'De man uit het verleden'. Boek pagina 1.

'De man uit het verleden'. Boek pagina 1.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

'Laat me los! Je doet me pijn!'. Met mijn rug hard tegen de koude muur voel ik het kippenvel op mijn lichaam. De adrenaline stuift door mijn lichaam. Hij grijpt me harder bij me polsen en beveelt mij 'fluister mijn naam in mijn oor'. Zijn bevel wordt niet beantwoord, het enige wat ik wil is dat hij me los laat. Ik ben aan het tegenstribbelen, maar merk dat dit alleen maar meer pijn doet. "NU! Fluister in mijn oor, zeg dat je mij wilt!". Ik roep zo hard als ik kan nee, maar voordat dat maar iets oplevert zit zijn kleffe hand op mijn mond. Zijn handen zijn zo groot dat hij bijna mijn beide oren aan kan raken met 1 hand. Pats! Met zijn vlakke hand op mijn been. De tranen springen in mijn ogen, waarom gebeurd dit? Waarom doet deze man mij zoveel pijn? Wat heb ik verkeerd gedaan? 'Veronique, je doet nu wat ik zeg. Dat is beter voor jou, dat beloof ik. Ik ga je geen pijn meer doen, maar je moet wel naar mij luisteren' zegt Jakob met een zwoele stem. Twee slagen op mijn been verder, 10 hopeloze hulpeloze kreten, en 1000 tranen verder besluit Jakob op te staan, weg te lopen. Met een knal gooit hij de deur dicht. Draait de deur op slot. Waar gaat hij heen? Wat moet ik nu doen? Hoe laat zal het zijn? Het voelt als of ik hier al uren zit. De pijn op mijn been begint weg te dempen.. Maar de angst niet. Zo bang voor wat er gaat gebeuren, hoe lang zal ik hier al zitten? De vragen springen door mijn hoofd. Wat nou als mijn moeder me niet kan vinden? Ze weet dat ik bij de buurman ben. Het is in gedachte al een aantal uur verder, Jakob is nog niet terug gekomen. Mijn been brand van de klappen, en mijn buik knort van de honger. Ik had nooit verwacht dat ik dit zou zeggen, maar laat hem alsjeblieft terug komen.

De deur vliegt open. Ik schrik mij een ongeluk! Ik weet niet hoe het komt maar ik was licht in slaap gedommeld en had Jakob niet meer terug verwacht. Hij loopt recht op mij af. Hij is de leeuw en ik ben de prooi. Hij trekt mijn broek in een ruk naar beneden. Zo hard dat het pijn doet, mijn knoop vliegt van mijn broek tot aan de andere kant van de kamer. Het enige wat hij doet is kusjes geven.. Tussen mijn benen.. Mijn dijen.. Daar stopt hij. 'Trek je broek weer aan' zegt hij snel. Beduusd en geschrokken trek ik mijn broek weer omhoog. Wat is er gebeurd? Hij verteld dat het tijd is om naar huis te gaan. Het is 17:55 en mijn moeder komt zo thuis. 'Als je moeder vraagt wat wij vandaag hebben gedaan, hebben we geknutseld. We hebben gecomputerd en even in de tuin gespeeld. Hier is een tekening, die heb ik net voor je gemaakt, die kan je laten zien aan je moeder als ze er om vraagt. Wat er vandaag is gebeurd blijft tussen ons, en dat zal altijd zo blijven. Beloofd?' Ik heb de buurman nog nooit zo streng gehoord. 'Beloofd.' Zeg ik zachtjes. 'Beloofd wie?!' Vraagt hij streng. 'Beloofd buurman' zeg ik als een klein meisje.

Introductie

Lieve allemaal.

Een tijd geleden ben ik begonnen met het schrijven van een boek. Ik ben zo'n 8 bladzijdes verder en merk dat de motivatie om verder te schrijven langzaam verdwijnt. Het boek heet 'De man uit het verleden'. Ik zou graag in dit blog om de dag een stuk delen van het boek. Zijn er mensen die hier behoefte aan hebben en laat me alsjeblieft weten wat je er oprecht van vind! Daar heb ik wat aan. Hieronder zal ik bladzijde 1 plaatsen. Het kan best heftige teksten bevatten en hoop dat jullie hiervoor open staan.
liefs, Levensliefde



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Heel erg goed geschreven, ook erg heftig maar heel knap van je dat je dit schrijft. Ik kijk uit naar meer teksten van jou want je kan erg goed schrijven.
| 21:26 |
Heel spannend en in en intriest is dit.
Ik denk dat je je boek niet teveel moet plaatsen maar juist iemand moet vragen die er verstand van heeft.
Ik ben ook met een boek bezig, nog maar bij hoofdstuk 3.

Succes hoor.
| 20:01 |
Soms daalt je motivatie ineens enorm. Leg het verhaal even aan de kant en pak het weer op zodra je de motivatie wel weer voelt. Het hoeft niet in één keer af. Bovendien is het leuk dat je een boek probeert te schrijven, maar leg jezelf niet de druk op dat dit een boek MOET worden. Door die druk blijft het niet leuk om eraan te werken. Kijk gewoon eens waar het verhaal naartoe gaat. Veel schrijvers hebben ongepubliceerde werken liggen, die half af zijn. Sommige scenes daaruit zijn gebruikt in verhalen die wel uiteindelijk een prachtig resultaat vormden. Laat je niet ontmoedigen, het komt vanzelf!
| 18:22 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen