Mijn anxiety is zóó schattig!


'Goed, dan nu je diagnose,' zei mijn nieuwe psycholoog. Ik schoof ongemakkelijk heen en weer, hoewel ik de uitslag al kon voorspellen. Mijn voorlopige diagnose door mijn vorige psycholoog was tenslotte een sociale angststoornis. Ik verwachtte niet veel nieuws. 
'Gegeneraliseerde angststoornis, paniekstoornis, en sociale angststoornis. We willen je verder ook testen op ADD, oftewel een aandachtstekortstoornis.' 
Oh.

Even overwoog ik om 'bingo!' te roepen, want ik moest bijna een volle kaart hebben op het gebied van mentale stoornissen. Mijn psycholoog legde uit dat ik cognitieve gedragstherapie zou gaan volgen, maar het hele praatje ging een beetje langs me heen.

Dat zijn namelijk verdomd veel stoornissen.

Eenmaal thuis begon ik na te denken. Het voelde ergens als een opluchting om een naam te hebben voor hoe ik me voelde. Een teken dat ik niet alleen was. Maar ik herinnerde me ook een eerder gesprek met een psycholoog: dat dit nooit meer over zou gaan. Natuurlijk zou ik door middel van therapie gaan leren om beter met mijn angst om te gaan en ik zou gaan leren om de dingen te doen die ik nu niet durf. Maar echt helemaal genezen zou ik nooit. 

Ik kroop achter mijn computer en begon wat op youtube rond te snuffelen om mijn gedachten ergens anders op te focussen en, toeval of niet, er kwam een filmpje voorbij over het romantiseren van depressie, anxiety en automutilatie. De youtuber legde uit dat vele andere youtubers tegenwoordig allemaal anxiety lijken te hebben. Sommige gaan een stapje verder en hebben daarnaast ook depressie, ptsd, paniekstoornissen, ocd, en ga het rijtje maar af. En dit is iets wat mij ook vaak opvalt op youtube en elk ander social platform. 

Neem bijvoorbeeld dit t-shirt dat ik een paar weken geleden in mijn twitter timeline voorbij zag komen. Het t-shirt is ontworpen door een youtuber, die belooft 15% van de opbrengst te doneren voor anxiety research.

15%.

Dat wil zeggen dat ze de andere 85% in haar eigen zak steekt en profiteert van mensen zoals ik, die daadwerkelijk met een angststoornis moeten leven.

Behalve dat, slaat het hele shirt ook nog eens nergens op. De meeste mensen met een angststoornis vermijden de spotlights. We staan niet graag in het middelpunt van belangstelling, dus waarom zouden we een kledingstuk dragen dat meer aandacht op ons vestigt? Daarbij komt dat ik persoonlijk nooit met zoveel trots zoiets kan dragen.

Ik schaam me niet voor mijn bingo-kaart aan stoornissen, maar ik ben er ook niet trots op. Het is nu eenmaal een onderdeel van wie ik ben. Maar youtubers, social media (met name Tumblr), films, series en muziek tillen zaken als een angststoornis en depressie naar een hoger niveau. Het is helemaal "in" om een mentale ziekte te hebben. Het is "tragisch mooi" en "mensen met anxiety zijn zo schattig!"

Hmm. Schattig.

Die mensen hebben helemaal gelijk. Ik ben waanzinnig schattig. Ik glimlach verlegen als je tegen me praat. Kruip weg als iemand naar me kijkt. Soms zeg ik een paar dingen die nergens op slaan, maar wel komisch zijn en maak ik iedereen aan het lachen. 

Maar daar houdt het natuurlijk niet op! Het is namelijk zo schattig wanneer ik een simpel telefoongesprek een dag van te voren al moet voorbereiden. De plotselinge misselijkheid vlak voordat ik de deur uit moet. Hoe warm ik het krijg in een overvolle bus, wederom misselijk wordt, en elke stem in mijn hoofd zegt dat iedereen op dat moment naar me kijkt en me aan het uitlachen is, of denkt dat ik lelijk ben. De roodheid in mijn gezicht in het openbaar. Nee, niet de schattige blosjes, maar alsof je net in een ton tomatensap bent gevallen.

De nachten waarin ik compleet in paniek raak zonder te weten waarom. Naar lucht snakken, het gevoel hebben dat ik letterlijk aan het doodgaan ben. Aan mijn haar trekken en mijn nagels in mijn arm zetten om rustig te worden, daarbij nog proberen om niet iets scherps te zoeken en mijn oude gewoonte van snijden weer op te pakken. De eindeloze moeheid die me daarna overvalt, maar nooit in slaap kunnen vallen. De gruwelijke nachtmerries als ik dat toch doe.

Me constant afvragen of mijn vrienden niet met me omgaan uit medelijden. Achterdochtig zijn als iemand me een compliment geeft, bang dat ze sarcastisch zijn. Nooit ergens echt trots op mogen zijn, want dat is arrogant. Constant lijstjes maken in je hoofd van wat sociaal geaccepteerd is en wat niet, en al die lijstjes door elkaar gooien. Geen directe interactie durven aan te gaan op het internet, al is het volledig anoniem. (Mocht je je ooit beledigd hebben gevoelt als ik niet op je reactie reageerde: sorry. Het is niet expres, ik durf het gewoon niet.)

Ben ik nog schattig?

Wat veel mensen tegenwoordig doen, is henzelf een diagnose geven. Ze zien een paar leuke memes op het internet, en denken: 'goh, dat heb ik ook wel eens.' Ze zien Hannah Baker in 13 Reasons Why en willen net zo zijn als zij. Ik heb geen hekel aan 13 Reasons Why, maar wel een hekel aan hoe sommige dingen geromantiseerd werden. Want al die meiden willen niet echt depressief zijn en zelfmoord plegen: ze willen gewoon net zo mooi zijn en een jongen vinden die hen aanbidden. 

Iedereen ervaart wel eens angst in zijn of haar leven. De ene wat vaker dan de ander. Angst is gezond en noodzakelijk om ons te helpen te overleven.

 Het is een stoornis wanneer je angst ervaart op de momenten dat je compleet veilig bent. Wanneer die angst zo hevig begint te worden, dat je je leven niet meer normaal kunt leiden.

Het is niet mooi of schattig. Het is niet iets wat je wilt hebben omdat je denkt dat het je aantrekkelijker maakt. Angststoornissen hebben mijn leven geruïneerd. En hoewel ik hoop er met therapie mee om te kunnen gaan, en hoop dat meer mensen zich erin gaan verdiepen, hoop ik evengoed dat we stoppen met het romantiseren van mentale ziekten.