem. Zowat alle massamoordenaars, zijn gepest en voelen zich onbegrepen. Slachtoffer en dader is een heel dunne lijn en ik denk dat we daar eens over moeten nadenken. Vandaag wordt je kind gepest, morgen kan het een dodelijke raid aanrichten.

Ik zie ook dat veel radicaliserende jongeren het gevoel hebben er niet bij te horen. Ze gaan zich groepen en zichzelf sterken in bepaalde gevoelens van superioriteit, om zich beter te voelen en tegen de anderen te keren.

Dat zie ik de laatste twintig jaar meer en meer gebeuren en ik denk dat de enige persoon die iets zinnig zei ik alle documentaires over Colombine die ik gezien heb, Marilyn Manson was, die zei dat hij graag met die jongens wou praten en begrijpen wat hen bezielde. Dat leek me veel zinniger dan al die veroordelingen en ik denk dat we terreur en massamoorden inderdaad met begrip gaan stoppen en niet met haat en veroordelingen.

Veroordeel de daden, maar niet de mensen. Als we zo ver kunnen denken, gaan we deze zieke wereld misschien nog ooit genezen.

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.7 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Er gaat geen dag voor bij zonder dat er iemand vermoord wordt. Vreselijk.
| 20:54 |
Juist, maar ik denk dat dit al heel het bestaan van de mensheid helaas zo geweest is.
| 01:45 |
ik heb geen algemene mening over criminaliteit of moord, gewoon omdat er zoveel verschillende situaties zijn die je stuk voor stuk individueel moet bekijken.
| 19:53 |
Dat was ook mijn standpunt. Ik was bijna 22 en net gestopt met mijn studies wegens emotionele crashes ten gevolge van de pesterijen in het verleden. Mijn zelfbeeld onder nul en toen kwam Colombine op televisie en al die veroordelingen aan de schutters, die ik ergens leek te begrijpen.
| 01:48 |
een medemens vermoorden dat zou ook de moordenaar z.n leven moeten kosten maar daar ga ik gelukkig niet over
| 19:18 |
Ik heb geen pasklaar antwoord voor alles. Als ik elke keer ik uit mijn krammen schoot toen men mij zo ver dreef dat ik mijn polsen oversneed. Ik geloof nog steeds in verzachtende omstandigheden. Naar mijn visie is moord dikwijls legaal. Persoonlijk vind ik een onschuldige foetus aborteren, wat wettelijk mogelijk is, erger dan een bende pestkoppen neerschieten. Dat eerste begrijp ik. Dat tweede niet.
| 01:52 |
kijk maar 8n de bijbel daar staat het geschreven
| 08:20 |

 

×

Yoors


exit_to_app Inloggen