Tot ziens 2016

Tot ziens 2016


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Aan de hand van de december uitdaging van vlindertje73 schrijf ik deze blog. Ik was dit al van plan, maar vind het wel leuk om dit te koppelen aan haar uitdaging ;). (hopelijk doet de link het, geef anders even een gil)


Ik hou het dit keer persoonlijk. Ik heb een paar jaar geleden voorgenomen het nieuws niet meer te volgen. Ik werd daar onrustig van en het greep me dusdanig aan dat ik er niet van kon slapen. Tot nu toe is dat ook mijn enigste voornemen wat ik volhou.

Beginnend aan dit jaar wist ik dat het een zwaar jaar zou worden. Mijn vader lag op sterven, net bevallen en nog herstellende. Maar zoals elk jaar had ik weer voornemens. Dit keer waren het vooral voornemens om lief voor mezelf te zijn. Ondanks alles werd het jaar zwaarder dan ik van tevoren had kunnen indenken.

  • Neem de tijd om te herstellen
  • Laat het verdriet toe
  • Niets moet, alles mag
  • Begin met plannen maken als je daar weer aan toe bent
  • Genieten

Januari was mooi en zwaar. 3 Januari is onze jongse meid gedoopt. Mijn vader en moeder hebben voor haar een dooplied gezongen. Iets wat zelfs nu nog vaak wordt besproken. Mijn vader liet de tekst tot hem komen en zijn stem brak midden in het lied. Mijn broer heeft het stiekem gefilmt en elke keer weer als ik het terug kijk ben ik sprakeloos.

Het weekend erna zijn we met onze hele familie op vakantie gegaan. Twee dagen na thuiskomst begon het waken en na een dikke week gewaakt te hebben over onze vader is hij thuis heen gegaan. In de week van het waken zijn zoveel bijzondere dingen voorgevallen. Het is gelopen zoals het moest, dierbare herrineringen zijn gemaakt en hoe verdrietig het ook is afscheid te moeten nemen, het is goed zo.

Helaas kreeg ik na het sterven van mijn vader een fikse voorholteontsteking? Ik weet het niet eens zeker. Mijn hele voorhoofd zwelde op en bij mijn linkeroog was het dusdanig ontstoken dat ik amper iets kon zien. Dat terwijl je een begrafenis moet regelen. De huisarts werkte gelukkig snel mee. Die begreep wel waarom ik nu sneller naar medicatie greep als normaal en hield me strak in de gaten. Ben die week denk ik drie keer geweest en elke keer gevraagd of ik t allemaal nog trok met een pasgeboren baby en deze heftige periode. Maar het ging allemaal prima. Hield mijn hoofd koel en ging gewoon door. Ik voelde me soms zelfs een koele kikker en abnormaal dat ik zo reageerde zoals ik deed.

Twee maand na het overlijden vol angst naar de huisarts gegaan. Ik had zoveel pijn. Ik moest elk kwartier plassen, naja dat gevoel in ieder geval, er kwam niets uit. Seks was ook uit den boze, au au au. Doorgestuurd naar de gyneacoloog. Huisarts vermoedde een verzakking maar voelde ook een rare bobbel. In de doorverwijzingsbrief stond wat er met mijn vader was gebeurd en ik kon binnen een week terrecht. Gelukkig niets ernstigs, verstopt talgkliertje, onschadelijk. Ik had heel erg last van gespannen spieren. Leren ontspannen was het advies. Samen met de bekkenbodemfysiotherapeut voor gegaan en ik kan weer ontspannen! Elke vrouw zou na de bevalling begeleiding moeten hebben om de spieren goed te laten herstellen!! Ik heb geen pijn meer, maar ben er nog lang niet maar hoe het nu is, is al beter dan de afgelopen drie jaar. Het werd altijd afgedaan als normaal, zakt wel af. Pijn is NIET normaal!!! (even een tip tussendoor ;))

Tussendoor ook verhuisd. Nadat ik voor de zoveelste keer bedreigd werd door onze buurjongen en dit nu ook over ging naar de kinderen konden we niet blijven wonen in mijn geboorteplaats. De aangiftes tegen die jongen blijven lopen, maar nooit wordt er iets gedaan. Ik mis dat ik niet elk moment meer naar mijn moeder toe kan gaan of naar mijn zusje of broer. Maar de verhuizing heeft ons ook veel opgeleverd. Rust, zoveel rust. Nieuwe vriendschappen en een grotere woning. Wat opzich met vier kinderen die opgroeien wel fijn is. Na alle ellende was de verhuizing voor ons een nieuwe start.

Sinds november heeft mijn man een vast contract gekregen. Weer een geluksmoment. Wat geeft dat een rust. Vast contract in deze tijd is moeilijk te krijgen maar het is hem gelukt. Ik ben trots op mijn man. Ook heeft hij doorgroeimogelijkheden, ontzettend fijn.

Nu is het december en ik kijk met een dubbelgevoel terug op dit jaar. Alles viel op zijn plek en ook weer niet. Ik zit qua gevoel in een tweestrijd. Verdriet en vreugde ligt elke dag nog zo dicht bij elkaar.

Neem vandaag. Een oud dorpsgenootje appte mij. 'Ik heb de ideale vacature voor je gevonden! Je moet 'm alleen vandaag wel opsturen!'. Ik over de rooie heen. Zo blij dat er ineens een vacature is. Ik ben aan het kijken voor omscholing maar kan niet iets vinden waar mijn gevoel zegt, jaag dat na. Waarvoor ik geleerd heb, dat vind ik geweldig om te doen, daar ligt mijn hart.

Ik had mijn cv klaar, mijn motivatiebrief en toen moest iemand hem voor mij nakijken. Ik bel naar mijn ouders huis. Is heit er ook? Mijn moeder valt stil. O ja.. is ook zo. Shit... Huilen. Mam wil jij 'm dan nalezen of de inhoud goed is. Dan check ik zelf de spelfouten over twee uurtjes na. Vol spanning stuur ik mijn brief en cv op. Hopelijk kan ik in het nieuwe jaar daar beginnen.

Mocht het niets worden dan liggen er nog genoeg plannen op tafel.

  • Onderzoeken welke omscholing ik ga doen in september
  • boek schrijven???
  • Andere taal leren
  • gebarentaal leren
  • Vloggen

Dat laatste is iets wat mijn man en ik al langere tijd willen najagen. Wij zijn jonge ouders van vier meiden en veel leuke dingen ontsnapt aan onze aandacht of wordt snel vergeten. Zo hebben wij later een database aan herrineringen voor onszelf, kinderen en kleinkinderen.

Voor het eerst in mijn leven. Heb ik voornemens genomen waar ik daadwerkelijk aan kon voldoen. Ik heb dit jaar gelachen en gehuild, zorgen gemaakt en ik ben zorgenloos geweest, Ik heb gebaald maar ik heb vooral genoten van alle kleine overwinningen en kleine dingetjes!

Wees lief voor jezelf.. Dat is de beste voornemen die je kan kiezen en die vind je zeker weer terug op mijn lijstje voor 2017


Liefs, Klavertjevier


Foto: ce moi





Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooie invulling, recht uit het hart. Zorg goed voor jezelf. Dat koele wat je beschreef herken ik wel, het is om jezelf te beschermen. Dank voor het meedoen. :)
| 10:13 |
Integer en mooi gedchreven. Mooie voornemens. Neem de tijd en wees lief voor jezelf!
| 12:33 |
Van mijn zoon film ik veel en plak elk jaar stukjes aan elkaar om er een dvd van te maken. Hij kijkt er zelf ook met plezier naar.
Mooie afsluiter en zeker een van de betere voornemens. Vrede, liefde, gezondheid en geluk wens ik jou (en iedereen zelfs) toe.
| 11:34 |
Met een brok in mijn keel gelezen.
De koele kikker is eentje ontstaan uit automatische zelfbescherming. Je afsluiting laat zien dat je wel degelijk ook warmte in je donder hebt. Heel mooi. Wees lief voor jezelf.
| 08:27 |
Heftig allemaal maar ik heb zelf ook veel narigheid mee gemaakt en ben bang dat dit volgend jaar weer door gaat.
| 00:33 |
Wat een heftig jaar. Mocht je misschien naast je gezin iets voor jezelf willen beginnen waarbij je thuis werkt op tijden dat het jou uitkomt kan ik je misschien helpen.
www.ffgmarketing.nl
| 22:46 |
bedankt voor de tip! Ik kijk er morgen even naar ;)
| 22:49 |
Graag gedaan!
| 22:52 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen