×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
'Meisjes en ik' ging nooit goed samen...

'Meisjes en ik' ging nooit goed samen...


Ik groeide als klein Laïlake op, op 't Zuid in De Haantjeslei. We woonden op "het pleintje". Mijn eerste stapjes deed ik daar. Leren fietsen deed ik er ook. Ik herinner me nog steeds de zitbank waar ik lossend tegen ben gevlogen toen. De mensen die mij constant oppakten, die voor mij snoepjes kochten; zijn in m'n geheugen gegraveerd. Zij speelden spelletjes met me en gaven me een voor een een goed gevoel. Wanneer ik nu op straat stap en iemand tegen kom van die tijd, maakt m'n hart telkens een vreugde sprongetje. Ik mis ze al ken ik ze niet meer... Wie weet wat er van geworden is en dat zullen ze misschien ook van mij denken... Daarna verhuisden we naar het Kiel. Een wereld van verschil! Ik was toen zeven jaar en leerde al gauw mijn mannetje staan. We moesten "vechten" om er bij te horen. Nu had ik de malchance dat er zo goed als geen meisjes in m'n straat woonden. Geen meisjes in de familie en ook niet in de omgeving. De twee die er woonden mochten toen niet buiten spelen. Dat maakte dat ik verder opgroeide als "ne kwaaie jongen".  Voetballen, ravotten, klimmen, basketballen, om ter meeste 'flippos' verzamelen  enzovoort. Dagdagelijks van 's ochtends tot 's avonds speelden we in de wijk die hoe langer hoe meer bekend werd. Sommigen noemen me zelfs "Laïla van de Wijk". Plots werd m'n zusje geboren toen ik tien jaar werd. Zo gelukkig dat ik was! Was niet langer "alleen" als meisje in de familie. Al onze aandacht ging naar ons klein kapoentje. Zo schattig dat ze was! En ze was zo... meisjes- achtig. Was ik duidelijk niet gewoon!Op mijn dertiende kregen we ook nieuwe buurmeisjes. Ik zat in het middelbaar en leerde een tal van meiden kennen. Sindsdien ben ik steeds meer en meer beginnen omgaan met "meisjes". Er ging een nieuwe wereld voor mij open. Natuurlijk bleven we nog in de bomen klimmen tot ons veertiende ofzo maar muziek begon meer controle te krijgen over ons leven. Dansen werd mijn nieuwe bezigheid. Naarmate ik opgroeide kwam ik in aanraking met allerlei meisjes. Je zou wel kunnen zeggen dat ik zowat iedereen toeliet in m'n leven, zonder filter welliswaar. Ik was gewoon heel blij dat ik met meisjes omging. Het meest spijtige van al was dat ik ontdekte dat niet iedereen was hoe ze zich voordeden. Blijkbaar waren de meisjes die ik leerde kennen- in tegenstelling tot jongens- mensen die zelden zeiden wat ze bedoelden. Bijvoorbeeld: "er is niets aan de hand" betekende dat er juist wel iets aan de hand was of Neen betekende ja enzovoort. Zo heb ik van veel meiden de wind van voor gekregen door miscommunicatie... Ook was ik vaak "te simpel". Ik gebruikte geen make- up, ging niet feesten, gedroeg me ''jongens- achtig'... Vaak vroegen meiden mijn mening, waarna ik problemen kreeg omdat het 'niet hoorde' om dat gewoonweg te zeggen. Ik moest blijkbaar rond de pit draaien om "niet hard" over te komen. 'Takt' noemden ze dit. Wanneer sommigen mijn raad vroegen werd dat erna tegen mij gebruikt als zij een bepaalde beslissing maakten. Zo was er eens een meisje dat wilde scheiden omdat ze zeer ongelukkig was. Ze vroeg me meerdere malen;' hoe moet ik er aan beginnen?'. Na Alles mee te hebben opgezocht en haar te hebben doorverwezen werd ik gezien als 'de boeman die er voor zorgde dat ze ging scheiden' . Erna werd me dat door dat meisje zelf verweten. 'Laïla heeft me wel aangezet...' klonk het. Het grootste probleem heeft zich aangehouden tot deze tijd. Namelijk; bij jongens was ik altijd gewoonweg mezelf. Wanneer ik een hamburger at bijvoorbeeld hing ik helemaal vol saus. Of ik kleedde me nooit op wanneer ik een jongen leuk vond. Ik moest dat bewijzen in "presteren in spelletjes". Meisjes lachten er altijd mee en vonden dit "gek" tot ze ruzie kregen met de jongens die ze leuk vonden... Dan was ik blijkbaar hét probleem omdat ik geen partij koos. Of ik was het probleem voor hen omdat die bepaalde jongens dan zeiden van 'kan je niet meer zoals Laïla zijn, ze is zo chill?'. Kan je je al voorstellen wat dat teweeg bracht? Toen begreep ik de kwaadheid van die meiden niet, nu ben ik geleerd... Meisjes van mijn leeftijd hebben me vaak genegeerd of verweten omwille dingen die zijzelf in de hand hebben gewerkt. Mijn probleem was dat ik mij dat altijd heb aangetrokken. Elke keer opnieuw werd ik triestig. Ik kon er gewoon niet tegenop. Ik hoor hier en daar 'roddels en laster' over mezelf. Dingen die ik meiden zogezegd heb aangedaan. Spijtig... het is nooit mijn bedoeling geweest om mensen te kwetsen. In tegendeel! Hoe meer ik m'n best deed dit niet te doen, hoe meer problemen ik kreeg. Want zwijgen of uit de weg gaan betekende "stil akkoord gaan". Het is zo ingewikkeld de vrouwenwereld...Tot ik mijn man leerde kennen... Hij zei me letterlijk op een dag; ' Laïla, meiden begrijpen jou niet en andersom'. Hij vertaalde de dingen die ik zei hoe dat over zou komen bij bepaalde mensen. Bijvoorbeeld als ik zou zeggen 'ik vind het niet kunnen' betekend dat in mijn wereld dat ik zoiets nooit zélf zou doen. Omdat ik mensen niet wil kwetsen of gewoonweg: wil geen onrust zaaien of zelfs nog maar een tikkeltje van dat. Blijkbaar wordt dat bij de meeste vrouwen gezien als een belediging van iets. Terwijl het puur over mezelf zou gaan. Dit is de reden waarom ik nooit echt een 'beste vriendin' heb gehad, denk ik?... Telkens wanneer ik dacht er een te hebben gebeurden er dingen die me deden inzien dat we niet die band hadden... Ik begin me er stilaan bij neer te leggen dat ik er misschien nooit een zou hebben? Een meisje dat zoals mij denkt, dat mij begrijpt, dat de zelfde interesses deelt en dezelfde afkeer van dingen heeft... Of is juist dát het probleem? Kunnen mensen elkaars 'besties' zijn omdat ze juist elkaars tegenpolen zijn? Positief jaloers ben ik op zij die elkaars vriendinnen zijn sinds jongs af aan. Die samen opgroeiden in dit leven en een band hebben die onafscheidelijk is. Die elkaars uitspraken waarderen en meningen konden wisselen zónder dat het uit de context werd getrokken. Ik hoop het op een dag te hebben... Ik heb wel één ding gevonden dat het een beetje vervangt: 'een beste vriend'. Mijne man. Ik hou van hem. Hij begrijpt me al ga ik er totaal over. 




frieke
ik was zelf ook een kwajongen en inderdaad de echte meisjes wereld is dan als jongere onbegrijpelijk
09-06-2017 17:38
09-06-2017 17:38 • Reageer
_PetitCorbeau_
Ook voor mij heel herkenbaar!
09-06-2017 14:56
09-06-2017 14:56 • Reageer
Bodycoach
Volledig met je eens!! Ik kan ook beter overweg met mannen.
09-06-2017 12:43
09-06-2017 12:43 • Reageer
Karin Den Hollander-Rietbroek
Zo herkenbaar! Je bent zeker niet de enige vrouw zonder vriendinnen, of die zich onbegrepen voelt in de "vrouwenwereld".
09-06-2017 11:19
09-06-2017 11:19 • Reageer