Auto te water in Amsterdam.

Auto te water in Amsterdam.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

 Eindelijk draaide ik mee op de dienstgroep, na 1 jaar en 19 maanden. Nu voerde je de opdrachten uit die je van de meldkamer uit het hoofdbureau, het HB, kreeg. Het was op een zondagmorgen, in mijn vroege dienst. Mijn eerste dienst op een pitauto,(pit is zwaailicht) samen met een ervaren collega. Ik was nog niet in het bezit van mijn V.R.O. de Voortgezette RijOpleidng. Automatisch neem je dan plaats op de passagiersstoel. Deze keer liep mijn collega naar het rechter portier en zei, dat ik wel mocht rijden. Ondanks dat ik zei dat ik mijn VRO nog niet had, zei hij dat het op zondagmorgen toch altijd rustig was. 

Afbeeldingsresultaat voor de dam amsterdam
Dat het zondagmorgen was klopte wel. Je hoorde geen kip alleen maar de duiven; maar dit zou een bijzondere dienst worden, die ik nooit zou vergeten. Dat is het boeiende van dit vak. Je weet nooit wat er gebeurd. Wat dan wel heel belangrijk is dat je een goede partner thuis hebt en waar je jouw verhaal aan kwijt kunt. En dat heb ik, gelukkig. altijd gekund. 

Zo ook met deze gebeurtenis. We waren een kwartiertje op surveillance toen het HB ons riep: .Met spoed naar de Dam, alwaar een auto te water was geraakt. De brandweer was onderweg. Ja hoor, dat had ik weer, geen VRO en toch een pitopdracht. We hadden geen tijd om te wisselen en mijn collega schakelde de zwaailichten aan en de sirene. Rustig aan Ben, maar wel stevig door rijden. Na een paar minuten waren we ter plaatse. In de verte zag ik al een paar pitauto's staan en ik was daar toch wel blij om. Immers waren die dienders al in het water gegaan om de personen in veiligheid te brengen. Bij het uitstappen zag ik de collega's verbijsterd kijken. Wat doe je nou Ben, je maakt de hele stad wakker met je herrie. Kun je het voorstellen dat ik mee ging schateren van het lachen. Amsterdamse humor. Heeft u wel eens water gezien op de Dam? Ik ook niet, alleen als de gemeentereiniging de Dam schoon spoot, om de duivenpoep weg te spuiten. 

Meldkamer HB

Afijn, ik had mijn vuurdoop gehad, dat dacht ik tenminste. Na alle hilariteit vervolgden wij onze surveillance en ik meldde ons weer terbeschikking aan het HB. Mijn collega had logischer wijs weer plaatst genomen achter het stuur. De meldkamer gaf ons opdracht om ons te melden op het HB, kamer 14. Daar bevindt zich de centrale meldkamer. Dat beloofde geen goed nieuws gesprek te worden en ik zei nog tegen mijn collega dat we de klos waren. Geen geseik, zei het nog, en ik doe het woord. Dat gaf mij toch wel weer een collegiaal gevoel over hem. Gekomen op de meldkamer was het eerste wat men aan mij vroeg hoe het was afgelopen met die auto te water. Bulderende dienders en zo werd er die dag opnieuw gelachen. Zo maakten zij toch een beetje de sfeer mee van de straat. Maar daar was het niet echt om te doen. Op zondagmorgen was het de gewoonte, bij de gemeentepolitie Amsterdam, dat je om de beurt trakteerde op moorkoppen. Dus de hoogste in rang op de meldkamer zei, als jij ervoor zorgt dat wij moorkoppen krijgen bij de koffie, dan zouden zij dit voorval onder de pet houden. Dat heb ik dan toch maar gedaan, want je had er niets aan dat de adjudant het te weten zou komen. 

Adjudant

Maar ook dat zou ik verkeerd denken. Op maandagmorgen stond ik weer, met de groep, gekleed in uniform voor de balie, en ik kreeg een dienstmededeling, dat ik mij om 09.00 uur, moest melden bij de adjudant. Iedereen serieus kijken, zo van, heb je een bakkie? Wat heeft hij uitgevreten. Want men was niet nieuwsgierig bij de politie, maar men wilde toch graag alles weten. In ieder geval had ik nog 2 uur, om te bedenken waarom ik mij moest melden bij de adjudant. Ik kwam er maar niet op; immers had men beloofd, niets te melden over die auto te water. Dus met lood in de dienstschoenen naar de adjudant. U had mij geroepen adjudant. Ja Ben, ga ff zitten kerel. Ik heb klachten over jou gehoord. Dat was altijd de openingszin van de adjudant. Je kon er nog niks mee en begreep nog niet wat je moest antwoorden. Liegen was een doodzonde en was in strijd met je ambtseed/belofte. Ik begrijp u niet adjudant. En de brigadiers die er bij zaten konden hun lachen haast niet meer inhouden. Ben, vervolgde de adjudant, wat was dat met die auto te water op de Dam?Ik hoefde niets meer te zeggen, want ik kon mij toch niet meer hoorbaar maken. Brullende dienders die bijna stikten van de lach. In ieder geval hadden we deze dag alweer gelachen.

Maar, zei de adjudant, een paar moorkoppen en ons hoor je er niet meer over. Lachen natuurlijk en ik was om 10.00 uur, koffietijd, terug met gebak. En aan het einde van mijn dienst reed ik met een goed gevoel weer naar huis, op mijn damesbromfiets, om het goede nieuws aan mijn vrouw te vertellen.

Amsterdamse humor bij de politie Amsterdam 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Heel goed begin dus :D
| 13:08 |
Zeg dat wel.
| 13:53 |
Mooie ontgroening! Humor!
| 15:44 |
Dat heb ik daar ook geleerd.
| 12:08 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen