Ook de Nederlandse natuur kent prachtige plekjes.


Na een dag van reizen, slepen met de koffer en het huren van een auto, ben ik weer even voor een week terug in Nederland.  Helaas noodzakelijk vanwege nare familieomstandigheden.  Maar ondanks deze treurige kwestie heb ik wel gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om een middagwandeling te maken op de prachtige Brabantse Maashorst.  Het eerste wat me opviel toen ik vanaf Heesch via het fietspad onder de A50 doorliep, dat het hier net als in sommige delen van Zuid-Frankrijk zeer droog is.   De dennenbomen geurden zelfs, wat over  het algemeen een teken is dat ze vocht tekort hebben.   Veel brede bladplanten in de berm van het fietspad hadden reeds hangende koppen, terwijl het gras hier en daar eveneens naar water snakte.  Maar water is tegenwoordig het grote probleem in Europa.  De straalstroom in de hogere luchtlagen schijnt te zijn verandert, aldus weerdeskundigen die mij dat vertelden, met het gevolg dat we in deze zomerse maanden, langdurig droge lucht vanuit oostelijke richting over de West-Europese landen uitgestroomd krijgen.  Maar goed; laat ik niet verder over die droogte zeuren en mijn blik richten op de bermen naast het fietspad.  En dat is in de Maashorst een heel goed idee en vaak de moeite van het turen waard.  Want meteen al na het passeren van de westelijke verkeerstunnel onder die herrie makende verkeersweg, kreeg ik een tweetal fladderende vlindertjes in het oog.  Blauwtjes nog wel, mijn favoriete dagvlinders, zag ik in een flits. Nu lijkt het fotograferen van een blauwtje een fluitje van een cent, omdat de beestjes vaak na een rondje vliegen weer terugkomen op de zelfde plaats, en dan soms op minder dan een meter afstand van je op een grasstengel gaan zitten.  Maar deze keer moest ik toch behoorlijk lang wachten voordat een der 'mannen' het lef had om op een goede meter afstand van me neer te dalen.  Het was een prachtige, nog ongehavende vlinder. dat ziet u wel op de onderstaande foto

Het was me gelijk duidelijk dat het om een Icarus blauwtje  handelde.  Het klinkt misschien vreemd, maar dat type blauwtje herken ik meestal gelijk. Dat komt met name door die typische melange van donker en lichtblauw op de vleugels van de mannen.  Maar bij de vrouwen ligt dat heel wat gevoeliger.  De meeste van die vrouwelijke Icarus vlinders  hebben een donkerbruine kleur die het gehele lijf bedekt. Enkele blauwe vegen op de vleugels, en de oranje stippen op de voor en achtervleugels daar gelaten. Ze lijken eigenlijk heel veel op het iets kleinere bruin blauwtje.  Maar het kan soms ook anders uitvallen. dat heb ik vandaag, tot mijn grote verbazing, eveneens meegemaakt.   

Links op de foto ziet u een vlindertje dat zo op het eerste gezicht op het zeldzame witstreepblauwtje lijkt.  Maar niets is minder waar. Het witstreepblauwtje komt alleen op sommige plaatsen in Zuid-Europa voor en wordt nooit boven Parijs waargenomen. Nee..., dit is echt ook een Icarusblauwtje. En wel van een afkomst die ik zelfs in vlinderland Frankrijk ook nog nooit heb waargenomen.  De vlinderstichting bracht later op de dag uitkomst. Het blijkt dat in de Benelux ook vrouwelijke Icarusblauwtjes in de uitvoering als op de linker foto voorkomen.   

Op de rechter foto ziet de lezer het vrouwelijke Icarusblauwtje in haar meest voorkomende uitmonstering.  Op de vleugels zijn heel duidelijk de oranje stippen waar te nemen, die in de uitvoering als hierboven geschetst veel minder duidelijk zichtbaar zijn. Het merkwaardige is tevens dat de twee kleine wortelvlekken op de voorvleugels bij deze uitvoering nagenoeg ontbreken.

Een wandeling door dit prachtige stukje Nrd-Brabant levert doorgaans altijd wel een aantal interessante vlinders op. Zowel dag als nachtvlinders. Zoals deze leuke nachtvlinder die men de lieveling noemt en die ik spotte tussen de boterbloemen rond een vrijwel droog staande voormalige bomkrater uit WO II.

En weer kwamen de verschillende Icarus blauwtjes me spontaan tegemoet toen ik naar de bodem van die relatief diepe zandkuil afdaalde.  Ergens in mijn gedachten hoopte ik een ringslang te kunnen spotten want die zitten hier ook.  Maar helaas; na tien minuten doodstil zitten wachten gaf ik het op.  Geen reptiel te zien.  Een der Icarus blauwtjes ging op twee meter van mij af op een grasstengel zitten poseren, hetgeen voor mij aanleiding was hem alsnog op de foto te zetten.

Aan de beneden rand van die voormalige bomkrater kwam ik tot mijn verbazing een vlindertje tegen dat ik al helemaal niet in het  relatief droge klimaat van de Maashorst kon voorstellen. Het betreft hier de zogenaamde zilverstreep.  Een prachtig getekend dag actief nachtvlindertje, dat normaal gesproken in een vochtiger omgeving wordt aangetroffen.  Dit kleine, zogenaamde vlinderuiltje,  meet slechts 12 mm.  Hij liet zich  onbevreesd door mij op de foto zetten.

Even verder op de open vlakte, die ik na het verlaten van die voormalige bomkrater betrad, zag ik een klein koolwitje aan een pluizige zaadbol van een paardenbloem hangen.   Het diertje maakt best een leuk vrolijk plaatje vind ik zelf...

Net als in Zuid-Frankrijk zijn er ook op de open plekken in de Maashorst,  als ook op de Munseheide, hooibeestjes in overvloed te zien.  Soms vliegen ze zelfs een stukje met je mee als je er door je lopen eentje opjaagt.

Dus hooibeestjes te over, net als bruine blauwtjes. Deze kwam ik tegen op een plek aan de bosrand, waar al enkele hoge Sint Jacobskruiskruid bloemen bloeiden.  Het vlindertje was helaas een beetje gehavend. Dat kunt u zien op de foto...

Maar de verrassing van de dag was voor mij wel de aanwezigheid van een prachtige kleine Mi-vlinder, welke ik op een der open velden binnen de Maashorst opeens tussen het hoge gras spotte.  Helaas was deze heer of dame wat ontstemd over het feit dat ik hem in zijn rust had gestoord, want na het maken van een drietal foto's vloog hij rap weg.

Eigenlijk is dit een merkwaardige nachtvlinder. Het diertje verstopt zich al snel al hij wordt gespot, doch geduld loont uiteindelijk.  Maar enfin: Ik heb genoten van dit uitje  op Nrd-Brabantse bodem.  A.s. Zondag vertrek ik weer naar Zuid-Frankrijk.  Ik hoop dat de lezers mijn korte reportage mochten smaken.