×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
In de naam van Allah

In de naam van Allah


Het is snikheet, die dinsdag in augustus. De zonnestralen werken als een megagrillrooster op alles was er mee in aanraking komt. Een jongeman met kortgeknipt donker haar, hangt over het metalen hek van een rijwielrek heen gebogen, naar beneden te staren. Hij ziet er al gebruind uit. Zijn zwarte haren zitten vol hooi en grassprietjes. Alsof hij in het droge gras heeft gelegen. Met zijn nog al donkere kleding, bestaande uit een donkerblauw bruin jack, hoog gesloten donker overhemd en bruine lange pantalon lijkt hijuit een winterlandschap in Afghanistan te zijn weggelopen. Zijn smaak en keuze voor de juiste kleding welke behoort bij het huidige weertype, lijkt aan hem voorbij te zijn gegaan. Hij komt hier ook niet vandaan. Vorig jaar is hij meegelift met een groepje andere Afghanen die via Griekenland naar Italië doortrokken. Het waren veelal streng gelovige mannen, net als hij zelf. Mannen met een missie. Een voorhoede van de horden die nog moesten komen. Mensen die slechts het doel hadden de kogels van de IS, de Taliban en die door hen zo vervloekte Amerikaanse kruisvaarders te ontlopen, door naar veiliger oorden te trekken. Maar hij was anders dan die overige Afghaanse mannen. Heel anders. Hij is net als de andere vluchtelingen ook een man met een missie. Maar wel een missie van geheel andere aard dan die van zijn overige landgenoten. Zijn doel is duidelijk. Laat de wereld weten dat ons geloof niet is te verslaan, noch is uit te roeien. Laat die decadente westerse landen voelen wat het is om als diep gelovige moslim, in armoede te moeten leven in een woestijnlandschap. In een gebied waarin alleen nog de haat jegens die westerse kruisvaarders de mensen in leven houdt. Hij schudt zijn hoofd en kijkt eens om zich heen. Voor geen goud zou hij die trap naar het strand afdalen en zich tussen al die naakte lijven voegen. Het idee alleen al. Hij rilt nu al van de gedachte.

Op het in de zon zinderende strand liggen duizenden menselijke lijven. Ze liggen - als waren het goed gevulde vleeskroketten, te roosteren op het zand. Gewoon op een handdoek, in een ligstoel of op een ligbed. Walgelijk, niet om aan te zien vindt de man. Dat de mens zo kan afglijden en zich in het verderf kan storten, denkt hij. Maar daar blijft het bij. Het meest onwaarschijnlijke wat hij waarneemt is, dat hij zelfs enkele moslimdames in het water ontwaard. Vrouwen gekleed in een boerka of, zoals ze dat hier noemen, een boerkini.Dat beeld is in zijn beperkte beleving helemaal de limit. Hij kan amper geloven wat zijn ogen waarnemen. De jongeman loopt naar de bank waarvan net een stel bejaarden vertrekken. Dit is een goede plek om de beneden hem liggende omgeving in zich op te nemen, vindt hij.Twee gendarmes in zomerkleding patrouilleren langs de waterlijn. Goh, wat is het druk op die vieze zandplaat bij de zee, denkt hij.

De laatste keer dat hij hier beneden over het strand liep was twee maanden geleden. Toen was er geen mens te zien want het was toen bewolkt weer. Het strand stonk naar vis, teer, en pis. De situatie is nu geheel anders. De zee is thans vergeven van jong en oud die er verkoeling in zoekt. Jasses, denkt hij. Die zee is toch immers gewoon een groot open riool vol blote lijven. Ze poepen en pissen allemaal gewoon in dat water waar een ander even later zich in gaat baden. Maar ja, hij moet wel erkennen dat zoiets in zijn eigen land ook nog al eens gebeurt bij het baden in de rivieren. Doch het strandvertier met al die blote lijven is in zijn beleving gewoon een uiterst vunzig en decadent zooitje. Naakte en half naakte mensen die zich in niets ontziende houdingen in de zon liggen te verlekkeren. Vooral die westerse vrouwen zijn compleet doorgeslagen vindt de man. Ze liggen hier in al hun naaktheid en openheid gewoon in de olie te bakken. Zwart, wit, bruin, rood, kortom, in alle staten van gaarheid kun je zeggen. Sommige vrouwen liggen zelfs geheel naakt op het zand, of in elk geval topless. ‘De vieze, gore, hoeren,’ mompelt hij.

Er loopt een vette naakte roodharige vijftiger met spastische armbewegingen in de armetierige brandingsgolf te acteren. Alsof het water zo koud is dat het lijkt als of ze op Antarctica gaat baden. Het verwarde opgestoken rode haar glijdt tijdens haar bewegingen los en valt terug over haar schouders. De grote slappe tieten hangen als enorme theezakjes tot op haar buik. Terwijl haar slappe buik tot op haar heupen neerhangt. Haar veel te dikke kont puilt uit.Nog juist is waar te nemen dat een klein geel stringetje haar meest intieme delen afdekt. De al flink rood verbrandde, veel te dikke dijen, zitten onder de kuiltjes en putten... Ze komt even later met veel bombarie het water uit en loopt naar een vent met een kale kop toe. Een kerel die een paar meter verder aan de rand van het strand zit. Grote blauwe picknickkoelbox naast hem. Lege bierflesjes liggen naast de koelbox in het zand. Vreselijk, wat een walgelijk stel. Trouwens, hoe kun je van zo een vrouw genieten denkt de man. Van zo’n walgelijk vies, vet en pervers schepsel.

Hij staat op. Rekt zich even uit en loopt naar de boulevard. Hij moet zich omkleden en zijn werkkleding aantrekken. Over een kleine twee uur moet hij op het plein bij de cafétjes aanwezig zijn. Dat is de afspraak. Het is nu inmiddels vijf uur. De terrassen zullen straks vol met mensen zitten. Autochtonen die met de kinderen naar het strand zijn geweest. Als ook veel westerse buitenlanders. Het stikt hier uiteindelijk van die zogenaamde westerse buitenlanders. Vooral Engelsen en Nederlanders. Trouwens; die lieden haalde je er zo uit op een terras. Want zij zijn meestal het luidruchtigstaanwezig. Hij haat dat soort volk. Vooral die decadente rijke klootzakken uit Londen, Parijs en Amsterdam. De jongeman rept zich naar zijn kleine appartementje dat in de binnenstad van de badplaats is gelegen. Het is een pension voor alleenstaande moslims. Hij had er een kamer voor zich alleen weten te bemachtigen. Een gelukje, dat wel. Zeker gezien dat veel andere mannen een kamer met iemand anders moeten delen. Hij ontkleedt zich en trekt met grote tegenzin westerse kleding aan. Slechts het ruim vallende donkere Pakistaanse overhemd, zijn lievelingshemd, houdt hij er bij aan. Dat dient straks uiteindelijk een heilig doel. Vervolgens trekt hij een lichtblauwe, strak zittende jeanspantalon aan. Het bruine naar beneden vallende hemd bedekt de riem met kleine bruine pakketjes die hij om de pantalonboord trekt. Anderhalve kilo springstof, voorzien van metaaldeeltjes zoals spijkers. Dat moet genoeg zijn had zijn chef hem medegedeeld. Voorzichtig sluit hij de draden van het drukcontact aan, met de in zijn broekzak glijdende batterij. Na een goed kwartier prutsen is hij klaar en gereed voor zijn werk. Het zal zijn laatste klus worden bedenkt hij zich. Maar vermoedelijk wel zijn beste opdracht. Daarbij voelt hij zich trots. Trots dat hij door de leiders is uitverkoren. Het gevoel geeft hem kracht en eigenwaarde. Trouwens, Allah wacht uiteindelijk op mij, denkt hij. Op zijn gemak loopt hij even later naar de opgegeven plek waar hij zijn laatste opdracht moet uitvoeren. Het terras zit bomvol. Er is geen tafeltje noch stoeltje meer vrij. Hij blijft tussen de tafeltjes stilstaan. Zo ongeveer in het midden van het terras. Zijn linkerhand gaat in zijn broekzak. Tegelijk kijkt hij even om zich heen. Niemand heeft iets in de gaten. ‘Allahoe Akbar,’ zijn de laatste woorden die hij uitbrengt voordat zijn lichaam in stofdeeltjes op aarde terugkeert. Het gekerm van de vele gewonden hoort hij niet meer.

Leonardo.

afbeelding: Pixabay.




spelbuiten
Voor zo'n krapuul bestaat geen Allah, "Burn he Will"
15-11-2018 14:02
15-11-2018 14:02 • Reageer
1960-1980
Wat heb je dat goed geschreven. Zo ongeveer zal het inderdaad gaan. Heel heftig! En vreselijk triest...
15-11-2018 08:47
15-11-2018 08:47 • 1 reactie • Reageer
Leonardo
1960-1980   Ja, als je  de verslagen leest van dit soort moordaanslagen dan kun je als schrijver met enige verbeelding best een voorstelling maken van zo een aanslag.   
15-11-2018 13:30
15-11-2018 13:30 • Reageer
Filosoofje
Heel goed beschreven. Het is triest dat deze man/knaap dusdanig gehersenspoeld is, dat hij werkelijk denkt dat hij iets heel goeds doet.
15-11-2018 06:19
15-11-2018 06:19 • 1 reactie • Reageer
Leonardo
Filosoofje  Juist daar heb je gelijk in.  Maar daar gaat het uiteindelijk om bij dit soort opgedrongen religieuze overtuiging. Het zijn vaak heel domme, en sterk beinvloedbare mensen die ze hier voor uitzoeken. Mensen die niet verder nadenken dan hun neus lang is. Ze zijn op hun manier uiteraard levensgevaarlijk.  Maar de gevaarlijkste lieden zijn zij die dit soort mensen als een marionet weten te bespelen.  Dat zijn de mensen met de hersens. Daar huist het echte gevaar...  
15-11-2018 13:35
15-11-2018 13:35 • Reageer
Hans van Gemert
Goed geschreven verhaal. En erg tragisch...
15-11-2018 00:28
15-11-2018 00:28 • 2 reacties • Reageer
Leonardo
Hans van Gemert  Dit is helaas heel vaak  de harde realiteit vandaag de dag , Hans.  Denk maar eens terug aan al die recente grote aanslagen die dit soort tuig op hun geweten hebben.
15-11-2018 13:37
15-11-2018 13:37 • Reageer
Hans van Gemert
Leonardo , ik weet het ...
15-11-2018 13:38
15-11-2018 13:38 • Reageer