×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Ik voel me schuldig, en moet het van me afschrijven

Ik voel me schuldig, en moet het van me afschrijven


Vandaag waren we van plan eens even de deur uit te gaan en niet al te ver hier vandaan zit een kinderboerderij en wat andere leuke dingen om te zien. Leuk voor de dame, en het weer was lekker, dus go for it. Om daar te komen moet je een flink stuk over de brug over de Donau lopen, voor je daar een afslag heen kunt nemen.

Het stuk tot daar vind ik altijd wat minder, hier in de buurt (hoe chique ook) zijn veel zwervers en ik trek me dat heel erg aan. Heb er dagelijks moeite mee te zie hoe die mensen erbij liggen/lopen/zitten en vooral met de gedachte dat het ook een keer echt heel koud zal worden. Ik trek het me enorm aan. Maar ik kan er momenteel ook niks aan doen, want daar heb ik de middelen nu niet voor.

Vandaag zag ik iets waar ik echt meerdere minuten over na moest denken voor ik begreep wat ik nou zag gebeuren. In de eerste instantie leek er een waarschijnlijk dakloze (gezien de onfrisse look vooral) achteruit langs de railing van de brug aan te komen lopen. Het viel me op omdat haar benen kapot waren, en ze een korte jogging achtige broek droeg. Het weer is lekker, maar nou ook niet zo fijn om in korte broek te lopen.

Het was vreemd dat ze achteruit liep, toen wij haar passeerden draaide ze net om, en ik snapte nog niet helemaal wat er nou eigenlijk gebeurde. Ik vroeg me herhaaldelijk in mijzelf af, waarom loopt die vrouw achteruit? Wat is er met haar dat ze dat doet?

Mijn vriend had schijnbaar intussen haar blik gezien en het idee dat zij ergens een kortsluiting ofzo leek te krijgen, hij dacht het te herkennen. Toen hij dit zei was ze intussen al weer 5 meter verder en zei vriend het lijkt weer te gaan want ze loopt weer recht. Ik vroeg me vooral af moeten we niks doen, haar helpen. Maar wij spreken de taal niet, zij sprak vast geen Engels, en in een verwarde toestand en beiden zonder werkende telefoon, wat moesten we doen? We wisten ook niet zeker wat er gebeurde. Ineens zien we haar meterslang haar urine laten lopen.

Intussen passeerde er nog tientallen mensen en ging ik er wel vanuit dat men haar ten hulp zou schieten, achteraf denk ik je had terug moeten lopen. En nu voel ik me schuldig, echt tot tranen toe, vraag ik me af wat ik had kunnen/moeten doen.

Wat hield mij tegen? De angst voor het onbekende, ik voel me niet zo op mijn gemak met het onguur volk dat hier rondloopt, voel me met regelmaat niet heel veilig en ben heel erg op mijn hoede met mijn spullen en dochter. Vriend vind het vaak overdreven, ik weet dat, maar ik kan het niet helpen zij is mijn kostbaarste bezit wat ik kan beschermen en ja misschien draaf ik soms door.

Ik zie met regelmaat dat men staat te posten in groepjes daar en daar en vriend heeft het niet door, en ik denk dan dadelijk worden we bestolen dus let heel erg op. Maar dat resulteerde dus vandaag dat ik in deze situatie een vrouw die ik misschien niet zelf had kunnen helpen, maar wel bijv even had kunnen zorgen dat iemand anders zich over haar ontfermde gewoon voorbij liet lopen. Achteraf schiet van alles door mijn hoofd, waarschijnlijk ontfermt niemand zich over haar, lopen ze haar straal voorbij. Ze heeft een korte natte broek aan omdat ze alles liet lopen, en niemand die haar een schone geeft (waarschijnlijk).

Ik heb geprobeerd het los te laten maar ik voel me zo schuldig, en ik hoop echt dat er iemand is geweest die zich over haar heeft ontfermd. Ik denk namelijk (na google zoekwerk) dat zij iets van een hersenbloeding -achtig heeft gehad. Maar omdat ze dus daarna weer recht liep het al bij trok. Ik stond me met mijn stomme kop alleen zo lang af te vragen waarom iemand achteruit aan het lopen was, dat ik niet besefte dat dit een voorbode van iets kon zijn.

Beste mevrouw, het spijt me dat ik niet te hulp ben geschoten. Ik hoop dat alles in orde komt, mocht ik zoiets ooit nog eens zien, dan hoop ik dat ik anders kan handelen en niet door mijn angsten die voortkomen uit andere zaken te laat besef wat er gaande is en dan niet meer durf te handelen. Het spijt me zo!

Ps. ik hoop niet dat ik met het van me afschrijven nu een hoop boze reacties over me heen krijg, want ik voel me al schuldig genoeg. Ik ben me bewust dat ik anders had moeten handelen. Maar ik ben me ook bewust van de reden waarom dat niet gebeurde. Maar spijt heb ik zeker. Overigens was zij op de terug weg nergens te bekennen, want was dat het geval geweest had ik alsnog iets proberen te doen.




FreeWolves
Het besef is al genoeg, dehandeling komt als jij eraan toe bent. Maak het niet persoonlijk, je helpt mensen waar het voor jou goed voelt.... Dat is goed genoeg, echt. *knuffel*
11-12-2017 18:56
11-12-2017 18:56
candy
We kunnen ook niet iedereen in de wereld helpen he. Het is verstand op nul bij het zien van al die 'bedelaars'.
28-09-2017 10:53
28-09-2017 10:53
Mieke Van Liefde
Ik lag dus op de grond . Kon niet overeind en niemand deed iets ...
26-09-2017 21:20
26-09-2017 21:20
Mieke Van Liefde
Goh liefje, Ik weet niet op welke rare manier die vrouw achteruit liep waardoor jullie het als een soort van ‘kortsluiting’ omschrijven. Maar ik heb al gezonde mensen om één of andere reden achteruit weten lopen. Ik heb het zelf ook al gedaan, weliswaar onder invloed van een kind dat wat gek wil doen. Of de hardheid van wind eens uittesten. Weet je, toen ik hoogzwanger was ben ik gestruikeld over mijn eigen voeten (evenwichtsstoornis) over een zebrapad middenin een drukke menigte. Iedereen liep gewoon verder. Niemand hielp een hoogzwangere vrouw. En ik rook lekker, was netjes gekapt en droeg mooie en nette kledij.
26-09-2017 21:17
26-09-2017 21:17
Isla de Ka
De huidige omstandigheden zorgen er waarschijnlijk ook voor dat je toch niet veel had kunnen doen (taalbarriere als hoofdreden). Desalniettemis moet je je niet schuldig voelen denk ik, het feit al dat je hier nu aan denkt, zal betekenen dat je volgende keer wat anders zal doen, en werd het weer een goede levensles denk ik? Ps ook alcohol en/of andere middelen geven de symptomen van een hersenbloeding he, dus gezien het uiterlijk van deze persoon is dat ook een serieus iets om te overwegen, en dan met kinderen bij...ik snap je
25-09-2017 15:21
25-09-2017 15:21
Anne Marie
Dat je met deze gevoel rondloopt wil zeggen dat je geeft om deze vrouw en haar lot...wat je echt geen slecht persoon maakt, heel goed dat je erover schrijft & probeer je niet zo schuldig te voelen xx
24-09-2017 23:50
24-09-2017 23:50
Creaci
Ja, het blijft lastig. De wereld is zo, dat je niet iedereen kan vertrouwen. En heel veel mensen moeten het eerst laten bezinken, voor ze handelen. Ik handel eerst en denk dan pas na, in noodsituaties. En dat is ook niet altijd goed. Bijvoorbeeld een gewonde helpen en heen handschoenen dragen... Is maar een voorbeeld, maar wel met gevaar. En oordelen is altijd makkelijk als je zelf niet in zo'n situatie hebt gezeten. Dus.... Vergeef mezelf, dat is het enige wat je nu kan doen.
24-09-2017 23:12
24-09-2017 23:12
Ms.Aihtnyc
Jeetje heftig verhaal en heel goed dat je het van je afschrijft
24-09-2017 22:53
24-09-2017 22:53
Marilyn - Beauty & Health by Lynn
Goed van je dat je het van je afschrijft
24-09-2017 21:17
24-09-2017 21:17
Soberana
He wat naar! Ik kan me jouw gevoel van machteloosheid wel voorstellen, maar ik ben het toch eens met Dana.
24-09-2017 20:55
24-09-2017 20:55
Dana
Ja, lastig is dat. Je heen en weer getrokken voelen uit, meelijden, angst, onkunde, onwetendheid. Het klinkt alsof de vrouw volledig de weg kwijt was, dat kan allerlei andere oorzaken hebben en je komt daar nu waarschijnlijk nooit meer achter. Maar door je schuldig te voelen kan je de tijd niet terugdraaien en heeft niemand er enig baat bij. Het lijkt me niet een gevalletje van alleen maar een hersenbloedingachtig iets te zijn geweest. Gezien de vreemde kleding die ze al droeg
24-09-2017 20:14
24-09-2017 20:14