Van me afschrijven. (1)

Van me afschrijven. (1)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Vanmorgen werd ik wakker en moest ik denken aan wat PTTS met mij doet. In mijn jeugd heb ik wat dingen meegemaakt die allerminst prettig te noemen zijn. Sommige dingen weet ik. Sommige dingen weet ik niet. Dan later in je leven maak je dingen mee die ook onder deze noemer vallen. het schijnt dus zo te zijn dat mensen die dit hebben makkelijk een nieuw trauma kunnen oplopen. Ik denk dat dit ook gebeurd is. Ik ga niet in detail. Maar wat ik wel wil vertellen is dat ik merk dat in mijn hele leven ik in situaties terecht kan komen waar ik gedachten krijg waarvan ik dan niet weet of ze realistisch zijn of niet. Meestal gaat het om dat ik denk dat mensen mij wat willen aandoen. Of dat ze niet het beste met mij voorhebben. Terwijl dit vaak helemaal niet zo is. Maar waarom denk ik dat.  Waarom kom ik tot die conclusie? Zo heb ik al meerdere malen in mijn leven mensen beschuldigt van mij kwaad aan doen. En dan weet ik niet of ze mij triggeren of dat het gebaseerd is op iets wat ik echt zie en wat echt waar is.

Men zegt luister naar je intuïtie. Maar is dat in mijn geval ook zo?! 

Mijn laatste relatie was gewelddadig.   Daarom heb ik o.a ook besloten om te gaan reizen. Hij zegt dat het mijn schuld is. hij zegt dat ik het uitlok. Hij zegt dat ik slecht over hem denk. Maar hoe kan ik goed denken als iemand je fysiek aanvalt en de dingen deed zoals hij ze deed. Toen ik de eerste keer naar Griekenland ging had ik met hem ook een soort van aan-uit relatie. Telkens kwam hij dicht bij me. Zocht contact, had een fijne avond met me. En dan op het moment als ik dacht nu zijn we samen, nu hebben we een connectie, dan was dat volgens hem niet zo en moest ik hem met rust laten, wilde hij geen relatie en was alles alleen maar.........( geen idee?)  In deze periode ging het dus een keer mis. Na een sms-ruzie stond hij opeens aan de deur. We kregen verbaal weer woorden en opeens kwam hij neus op neus voor me staan en schreeuwde tegen me. Dat vond ik zo intimiderend dat ik uit een reflex hem van mij afduwde. Ik duwde mijn handen op zijn buik en hem zo van mijn neus af. Daardoor ging hij een stuk naar achter.  We gingen verder verbaal en ik kan me nog heel goed herinneren dat ik mijn handen hoog had om een elastiekje goed te doen in mijn haren. Op dat moment deed hij iets: ik heb het niet zien aankomen. Wel gevoeld. En wat k voelde was een zwarte vlek, sterren en pijn. Ik zag echt witte vlekjes rond mijn ogen en was voornamelijk in schock. Daarna duwde hij me nog een aantal keren op de grond. In mijn jeugd heb ik vechtsport gedaan en eigenlijk wist ik hoe ik mezelf kon verdedigen, maar ik kon niks. Ik was alleen geschokt en in een soort van Freeze. Niet kunnen geloven dat hij dit echt deed. Hij ging weg en ik belde in paniek een vriend van me op die direct eraan kwam. Hij was helemaal boos en wilde dat ik naar de politie ging. Maar dat deed ik niet.  Ik merk dat hier over schrijven alweer emoties oproept. Beetje voor beetje, stap voor stap... ik wil geen whiner zijn en wil ook geen medelijden.  Daarom heb ik besloten deze ervaring in delen te schrijven wanneer ik me zo voel.  Gewoon om het kwijt te komen...



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik kan enkel spreken uit mijn eigen ervaringsveld, ik kreeg te maken met wat men een post natale depressie noemt, zo'n 14 jaar geleden, kwam mijn dochter na 7maand zwangerschap prematuur ter wereld, ik was toen 21 en is was toen al 100% tegen al wat ook maar ruikt naar hospitalen, ziekenhuizen, dokters, gynaecologen... noem maar op. De bevalling was thuis gepland, onder water, niet in een ziekenhuisbed, ze hebben mijn dochter na de geboorte meteen van mij weggenomen, dat was om 21u21, je hebt net leven geschonken, het is geboren in de handen van de gynaecoloog van dienst, niet in handen van de vader van het kind, en ze werd meteen naar de premature afdeling voor baby's gebracht... en de kersverse moeder, ging alleen op een kamer, ver weg uit de buurt van haar eigen kind, die ze pas de volgende morgen om 7u30 van achter glas is kunnen gaan bekijken.. van vasthouden was geen sprake, want ze lag in de couveuse, alleen op bepaalde tijdstippen kon ik haar zien, voor het eerst zelf vasthouden, pas 2 weken later... Dat was helemaal niet hoe ik van plan was, om mijn baby op de wereld te zetten... en ook het begin van een zware depressie :/ bij deze ook nog steeds voor mij verwerking van mijn toenmalige trauma.. Ik wil maar zeggen, nu bijna 14 jaar later, is het nog steeds een deel van mij, maar ik heb er mij door geworsteld en mee leren omgaan, met vallen en opstaan :) life's still a beach, it's all in the mind ;)
| 04:54 |
Deze is een heel positieve manier om dit 'trauma' te verwerken. Ik hou niet zo van het woord 'trauma'... Als ik het zo objectief mogelijk beschouw, dan ben jij niet degene die geweld uitlokte in het moment, en onmogelijk zelf verantwoordelijk zou kunnen zijn door het geweld, die een man je aanbracht, die volgens mij met zware "trauma's" zit t.o.v. in eerste plaats zijn eigen moeder, daar is iets mis in die moeder-zoon relatie of misgeweest dat ervoor zorgt, dat hij dit nu telkens zal herbeleven, met de vrouw, waarmee hij zich bind... Zo denk ik er over, als je me een beetje volgen kan. Op een of andere manier trekt men altijd aan wat je zelf uitstraalt, alleen denk ik dat jij jou daarvan 'bewust' bent, en hij in dit geval totaal niet.
| 04:43 |
Ik wil even zeggen dat ik het best wel fijn vind, deze reacties. Doet goed :D Dank jullie
| 14:12 |
Heel goed van je. Als je dingen opschrijft schrijft, schrijf je ze niet alleen van je af maar je kunt er dan ook een beetje van een afstandje naar kijken wat soms weer inzichten oplevert. Sterkte en succes met verwerken.
| 13:08 |
Dankjewel
| 14:13 |
;)
| 17:51 |
Heel goed om het van je af te schrijven
| 13:07 |
Hallo! :)

Mocht je eens willen sparren dan ben je allereerst altijd welkom.
Heb je al eens professionele hulp gezocht? Wellicht kan ik je wat tips geven als je daar behoefte aan hebt.

Tevens, mocht het zo zijn dat je af en toe wel een steuntje in de rug kunt gebruiken, kijk dan eens op de Facebookpagina "Steuntje in de Rug".
Dat is speciaal voor mensen met een psychische of een onzichtbare lichamelijke ziekte. Als je je daar aanmeld krijg je op momenten dat je het niet verwacht een beetje begrip thuisbezorgd.

Ik vind het in ieder geval heel naar voor je dat je heel vervelende dingen zijn overkomen.
Veel sterkte.
| 12:27 |
Hoi Evelynn
Dankjewel voor je bericht. Ik sta absoluut open voor hulp en of sparren.. Dit onderwerp is lastig te bespreken met vrienden, daar zij ook emoties voelen en uiten.
| 12:53 |
Snap ik helemaal! Stuur mij gerust eens een persoonlijk bericht.
| 12:54 |
Door er over te schrijven, kun je het van jezelf afschrijven, maar er zullen er misschien ook zijn die herkenning vinden in je verhaal. Veel sterkte!
| 11:23 |
Ik denk dat het een heel goed proces is om te schrijven
en het letterlijk van je af te schrijven
ik doe dit ook vaak en het helpt
het doet allesinds geen kwaad
veel sterkte
| 10:35 |
Dankje. Ja, zo wil ik het ook gebruiken.. om het kwijt te komen.. Maar desondanks zijn er ook veel fijne dingen in het leven.. dus wil hier gewoon niet alleen maar de nadruk op hebben. Daarom vond ik het eerder lastig er over te schrijven.. maar nu heb ik zoiets, just do it. Het is ook een stuk van mijn leven...
| 10:41 |
Ja natuurlijk zowel goede als minder goede delen maken jou jou.
Je deelt waar jij je gemakkelijk bij voelt
| 10:53 |
Van je af schrijven is een goede manier om dingen te verwerken. Het maakt het mogelijk om er ook je tijd over te doen, zodat niet alles in één keer komt.
Heb nog een vraagje, je schrijft over PTTS, ik kom ook de afkorting PTSS tegen. Zijn daar verschillen tussen?
| 10:27 |
Ik schrijf het verkeerd... het is Post traumatisch stress syndroom.
| 10:35 |
Ok, dank je!
| 10:35 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen