Deel 1: Mijn MacGyver

Deel 1: Mijn MacGyver


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

1 augustus 2011

"Ik ben niet gelukkig." BAM! Daar had je het. De loodzware spanning die al maanden , misschien zelfs jaren als een donker wolkendek boven ons hoofd hing kwam nu onder de vorm van deze 4 woorden keihard naar beneden. JA, dacht ik, EINDELIJK! Hij heeft de eerste duw aan het dekseltje gegeven, nu kunnen we dat stinkend potje eens gaan opendraaien en de zaken aanpakken. Mij totaal niet bewust van wat zou komen, voelde dit eerder als een opluchting dan als het begin van het einde. "Kom, we gaan even in de zetel zitten" zei ik want zoals wel vaker zaten we op dat eigenste moment recht tegenover elkaar, ieder voor ons eigen scherm, aan ons eigen bureau, in ons eigen wereldje. En als we daar niet zaten, keken we wel ieder naar een ander scherm, hij beneden, ik boven. Het lijkt een fysieke uiting van een innerlijke strijd, niet meer naast maar tegenover elkaar.

"Ik dacht dat ik het kon" zei hij, "op deze manier verder gaan." "Ik wou een job aannemen met nog meer meer tijd in het buitenland, ik wou samenblijven voor de kinderen ." " Maar ik heb maar één leven en ik wil gelukkig zijn." "Had je dat dan niet beter even met me besproken? ", vraag ik. "Als we ieder onze eigen gang gaan lijkt het me dat ik ook recht heb op een streepje geluk, niet?" " Ik zit al meer dan een jaar op deze pijnbank. "Ik voel het afgrijzen waarmee je naar me kijkt, de boog waarmee je om me heen loopt, het gebrek aan respect of elke vorm van waardering, ik kan (het) niet meer."

Hij staaft zijn beslissing, zegt wat hem stoort en waar hij niet mee om kan en nog steeds denk ik dat dit ons keerpunt is...maar het wordt algauw pijnlijk duidelijk dat zijn besluit vast staat: het is voorbij. Na 21 jaar samen trekt hij de stekker eruit. Ik stel relatietherapie voor, smeek hem nog een aantal maanden alles op alles te zetten en pas dan te beslissen, zeg dat we het verdienen om het nog een kans te geven , mij een kans te geven want op dat moment kan ik me enkel bedenken dat dit allemaal mijn schuld is, ik heb het ver***** . Maar ik vind niet dat hij nu zomaar deze bom kan laten vallen terwijl het voor hem al een uitgemaakte zaak is. Ik verdien meer, wij verdienen meer en onze kinderen verdienen véél meer.

En waar ik ooit hier en daar de twijfel toeliet staat de realiteit me nu glashelder voor ogen. Deze man is mijn grote Liefde, het behoud van mij gezin mijn hoogste goed. Hij is mijn MacGyver, de man waarin ik een eindeloos vertrouwen heb, in wiens handen ik mijn leven zou leggen want als hij er is komt alles goed. In mij ontwaakt een ongekende vechtlust, de leeuwin die voor haar welpen zal vechten brult van protest. Besef je wel goed wat wij wél hebben vraag ik hem? Besef je wel goed wat de gevolgen zijn, voor onze kinderen? Wil je hen écht laten opgroeien in een gebroken gezin, van hen valieskindjes maken? Weet je wel in hoeverre dat hun verdere toekomst hypothekeert? Hun toekomstige relaties, hun beeld, ideeën over liefde en relaties vertroebelt? Ik weet zo goed wat dit inhoudt, ik ben namelijk het levende bewijs van hoe je als persoon in het leven, in relaties gaat staan als je uit een gebroken gezin komt, opgroeide zonder die sterke basis die er ondanks alles altijd zou moeten zijn. Die twee mensen die als een tandem instaan voor jouw veiligheid en onvoorwaardelijk van je houden.

Maar dan sijpelt ook de herinnering aan dat onbestemde gevoel van het laatste jaar door. De hotelbrochure met een collage binnenin die ik vond en waar hij geen aannemelijke verklaring voor had. Contracten die op zondagavond ( ja, ik weet het nog heel precies) om 11u nog getekend moesten worden op de manege van één van zijn (vrouwelijke) teamleden en hij die als baas die verplaatsing moest doen. De Franse Flair in zijn auto, de condooms in zijn valies, het feit dat hij nooit bereikbaar was rond 18u, dat hij nu ineens wél op hotel bleef slapen net voor een vroege of net na een late vlucht. Het totale gebrek aan intimiteit, erger nog het feit dat hij bij de minste toenadering van mijn kant, zelfs een toevallige aanraking in bed bevroor en we dus al maanden op het uiterste hoekje van het bed slapen. Het onmenselijke gevoel van totale afwijzing, walging van zijn kant die me langzaamaan van binnenuit weg vreet, dat elke vorm van zelfvertrouwen tenietdoet, me bijna luidkeels laat schreeuwen:"zie me graag... alsjeblief" ....dus ik vraag hem :"is er iemand anders?"




Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.7 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Een van de moeilijkste vragen... uit angst voor het antwoord...?
| 19:56 |
Ja en toen???
| 17:34 |
deel 2 staat on line!
| 20:05 |
Nice
| 20:34 |
Indringend!
En hoe ging dit verder?
| 23:18 |
dat lees je snel
| 23:32 |
Ja, ik lees snel :-)
| 00:22 |
gauw :-D
| 16:23 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen