×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
......

......


Ik ben nu bijna 3 maanden terug in Nederland. Het was niet de bedoeling om te blijven. Na een tijdje in Frankrijk te zijn geweest bij een lieve tante kwam ik alleen maar even terug om mijn zaken te regelen. Eenmaal hier zag ik in dat vluchten geen zin heeft en besloot te blijven. Inmiddels heb ik een woning gevonden en ben ik weer enigszins geaard hier in Nederland. Maar toch ook niet helemaal. Wat ik merk is dat ik heel veel gedachten heb. Gedachten die te maken hebben met het verleden. Die te maken hebben met mijn moederschap. Mijn familie en de vechtscheiding waar ik zoals ik dus merk nog niet overheen ben en die mij nog steeds emotioneel en onstabiel maken in het goed voelen algemeen. Waar moet ik in hemelsnaam beginnen? Hoe kom ik hier overheen? Gisteren zag ik mijn dochter en kwam ze gezellig bij mij eten.. ze verteld me veel. Dat heeft ze eigenlijk ook altijd gedaan. Dat is iets dat vond ik ook heel fijn in de band die ik met haar had en nog steeds heb zoals ik gisteren merkte. Ze laat me ook weten dat ze bepaalde dingen alleen met mij bespreekt omdat ze er toch met iemand over wil praten en weet dat ik iemand ben waar dat mee kan. Deze uitsprak geeft me een goed gevoel. Het betekend dat ik toch iets goed heb gedaan. Ik heb ook heel veel goed gedaan. Alleen is dat niet zo in de ogen van haar vader. De man die een oorlog met mij starte op het moment dat ik hem verliet. Als ik hem niet verlaten had, dan had ik geen oorlog gekregen. Helaas is dit echt de waarheid. Mijn waarheid. Zoals het gaat in het rechtssysteem en in een conflict of debat. Hier sla ik de spijker op de kop. Mijn laatste hierboven geschreven zin is de pijn die ik heel hard voel. Door de vechtscheiding ben ik erachter gekomen hoe het werkt. En hoe oneerlijk en moeilijk het kan zijn. Het is altijd het ene woord tegen het andere. Ook al weet jij de waarheid. Als de ander iets anders verteld dan is het voor een rechter of een instantie of wie dan ook betrokken zaak om uit te zoeken wat dan de waarheid is. Hierdoor word het voor degene die weet wat de waarheid is en dit ook verteld extra moeilijk. De emoties die je voelt zijn al genoeg. Wanneer je daarboven op ook nog energie moet steken in het bewijzen van de waarheid word teveel. Zeker na zoveel jaren. Daarnaast probeerde ik ook nog zelf te leven. Ik probeerde van alles. Mijn eigen bedrijf, gewoon werken. Niet werken en fulltime moeder zijn. Twee opleidingen. Eerst MBO daarna HBO. Stages en toen werd mijn dochter ook een tiener met alles wat daar bij hoort. Dat is al moeilijk genoeg zonder vechtscheiding. Zoveel. Zoveel mislukkingen. Zoveel onnodige pijn. Want tot de dag van vandaag vond ik alles onnodig en vind ik vanuit het diepste van mijn hart dat ik er alles aan gedaan en geprobeerd heb om het in harmonie te managen. Misschien zelfs teveel. Ik heb alles gegeven wat ik had. Daarom ben ik nu leeg en op. Waar moet ik beginnen? Hoe kom ik hier overheen. Naar deze antwoorden zoek ik. Misschien in therapie? In combinatie proberen mijn boek hierover te schrijven. Of beetje bij beetje bloggen. In detail gaan blijft lastig. Alles wat je zegt word tegen je gebruikt is ook mijn ervaring. Ik ben ook weer elke dag bang. Vaak weet ik niet eens waarom? Wat me boos en verdrietig tegelijkertijd maakt is dat ik sowieso los van de vechtscheiding iemand ben met ptts en angststoornissen opgelopen in mijn jeugd. Ik hiervoor in behandeling was en er goed op reageerde. Het ging na vijf jaar intense hel en heel erg bang zijn, goed met me. Daar was ik ook dapper genoeg om bij de vader van mijn dochter weg te gaan. In 2002. Heel vaak en eerder wilde ik stoppen met die relatie. Telkens ging ik terug. Na mijn therapie en behandeling voor de angststoornissen voelde ik me sterk genoeg om het alleen te doen. Ik denk dat dit hem bozer heeft gemaakt. In de relatie was ik namelijk bang, ging het niet altijd even goed met me. En had zijn zekerheid vaak nodig. Maar ook zag ik zijn obsessies en zijn denkwijzen. Die maakte me nog meer bang. Toen ik bij hem wegging voelde ik me beter. Zoveel beter. Ik voelde me zelfverzekerder. Ik voelde me sterker. Ik voelde me vrouw. Ik was heel erg jong. 23 jaar met een dochter van 5. Hij werd bozer, gemener en vals. En zo begon de waanzin waarvan ik nu niet weet hoe er over heen te komen. Ik wou alleen maar bij hem weg. Dat heeft hij me nooit gegund. Nu al die jaren later ben ik weer terug in de tijd. Zijn sinds drie/vier jaar mijn angsten er weer in geslopen....Vluchten heeft geen zin

 



tantracutie
ik heb dus een narcissitic mother and father in law... maar de bad days zijn over, alle communicatie verbroken, ze komen haar halen tot aan de poort en ze moeten haar op bevel van de rechter, ook mooi terugbrengen, tot aan de poort en geen stap verder :)
19-02-2017 05:07
19-02-2017 05:07
tantracutie
Ik voel met je mee. Ook een jonge moeder, en geen vechtscheiding met mijn man, maar wel met zijn ouders, een ongelooflijk verhaal waarover ik niet ga uitwijden. Wij zijn letterlijk anderhalf uur rijden gevlucht, weg uit de buurt van de schoonouders, te opdringerig, jaloers, bezitterig.. het kon zo niet verder.. we moesten ons stellen, wij voeden ons kind op, niet jullie, dat is onze plicht als ouder, niet die van jullie.. een boodschap die ze niet konden vatten en is geeindigd in de rechtbank, gevolg, los van de ontzettend dure advocatenrekeningen er nog eens bovenop bij ons, bezoekrecht voor hun kleinkind, 1 weekend per maand, heb je niks aan te zeggen, dit is volgens de belgische wet, toen was ze er 7, hopla nog wat extra ongevraagd emotioneel trauma voor je eigen kind erbij, nu is ze er 14 bijna, flinke tiener, nog steeds 1 weekend op de maand verplicht bij haar grootouders, in principe tot ze 18 is, onvoorstelbaar toch... ik leef dus met je mee, tijd brengt raad, alles komt goed, en nee volgens mij hoef jij helemaal niet in therapie, spendeer die centen maar aan wat verwennerij voor jezelf. Je blogt, dat is ook 'therapie'. Liefs!
19-02-2017 05:05
19-02-2017 05:05