×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Mijn redding, het verhaal over de 3 bomen

Mijn redding, het verhaal over de 3 bomen


Mine angel in heaven

De eerste week van maart, voor je het weet is het weer mijn week. De week dat ik mijzelf even terugtrek uit het leven. De week dat mijn grootste nachtmerrie waarheid werd, al bijna 8 jaar geleden. Het moment dat ik mijn dochter Yasmina verloor op 32 weken zwangerschap. 

Mijn redding

Ik ga niet teveel in op detail, maar toen ik mijn dochter verloor was ik mijzelf kwijt. Ik dacht dat ik geen reden meer had om door te gaan, gelukkig was daar Loraine. Mijn oudste dochter, zij was de reden dat ik 's ochtends uit bed moest komen en de dag moest zien te overleven. 

Uiteindelijk heeft er een verhaal mij doen inzien wat ik wilde met mijn leven en dit verhaal wil ik graag met jullie delen. Voor degene die op dit moment leren hoe zij moeten omgaan met rouw hoop ik dat dit verhaal hun kracht geeft en de weg wijst. 

Ik liep in het bos en daar kwam ik 3 bomen tegen op een rij. 
Drie bomen die allemaal een tak hadden verloren en er op een andere manier mee omgegaan waren. 

De eerste boom was gaan rouwen om het verlies van zijn tak en zijn antwoord elk voorjaar als de zon hem uitnodigde om opnieuw te gaan groeien was: "sorry dat kan ik niet, want ik mis een tak" 

De tweede boom was geschrokken van de lading pijn die er was en had besloten om het verlies te vergeten. 

De derde boom was ook geschrokken van de hoeveelheid pijn, had gerouwd om het verlies. Het eerste voorjaar dat de zon hem vroeg om te gaan groeien was zijn antwoord: Dit jaar niet. Maar de zon kwam een jaar later weer terug. Nu zei de boom: Ja zon, help mij om mijn wond te verwarmen. Mijn wond heeft dit nodig, zodat hij weet dat hij erbij hoort. Het derde jaar kwam de zon weer terug en de boom gaf aan: Zon, laat mij groeien, want er is nog zoveel te groeien.

Toen ik in het 4e jaar terug ging naar deze bomen heb ik geprobeerd ze alle 3 te zoeken, maar ik vond er maar 2. 
De eerste boom was heel klein gebleven, de wond waar de tak had gezeten was te zien. Dit was het hoogste punt van de boom. 
De tweede boom was geen boom meer. Een wind had hem omver geblazen. De plek van de wond moest ik zoeken. Achter heel veel bladeren vond ik hem. 
De derde boom herkende ik bijna niet meer. Hij was het moeilijkste om te vinden, want hij was zo groot en sterk geworden. Ik kon hem gelukkig herkennen aan zijn wond, die was dichtbegroeid en stond vol trots in het zonlicht. 


Dit verhaal heeft ontzettend veel indruk op mij gemaakt. Ik wilde die 3e boom zijn, ik wilde dat mijn wond zichtbaar zou blijven, dat ik het nooit zou vergeten, maar dat ik wel zou gaan leren om weer te genieten van het leven. Nu bijna 8 jaar later kan ik terugkijken op een heel pijnlijk moment, een groot verdriet wat soms nog even de kop op steekt, op momenten dat ik het niet verwacht of zie aankomen. Maar ik laat het verdriet toe, ik weet het hoort bij mij, is onderdeel van mijn leven en ik wil mijn dochter niet vergeten. Maar inmiddels kan ik ook weer vollop genieten van het leven, geniet ik van de kleine momenten. Het leven is te kostbaar om voorbij te laten gaan. Om mij heen zie ik helaas ook mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en juist zijn gaan leven zoals de eerste boom of de tweede.

2019:
Dit jaar is een jubileum jaar, dit jaar is mijn Yasmina 10 jaar geleden overleden. 
Hier wil ik zelf extra bij stil gaan staan, hebben jullie een idee hoe dit te delen samen met vrienden en familie die voor ons belangrijk zijn en hen te bedanken voor de getoonde begrip de afgelopen jaren?




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties