Wat de ontmoeting vooraf ging ...

Wat de ontmoeting vooraf ging ...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Na een onverwachte (ik zeg onverwacht nu omdat ik pas jaren later beseft heb waarom) breuk met de moeder van mijn twee zonen in 2008, wat het jaar van de ontbindingen was, heb ik een slag van de hamer gehad. Ik wist niet meer wat te doen. Alles wat zo normaal, gekend, routineus was, was plots niet meer.

Van dag op dag veranderde mijn leven. Ik was toen 28jaar, had net verbouwingen achter de rug van een mooi huis dat we net kochten, hadden een tweede auto aangeschaft, en de twee kids waren gelukkig. Wat moet je nog meer?
Er restte enkel nog te gaan werken om alles netjes te betalen zoals het bij vele andere koppels ging, niet?

Althans, dat dacht ik toch ook.

Niets was minder waar. Door mijn drijfveer naar het allemaal in orde te willen hebben, zowel materieel als financieel, ben ik het belangrijkste toen vergeten.

Mijn toenmalige vriendin die toen wat sukkelde met haar gezondheid had ik tijdens het hele gebeuren van verhuizen, verbouwen, kindjes, etc ... eigenlijk op een zijspoor gezet. Niet letterlijk, maar ik bedoel dat ik haar dan idd minder aandacht schonk dan dat ze eigenlijk nodig had terwijl zij ook alles op alles zette om het aleemaal in goede banen te leiden. Afspraken maken, huishouden, etc .... je kent het wel.
Soit, het cliché standaard leventje van zoveel andere koppels dat wij leefden kwam op zijn eind, de dag voor mijn verjaardag in september.

Ik ga de details hiervan niet volledig uit de doeken doen, maar wel kan ik zeggen dat het binnen de zes weken al afgerond was voor mijn ex. In die tijd werd ze opgenomen en had ze alles al geregeld ivm met haar verhuis!

jaja, appartementje ingericht en al.
Gezien ik nooit moeilijk heb gedaan over niets, deed ik dat nu ook niet, niettegenstaande dat het me wel had gebroken. 23 december dat jaar nog trekt ze in, in haar nieuw appartementje enkele kilometers verderop.

Ik blijf achter in een leeg, groot huis dat het begin had moeten worden van een gelukzalig leventje. ( leeg huis : gezien ik alles maar dan ook alles had meegegeven zodat mijn twee kinderen niets tekort zouden hebben in hun nieuwe woonst)
De maanden die volgen waren de meest diepgaande uit mijn leven.
Werken kon ik niet meer, dus zat ik tijdelijk thuis. Geen regels meer, geen verplichtingen meer, geen structuur in het dagelijkse gebeuren meer !! Kun je je het al voorstellen?

Op zo'n moment grijpt een mens heel gemakkelijk naar drank, verdovende middelen en muziek.
Ook trok ik mij op aan het spirituele. De quotes van Buddha en Co hadden mij een houvast gegeven.

Deze was dat er altijd voor alles een reden is en dat alles gebeurd met een reden en dat het gebeurd op het juiste moment!!
Nu, in al mijn nachtelijke uitspattingen (meestal thuis en alleen), dikwijls achter de pc, kom ik mijn stiefzuster terug tegen die ik vijftien jaar lang niet meer had gezien of gehoord !! Nochtans waren wij twee handen op één buik toen we kind waren. We waren de twee jongste kinderen uit een samengesteld gezin met tien kinderen, waarvan de helft dus franstalig was!!

Door omstandigheden (die ook al niet te rooskleurig te omschrijven zijn) liepen onze wegen en dus onze levens uiteen.
dag op dag, 8 jaar geleden, komt die bewuste zuster van mij langs. Ik zat toen nog alleen in dat grote huis dat ik niet meer alleen kon afbetalen, waar ik toch via een goede collega/vriend en mijn ander zuster toch al terug enkele andere meubeltjes had gezet die ik had geceruseerd (wit gemaakt) zodat het toch al iets of wat huiselijker toonde.
Na enkele glazen wijn en veel bijgepraat te hebben over vroeger begint ze ook een resem verhalen te vertellen over haar beste vriendin die ze heeft leren kennen toen ze uit het tehuis waar ze zat mocht vertrekken en naar Westerlo was verhuisd.
Geïnteresseerd luisterde ik wel, maar zonder verwachtingen keek ik even mee naar het scherm van de pc waar ze me een profielfoto van haar beste vriendin zou laten zien via het toenmalige Netlog.
Dit is eigenlijk het moeilijkste om te beschrijven wat er dan door je heen gaat! Plots was er de drang om haar te ontmoeten. Hoe raar het ook moge klinken, ik moet en ik zou haar gaan ontmoeten. Al moest ik daarvoor helemaal naar Westerlo gaan, wat voor mij al heel wat was gezien ik nooit zo ver buiten mijn gekende comfortzone was geweest.
Via messenger begonnen we te chatten, wat het voor mij helemaal duidelijk maakte dat ik ze in levende lijve zou ontmoeten.

Nog nooit had ik iemand zo horen "praten"(via messenger dan) zoals zij dat deed. Later zou ik doorhebben dat haar taalgebruik en woordkeuze sarcasme wordt genoemd. (ook dat heeft een reden, gebruik van sarcasme)
Zo geschiedde het dan ook. Enkele dagen nadat mijn zus ze in mijn leven had gebracht, al was het maar met een profielfoto, pakte ik al mijn moed bijéén, stapte in mijn bijééngetapte auto (had een klein ongelukje gehad en wilde de auto zelf herstellen !) en reed richting Westerlo. We zijn 18 februari 2009.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.8 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi geschreven blog
| 17:39 |
Is heel mooi !!
| 14:53 |
Alles gebeurt om een voor jou goede reden. De scheiding, het hernieuwde contact met je stiefzuster wat je het contact met haar vriendin oplevererde, en de gevolgen daarvan........ synchroniciteit in werking!
| 14:39 |
ja vandaar,
ik wil gaandeweg duidelijk maken hoe alles aanéén hangt .... het is wel leuk als je de puzzelstukjes ineen kunt laten vallen hoor !!
| 15:33 |
Helemaal mee eens!
| 15:39 |
ja dat is zo. wat mij overkomt is idd voor mij een reden, een levensles waar ik uit moet leren. Niet iemand anders, dat klopt. Zo ook wat anderen meemaken en door moeten is voor hen een les die ze moeten leren. en ja, alles hangt uiteindelijk aan elkaar hoor ...
| 20:00 |
idd
| 20:25 |
Leuk om te lezen!
| 14:35 |
't zal alleen maar beter worden !
| 15:34 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen