Wandelt u even met me mee door de zuid Franse natuur?


Na een regenbui of een flinke ochtendnevel is het vaak goed vlinders fotograferen.  Zo ook vandaag toen ik rond negen uur in een nog enigszins nevelige omgeving, te samen met de honden de ruigte achter onze Franse woning betrad. Meteen al toen ik het grote houten koeien hek verschoof, vlogen er twee fraai gekleurde spanners voor me op. Ik hield de hondengelijk kort, en commandeerde dat ze op de plaats moesten blijven zodat ik de gelegenheid kreeg om de plek te benaderen waar de twee waren neergestreken.  Het bleken gestreepte goudspanners te wezen.  Ze waren slim, die kleine spanners. Verder dan drie meter lieten ze me niet komen.  Omdat ik geen zin had om vandaag in de hitte van de dag met een rugtas met camera's en lenzen te gaan lopen, had ik deze keer, mede vanwege de al flink hoog opgelopen ochtendtemperatuur, slechts mijn kleine Nikon Coolpix camera mee genomen.  Uiteraard wel een nadeel in vernoemde situatie, want nu moest ik noodgedwongen mijn fladderende doelwitten wel van heel dichtbij  benaderen.  Maar dat lukte in de meeste gevallen wonderwel.  Wat mijn wandeling door de ruige Cevennen natuur vervolgens aan aardige beelden van insecten opleverde kunt u zelf onderstaand lezen en uiteraard middels foto's waarnemen.

Zon en water bepalen in de Gard, het zuid Franse departement waar mijn blogverhaal zich afspeelt, vaak het gezicht van het landschap, en spelen tevens een dominante rol voor wat betreft het aantreffen van vlinders en overige interessante insecten.  Vooral langs de oevers van de rivier de Gard is het soms een komen en gaan van libellen en waterjuffers. Terwijl iets verder stroomafwaarts, op de ruige graslanden langs de oevers,
veel vlinders kunnen worden waargenomen.

Op deze foto kan men zien in welk soort van biotoop veel dag en nachtvlinders zich overdag thuis voelen.  Het weidegebied waarin ik deze gestreepte goudspanner, een prachtig in de zon kleurende nachtvlinder, op de foto zette is namelijk geen weide die met ROUDUP of een ander giftig bestrijdingsmiddel, ''onkruidvrij'' is bespoten, zodat er  uiteindelijk alleen nog maar gras groeit en alle voor insecten noodzakelijke voedselbronnen vernietigd zijn.  Hier groeit alles door elkaar in een prachtige  kleurrijke melange.  In een dergelijke biotoop is het goed vlinders en andere insecten spotten. Dat zult u zien aan de volgende afbeeldingen.

Ook in de Benelux kom je op sommige plaatsen het schitterende kleine vuurvlindertje tegen.  Soms ook op plaatsen waar je ze niet zou vermoeden.  Maar hier langs de oevers van de Gard kwam ik er velen tegen. Soms wel tien op minder dan honderd kwadraat meter.  Deze kleine page is en blijft een van mijn favoriete kleine dagvlinders.  Want bedenk u wel; dit vlindertje meet maar een spanwijdte van 25 mm.  Het behoort daarmee tot de kleinere dagvlinders in Europa.

Juffers te over in deze overweldigende natuur.  Sommige soorten die ik op foto vastlegde moet ik nog eens goed bestuderen alvorens tot verder determineren over te gaan.  Maar volgens mij is de juffer op de foto de  vrouwelijke uitvoering van een zogenaamde variabele waterjuffer.

Niet ver van onze woning stroomt een beekje langs de hellingen van de bergrug en het plateau waarop onze woning is gebouwd naar beneden.  Die loop geschiedt deels door een ruige zoom land met steeneiken omgeven door gras.   Steevast dat, als ik hier in de maand mei door het gras loop, ik het zogenaamde boterbloempje tegen kom. Een nachtvlindertje met de wetenschappelijke naam; pseudopanthera macularia. Het heeft inderdaad ook wel een beetje een op een panter lijkende tekening op de vleugels.  Een bijzonder leuke vlinder, welke men met name in dit soort ruig milieu aantreft.

Als je niet te snel loopt, je de honden aan de lijn houdt en ze niet zo heel veel ruimte geeft in de biotoop waar jij wilt vlinderen, dan is de kans dat je bijzondere diertjes aantreft beslist aanwezig.  Zo zag ik opeens voor ons op een blad van een plant een merkwaardig diertje zitten. Het beestje had een grijsbruine schutkleur. Ik heb er een foto van gemaakt en na afloop van onze wandeling, thuis de foto bekeken. Het blijkt na bestudering van de foto een wants te zijn. Een zogenaamde pantserwants. Opmerkelijk diertje, vind u ook niet?  

Voor me uit dartelde steeds een hooibeestje. Het vlindertje trok alsmaar een bocht om de honden heen om vervolgens opeens vlak voor ons in het gras neer te strijken.  Uiteraard wilde ik graag gebruik maken van deze spontane opwelling van het diertje op hem op de foto te zetten.

Ik had nauwelijks de foto van het hooibeestje gemaakt, en maakte reeds aanstalten om verder te lopen, toen ik een goede twintig meter voor me iets door de lucht zag fladderen dat ik niet direct kon thuisbrengen. Bij benadering van het fladderende ''object''  bleek het een prachtige grote gaasvlieg te zijn.  Het diertje kleurde niet echt blauw, of groen, maar meer grijs met witte vlekjes op de vleugels.  Later zag ik op de computer dat dit de gewone gaasvlieg is. Een diertje dat bij mooi weer ook veelvuldig in de Benelux valt waar te nemen.

Na een klein kwartier lopen en sjokken door het relatief hoge gras wat was bezaaid met grote, in het hoge gras verborgen keien waarover je een lelijke smak kunt maken, kwamen we bij de weide van onze buren aan.  Buurman, Jean Morbihan had zijn schapen juist die ochtend naar het plateau gebracht waar ze de komende dagen, slechts bewaakt door zes grote witte herdershonden zullen verblijven.  Zijn kraal hek stond open, zodat ik met mijn honden het terrein kon betreden.  Tot mijn verbazing waren er veel kleine bruine blauwtjes te ontwaren in het hoge gras langs zijn erfafscheiding.  Meer dan twintig telde ik er rond me heen. De meeste zaten in de zon met de vleugels gespreid op een grasstengel of hingen aan een bloem. Dit beeld van zoveel van de zelfde prachtige vlinders, was voor mij werkelijk genieten geblazen.        

Alhoewel ik nergens het gele Sint Jacobskruiskruid kon ontdekken, nam ik even later wel een Sint Jacobsvlinder waar.  Het beestje was door onze aanwezigheid kennelijk wat in zijn rust gestoord, want het duurde een flinke tijd voordat ik kans kreeg een foto van hem te maken omdat hij steeds weer opvloog, als ik hem tot op enkele meters benaderde.

Vlak bij de rivieroever vond ik deze prachtige nachtvlinder in het gras.  Zeker weet ik het niet, maar volgens mij is dit de zogenaamde reiziger.  Een dag actieve nachtvlinder die alleen in Zuid-Europa voorkomt.  Ik moet deze foto nog maar eens samen met een andere vlinderaar bekijken om tot de juiste determinatie te komen.

Op de bloemen die hier en daar langs de rivieroevers groeien trof ik vooral de kleine vuurvlinder en heel veel aardhommels en bijen aan.  Ik wil u de tweede foto van dit prachtige vlindertje niet onthouden...


Natuurlijk mag het Icarus blauwtje in dit blog niet ontbreken. Al moet ik er onmiddellijk bij vermelden dat ik dit jaar, eigenlijk weinig Icarus blauwtjes  aantref. Ik kwam er op mijn wandeling dan ook slechts een tegen.  Wel zijn er thans veel bruinblauwtjes, soms ook staartblauwtjes, adonis blauwtjes  en heideblauwtjes te spotten, maar daar houdt het in deze laatste dagen van mei mee op.  In juni en juli zullen er meer soorten blauwtjes te zien zijn.

Het vlindertje op de linkerfoto is een zogenaamd heideblauwtje. Een vrouwtje wel te verstaan. De mannetjes zijn prachtig blauw gekleurd, terwijl de vrouwtjes bruin tot grijsbruin  kleuren.  Het vrouwelijke vlindertje lijkt veel op het vrouwelijke bruin blauwtje alsmede op de vrouwelijke vals heideblauwtje.  Ze zijn moeilijk uit elkaar te houden, temeer omdat het alle drie vlinders betreft die een vergelijkbare vorm en  omvang kennen.

Ik hoop dat u als lezer, net als uw schrijver, van deze wandeling hebt genoten.  Bedankt voor het lezen!


De in dit blog gebruikte foto's zijn eigen foto's.  Gebruik door derden, voor welk doeleind dan ook,  is uitsluitend na schriftelijke toestemming van de eigenaar/fotograaf toegestaan. Op de foto's rust auteursrecht.