×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Blues in de kerk

Blues in de kerk



Blues in de kerk.


Ooit, lang geleden in Centraal-Frankrijk…


Het was die novemberdag druk op het plein voor de kerk. Niet zozeer dat de kerk een plotselinge sterke toeloop van kerkgangers had. Nee, dat nu ook weer niet. Het had daarentegen te maken met de drie donkere muzikanten van middelbare leeftijd en een blanke jonge vrouw, die in de hoek van een voorportaal van het kerkgebouw hun muziek ten gehore brachten. Blues was het, wat ze speelden… Soms harde snijdende gitaarmuziek, dan weer heerlijk klankvolle tonen produceerde de gitaarspeler in kombinatie met de melancholieke tonen van een blues-harp. Dat alles werd professioneel begeleidt door een kleine drumsectie en een basgitaar.


Ondanks de gure koude wind die om het gebouw heen blies bleef ik even stilstaan. Vooral aangetrokken door de tonen van de gitaar. Die gitarist was een virtuoos. Snelle en ongewone rifjes wisselden af met ingetogen geluiden die zijn gitaar als het ware deed zingen. Het was eigenlijk fantastisch klinkende muziek. Doch ook muziek dat weliswaar misschien niet geheel en al in de gewijde ruimte van het kerkgebouw paste, maar in elk geval wel publiek trok. Want er stond al gauw een kleine zestig mensen, jong en oud, op het ritme van een snel nummer mee te stampen en te klappen.

Zoveel bezoekers trok de kerk allang niet meer gedurende de zaterdag en zondagmis. Meneer pastoor had overigens bereidwillig aan de drie mannen en de jongedame toestemming gegeven om hier te musiceren. Misschien wel omdat de man ook een blues liefhebber was. Wie zal het zeggen nietwaar... Of misschien gewoon vanuit het idee, zijn kerk eens op een andere wijze te presenteren. Ik vond het in ieder geval bijzonder en heel aangenaam om naar te luisteren. Het waren voor mij overigens onbekende muzikanten. Mensen in de leeftijd variërend van vijf en twintig ( de jongedame ) tot zo ongeveer vijfenvijftig jaar oud.De mannen spraken goed Frans, doch weliswaar met een zwaar Amerikaans accent. De vrouw sprak alleen Amerikaans-Engels. Ze bleken uit de Amerikaanse staat Louisiana afkomstig te zijn en thans bezig te zijn met een soort van muzikale trektocht door Europa. The Blues Adventure, zo heette hun kleine gezelschap. Hun muziek hield het midden tussen de moderne harde Big City blues en de meer ingetogen Mississippi blues. De mondharmonicaspeler, de oudste van de muzikanten, zong af en toe op een nummer met een harde ,,gravel-voice,, U kent dat wel. Zo’n apart zwaar donker stemgeluid, dat je eigenlijk alleen bij sommige negroïde mannen aantreft. Het paste overigens geweldig goed bij de nummers die ze speelden.


Ik stond er een tijd lang bij te luisteren waarbij het me opviel dat er vrijwel niemand van de toehoorders wegliep. Sterker nog;het aantal toeschouwers groeide daarentegen gestaag. Iedereen die langskwam bleef stilstaan en luisterde naar de soms zeer bijzondere fonetische klanken die weerklonken in de hal van de kerk, als gevolg van de weerkaatsing van het geluid tegen de hoge kale muren.

Na een goed uur hielden de muzikanten het voor gezien.

Er stond een muziekstandaard met een bolhoed er aan geknoopt. Verschillende mensen deponeerden daar enkele centimes in als beloning voor het optreden. De mannen borgen de instrumenten op in een nis van de kerk, trokken de stekkers uit de contactdozen van de versterkers, waarover even later door twee medewerkers van de koster een zeil werd getrokken, om een en ander aan het zicht te onttrekken.Vervolgens liepen ze met elkaar naar de overkant van het plein waar ze zich op het al behoorlijk frisse terras van Café-du-Centre, in de harde witte plastic zetels lieten neerzakken. Geen pastis, maar bier en een cola werd er gedronken.

Later hoorde ik van een van de hulpkosters van de kerk dat deze muziekvoorstelling was georganiseerd en betaald door de gemeente in het kader van een plaatselijk feest.

Ik durf overigens bijna niet te schrijven wat deze geweldige muzikanten betaald kregen voor hun geweldige optreden. Maar een fijne warme kamer in het plaatselijke Novotel zat er na afloop van hun optreden, voor hen absoluut niet in vrees ik…


© Leonardo

Foto: T. bone Walker - 1972






Hans van Gemert
Muziek wordt helaas vaak ondergewaardeerd ....
13-10-2018 09:54
13-10-2018 09:54 • 1 reactie • Reageer
Leonardo
Hans van Gemert  Dat ben ik helemaal met je eens, Hans. 
28-10-2018 23:29
28-10-2018 23:29 • Reageer
Madeleine
Wat zal dat mooi geklonken hebben! Ik zag het zo voor me hoe je het vertelde. Ik zal de naam eens onthouden. Wie weet vind je nog wat op youtube van hun
12-10-2018 08:02
12-10-2018 08:02 • 1 reactie • Reageer
Leonardo
Madeleine  Ja wie weet, Madeleine...
28-10-2018 23:29
28-10-2018 23:29 • Reageer