Poison - Hoofdstuk 20

Poison - Hoofdstuk 20


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Hoofdstuk 20: Te veel aan mijn hoofd.

‘Waarom ben je eigenlijk boos op mij’? Vraagt Clay. Wat! Meent hij dit nou!? Hij weet niet waarom ik boos op hem ben? Ik verbaas mij heel erg van die vraag. ‘Waarom’? Zeg ik. ‘Waarom denk je’! ‘Je bedreigde mij’! ‘Jij bent de oorzaak van dat ik waarschijnlijk binnen twee maanden doodga’! ‘Jij bent mijn probleem van alles’! Roep ik.

Ik sta op. ‘Ik verspil mijn tijd hier’. Zeg ik zacht. Ik voel weer pijn in mijn pols opkomen. Ik begin te trillen. Ik voel mijn hartslag sneller gaan. Ik draai mij om van Clay. Hij blijft stil sinds ik alles eruit gegooid heb. Ik val op de grond naar voor en ik zet mijn handen op de grond. Clay staat op. Ik haal diep adem. Waarom moest het Poison nou per se nu weer komen.

Ik zie twee voeten voor mij stoppen. Ik kijk naar boven. ‘Waarom doe je dit’? Vraag ik. Hij haalt diep adem. Hij gaat achter mij staan en helpt mij overeind. Ik laat het maar gewoon gaan. Ik kijk hem aan. ‘Waarom werd ik degene die jouw chemische stofjes moest testen’? Vraag ik. Hij blijft stil. Ik draai mij om naar Clay. ‘Waarom negeer jij mij’? Vraag ik. Hij zucht.

‘Eerst werd ik gepest door jou en je broers, toen kwamen we bij elkaar op school in de middelbare en kregen wij verkering en daarna maakte jij het uit zonder mij ook enige reden te geven’. Zegt hij. ‘Ik kon mezelf bijna niet beheersen Reve’. Zegt hij. Ik kijk hem kwaad aan. ‘Misschien heb ik je geen waarschuwing of reden gegeven maar je moet begrijpen dat ik het niet zomaar heb gedaan’. Zeg ik.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Vertel dan de reden’. Zegt hij. ‘Wat is het probleem’? Ik slik. Ik heb eigenlijk geen probleem aan hem maar ik vind hem ook niet leuk. ‘Je bent niet echt het type waar ik op val’. Lieg ik. Hij gaat op de bank zitten. ‘Vast’. Zegt hij en hij vouwt zijn armen over elkaar. ‘Dat is de reden dat je nu kwaad op mij bent’? Vraagt hij. Ik draai mij kwaad om.

‘Denk je dat dat de reden is’? Vraag ik. ‘Zal ik eens vertellen wat jij veroorzaakt heb met je stomme Poison chemische troep’! Roep ik. Hij knikt. Waar moet ik beginnen? Denk ik. ‘Je zorgde dat ik in het ziekenhuis kwam, Dat ik niet normaal meer naar atletiek kan, heel veel pijn, depressie en een vuurwerk ongeluk waardoor ik weer mijn ziekenhuiskamer kon bezoeken’! Roep ik. ‘Dat is nog lang niet alles’. Zeg ik er vlak na. Hij knikt.

‘Inderdaad Reve’. Zegt hij. ‘Ik vind ook dat er veel fouten zijn gemaakt’. ‘Als jij het niet uitmaakte maar mij een waarschuwing had gegeven had ik mezelf compleet veranderd voor jou en had jij geen pijn, depressie en alles wat je nu heb’. Zegt hij. Ik ga op de bank zitten. ‘Dus je dwingt mij hiermee gewoon om jouw vriendin te zijn’? Vraag ik. Hij knikt.

‘Reve, je kan het ook anders zien’. Zegt hij. Ik sta op. ‘Het was echt tijdverspilling om hier naartoe te gaan’. Zeg ik. Ik loop naar de gang. Ik hoor dat Clay op staat en achter mij aan rent. ‘Reve, wacht nou’. Zegt hij en hij probeert mij beet te pakken. Ik probeer snel door te lopen tot hij iets zegt wat mij sowieso wel interesseert. ‘Ik kan een tegen gif maken’. Zegt hij.

Ik draai mij om. ‘En dat doe je echt voor mij’? Vraag ik. Hij knikt. ‘Zeker weten’. Zegt hij. ‘Ik zie je over twee dagen in de avond terug hier in mijn huis’. Zegt hij voor hij mij verder laat lopen. Ik loop naar de deur en kijk Clay aan. ‘Tot over twee dagen dan maar’. Zeg ik twijfelend voor ik de deur achter mij sluit. ‘Dit ga ik mooi niet aan mijn broers en mede spionnen zeggen. Clay wil mij terugzien over twee dagen om mij te genezen van mijn chemische troep.

Ik denk er eigenlijk totaal niet over na dat de kans er is dat het een val is. Het kan wel zo zijn maar ik denk eigenlijk niet dat dat het is. Maar wat moet ik tegen ze zeggen als ik over twee dagen ineens weg ben?

Ik zie Elijah uit de struiken verschijnen. Hij rent naar mij toe en slaat zijn armen om mij heen. ‘Ben je oké’? Vraagt hij. Ik knik. ‘Niks aan de hand’. Zeg ik. ‘Ik ben alleen erg kwaad geworden’. Zeg ik voor ik mijn ogen sluit en tegen Elijah aan sta. Nu begin ik mij toch wel schuldig te voelen.

Wat ben ik voor vriendin? Ik vertel mijn vriendje niet eens wat er echt gebeurd is. Zelfs mijn twee broers vertel ik niks. Wat ben ik toch voor slecht kind. ‘Kom Reve, we gaan maar naar jouw huis’. Zegt Elijah als ik hem na minuten aankijk. Ik knik. ‘Is goed’. Zeg ik zacht. We beginnen te lopen naar mijn huis met Dylan en Kian. Ik denk maar steeds na.

Is het een val of meent Clay het echt. Is het een val of meent Clay het echt? Is het een val of. …………. Weetje, dat zie ik wel over twee dagen. Ik moet er niet te veel over na denken want dan verspil ik weer twee dagen van mijn leven die waarschijnlijk niet lang meer gaat duren. Als dat gebeurt zijn Dylan en Kian nog maar een tweeling. Voor ik het weet ben ik al in mijn kamer. Precies een kwartier later.

Elijah gaat op mijn bureaustoel zitten. ‘Wil je al slapen of televisiekijken ofzo’? Vraagt hij. Ik haal diep adem en ik denk weer na. Elijah gaat voor mij staan en kijkt mij serieus aan. ‘Reve, wees eerlijk bij deze vraag’. Zegt hij. ‘Was er vanavond nog meer gebeurt dan je vertelde’?




Beoordeel


Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen