LivingThaGoodLife
1 jaar geleden
Ontroerend geschreven.. jammer dat jouw meiden en hun oma nooit kennis hebben gemaakt..
Judith Evelien
1 jaar geleden
Dat blijft idd verdrietig
Je weet wel...Karin!
1 jaar geleden
Heftig zal ook dit voor jou zijn geweest zeg
vanaf de andere zijde zal zij totaal anders nu ervaren en wel dichterbij jullie zijn
Judith Evelien
1 jaar geleden
Dat hoop ik uit de grond van mijn hart!
Soberana
1 jaar geleden
Wat heb je het eenzame lijden van je moeder ontroerend beschreven. Een mens moet ernstig ziek zijn, om zichzelf en haar nabestaanden een stuk toekomst te ontnemen. Mooi dat jij je oudste dochter hebt vernoemd naar de oma die veel te vroeg is heengegaan.
Judith Evelien
1 jaar geleden
Wat een fijne en lieve reactie. Dank je wel. Op jouw beurt ook weer mooi verwoord, precies zoals het is.
Walkoflife
1 jaar geleden
Mooi geschreven, maar wat een verdriet moet het voor jou (geweest) zijn. Je moeder kan er niets aan doen, ze was ziek... want niemand wil toch zijn eigen leven beëindigen?
Judith Evelien
1 jaar geleden
Dank je wel! Voor iedere betrokkene in deze situatie was en is dit een groot verdriet. Niemand beëindigt zomaar zijn leven. Zeker niet. Ze was echt heel erg ziek en kon daardoor ook niet meer verder kijken.
Schorelaar
1 jaar geleden
Wat verdrietig en liefdevol geschreven.
Judith Evelien
1 jaar geleden
Dank je wel, lief!
Ingrid Tips en meer
1 jaar geleden
Dat is ontzettend verdrietig. Bij het lezen van een afscheidsbrief vroeg ik me even ongeveer hetzelfde af. Maar ik weet dat diegene dat echt zo weloverwogen heeft gedaan...
Judith Evelien
1 jaar geleden
Dat geldt ook voor mijn moeder. Hoewel ik wel denk dat ze zich afsloot voor deze toekomst, waarin ze oma had kunnen worden. Die donkere deken zorgde daar voor. K*t ziekte is het!