#acnesoperatieWat is acnes oftewel buikwandpijnsyndroom?ACNES is een buikwandpijnsyndroom
#acnesoperatieWat is acnes oftewel buikwandpijnsyndroom?ACNES is een buikwandpijnsyndroom waarbij de zenuwtakjes van de voorste tussenribzenuwen bekneld zijn geraakt. Deze zenuwen komen uit het ruggenmerg en lopen door de buikspieren naar de buikwand. Daar zorgen ze voor het gevoel in uw buikwand en buikhuid. Afknelling van deze zenuwtakjes zorgt voor pijn.Ik heb acnes, ook wel bekend als buikwandpijnsyndroom. Deze is ontstaan na mijn laatste buikoperatie in 2018. Om duidelijkheid te geven begin ik mijn verhaal bij het begin. 6 Maart 2017 heb ik mijn eerste buikoperatie. Mijn baarmoeder zou verwijderd worden. Tijdens deze operatie vonden de artsen ook een wondergezwel (dermoïdcyste). Deze was acht centimeter groot. Een gezwel vol met haar en tandjes. De verklaring waarom ik sinds 2015 buikpijn had. Deze operatie duurde ruim vijf uur. Toen ik na een paar dagen thuis kwam knapte ik niet op. Ik bleef hoge koorts houden. En al snel lag ik weer in het ziekenhuis. Er zat een abces in mijn buik. Als deze geknapt zou zijn, dan zou het klaar zijn geweest met mij. In oktober 2017 kon ik amper lopen van de pijn. Ondanks dat ik in deze periode ontzettend veel was afgevallen. Ik belande in twee dagen tijd twee keer op de spoedeisende hulp van hetzelfde ziekenhuis. Mijn pijn werd afgedaan door spanning in mijn privéleven. Mijn huisarts vond het erg raar dat er geen echo van mijn buik was gemaakt. Hij vroeg het dan ook meteen aan. En ik had kennelijk cystes op mijn eierstok(ken). Eenmaal terug bij de gynaecoloog kregen mijn man en ik geen gehoor aan onze kennelijke klaagzang. We moesten met drie maanden maar terug komen. Toen mijn man (ook voor mij) prostesteerde werden wij doorgestuurd naar hun pijnpoli. Wij zijn toen meteen naar een ander ziekenhuis gegaan voor een second opinium. Daar werden wij wel serieus genomen. En na meerdere onderzoeken ben ik in april 2018 voor de tweede keer geopereerd aan mijn buik. En wat begon als een kijkoperatie, eindigde met grote gevolgen. Mijn rechter eierstok bleek aan het afsterven en ook ingekapseld. Deze is ook meteen verwijderd. Mijn vaginatop had slordigheden en is opgeknapt. En ze vonden een klemmetje van metaal wat ze in het andere ziekenhuis waren vergeten. Als deze weg geschoten zou zijn dan had ik dit niet kunnen na vertellen (tweede keer!). Deze zat nu genesteld in mijn buikvlies. Mijn man en ik zijn nu nog steeds onder de indruk van deze operatie. We waren soort van weggestuurd in dat andere ziekenhuis. Na deze ook weer zware operatie kreeg ik het zwaarder als ooit tevoren. Ik ben kunstmatig de overgang in geschoten. Door verkeerd prikken van infuus kreeg ik peesontsteking in mijn rechterarm erbij. Waardoor ik vijf dagen na deze operatie in weer op de spoedeisende hulp lag van weer een ander ziekenhuis.Hier begint mijn acnes verhaal ook. De pijn die ontstaan was na deze operatie was intens. Ik kon het ook maar moeilijk om onder woorden te brengen. Ik zat na amper twee weken weer bij de huisarts. Niet mijn eigen huisarts. Ze dacht net als daarvoor dat het spanning was. Want het was nogal wat wat ik op mijn bordje had. Achteraf voelde ik ook de pijn van het litteken van zes centimeter in mijn onderbuik (van stukje metaal). Ik accepteerde mijn lot voor dat moment. Maar de pijn nam mijn leven over. Ik sliep beneden op de bank. Ik lag hele nachten alleen te creperen van de pijn. Ik kon niet meer naar de wc. Ik kon nauwelijks sporten, lopen of fietsen. Er werd een echo gemaakt van mijn buik, ik kreeg een darmonderzoek. Maar alles was goed. De wanhoop was groot bij mij. En ook bij mijn man die net zo radeloos werd als mij. Ik werd weet naar een pijnpoli gestuurd. En al snel werd het duidelijk dat ik acnes heb. Er is iets geraakt bij de laatste operatie in 2018. Op de pijnpoli heb ik een eerste injectie gehad. InjectieIn eerste instantie stellen onze artsen een diagnostische injectie met een lokale verdoving voor. Het gebied waar de zenuw door het kapsel van de buikspier komt, wordt verdoofd. Meestal raakt de verdoving na een aantal uur uitgewerkt. Bij een deel van de patiënten houdt het pijnstillende effect echter dagen tot weken aan en in vijftien tot twintig procent van de gevallen is de patiënt zelfs blijvend pijnvrij. Dit is een bekend fenomeen in de pijnliteratuur, maar wordt slecht begrepen, ook door artsen. Bij de patiënten bij wie de pijn terugkeert, stelt de arts voor om de injecties regelmatig te herhalen. Sommige patiënten kunnen zich hierna alsnog aansluiten bij de groep die blijvend pijnvrij is.Deze triggerde mijn pijn alleen maar. Ik kreeg pragabalime, heftige pijnstillers. Naar mijn 1000 Mg paracetamol en diclofenac. Ik kreeg een Tens apparaat.Tens apparaatjeTENS is een afkorting voor “Transcutane Elektrische Zenuwstimulatie” en het is een natuurlijke, veilige en doeltreffende manier om pijn te verlichten. Het wordt ook gebruikt bij de behandeling van Acnes. Met een TENS-apparaatje kan je dagelijks zelfstandig en in je eigen omgeving de pijn bestrijden. Een TENS-apparaat heeft zelfklevende kussentjes die je op de huid plakt. Door kleine, zachte stroompjes worden de zenuwen onder de huid geprikkeld en door de verstoring van de zenuwgeleiding ga je minder pijn voelen. Je kunt de zelfklevende kussentjes ook op bepaalde plekken op je rug plaatsen. Door de elektrische prikkeling van zenuwen stimuleert het TENS-apparaat ook de aanmaak van endorfine, een lichaamseigen pijnstiller.In het begin leek het mij te helpen. Maar al snel begon het gevoel mij te irriteren. Samen met de verpleegkundige probeerde ik verschillende pats, en standen van de Tens. Maar de (zenuw)pijn was inmiddels te sterk. Ik werd doorgestuurd naar maxima medisch centrum in Eindhoven. Zij zijn gespecialiseerd in acnes. Ik heb inmiddels twee van de vier injecties gehad. Ik sta op de wachtlijst om geopereerd te worden. Voor de derde keer. Ik vind het jammer dat acnes nog in de kinderwieg ligt. In Eindhoven zijn ze wel verder dan elders in Nederland. Al slaan de injecties niet aan bij mij. Ze helpen bij 30% van de acnes patiënten. Ik zei bij een arts ik heb een hoge pijngrens. Maar dit is zenuwpijn. Deze pijn is niet te verbergen. Ik heb mij nog nooit zo eenzaam gevoeld. Want velen denken nu kan het wel weer, ik draag alles bijna alleen.Dit is mijn verhaal voor nu. Heeft u vragen of herkent u zichzelf? Schroom niet om mij te benaderen. Liefs van een nog altijd vechtende knokker.
22-06-2019 00:40
sympathie
Ik loop al jaren in een moeras. Nu heb ik een punt bereikt dat ik vast gezogen word. Mijn gedachtes schreeuwen hard tegen mijzelf. Ik ben sterker als ik nu voor doe. Het ontbreekt mij aan kracht. Lichamelijke of (en/of) of geestelijke kracht. Ik weet het niet. Ik heb al lang niet meer geschreven omdat ik het niet eruit krijg. Alles veranderd steeds. Soms gaat het goed, maar dan zakt alles weer in. In april ben ik voor de tweede keer geopereerd na vorig jaar Maart toen mijn baarmoeder verwijderd is. Ik knapte eigenlijk niet op. Ben wel gaan sporten en 22 kilo afgevallen. Maar ik bleef pijn houden na de eerste operatie. Ze wouden mij niet helpen en stuurde mij in november naar pijnbestrijding. Ik accepteerde dat niet en ben naar een ander ziekenhuis gegaan voor second opinie. Daar begon een ander traject en na heel wat onderzoeken en uitslagen ben ik begin april opnieuw geopereerd. Er zat nog een metalen clipje van mijn sterilisatie in mijn buik. Zijn de dokters vergeten vorig jaar. Het had allemaal heel anders kunnen zijn. Ik wil daar niet aan denken, ik zeg het steeds tegen mijzelf. PFFFF. Een jaar weg gegooid. Ik zat al in huis door een zware burn-out, dit kwam zeker niet ten goede van mij. Als kers op de taart kreeg ik afgelopen april nav de operatie een trombose in mijn rechterarm. Rust rust rust.. Niet sporten, steeds minder naar buiten. Ik zak steeds verder weg. Ik probeer niet te verzuipen. De wil is er zeker. Ik heb bv gesolliciteerd maar ik kan het niet.. Naar buiten ga ik wel, maar pff kotsmisselijk word ik ervan. Nu moet ik wel steeds zeggen dat het nog maar drie weken na de operatie is. Ik ben vrij hard voor mijzelf. Ik zit gevangen in mijn huis, en daar voel ik mij veilig. Wat kan ik doen? Hoeveel rust nog? Komt het allemaal goed? Waarom ben ik zo alleen? Dat laatste is niet zo moeilijk, mensen zijn mijn gezeur zat. Ik ben mijn gezeik zat. Ik zit al twee dagen te huilen. Ik zit moer vast in dit moeras. Sorry weer. Geen aanleiding voor. Zo uit mijn hart, mijn vechtende hart. Ik hoop dat de zon snel weer gaat schijnen. Het is donker om mij.
27-04-2018 20:36
Positief
Mijn hart bonkt zo hard. Bijna eng. Mijn hoofd tolt, sneller als een ouderwetse spin. Nieuw leven, voor het eerst positief. Kost zoveel energie. Ben ik sterk? Is het echt zo? Tijd zal het zeggen...
11-03-2018 23:38
Zwarte piet
Waar wonen die actie groepen? Ludieke actie?? Nou dan weet ik ook nog wel paar leuke ludieke acties. Maar niet met stickers anti blabla en pepernoten eronder. Wellicht niet zo hoog begaafd. Minderwaardigheidscomplex. Denk dat ze eerst in de dikke van Dalen moesten kijken wat discriminatie is. Heb ik even gedaan. Discriminatie is het ongelijk behandelen of achterstellen van een bepaalde groep mensen. Bij deze bepaalde groep mensen wordt onderscheid gemaakt op basis van bepaalde zeer uiteenlopende kenmerken zoals ras, afkomst, geaardheid, sekse of religie. Beste actiegroep, zwarte piet maakt kinderen blij. Jullie maken ze bang. Zwarte piet is iedereens vriend, ook die van jullie. Maar iedereen is niet jullie vriend. Zwarte piet is altijd vrolijk en blij. Jullie niet. Zwarte piet maakt geen dingen kapot, jullie maken kinderdromen kapot. En zo ook een mooi feest. Zwarte piet werkt heel hard voor al die kinderen, daar ook, zijn jullie slechts hinder. 5 december kunnen vele ouders (hopelijk) opgelucht adem halen, dat hun kind tevreden met warme chocomelk en pepernoten hun cadeautjes kunnen uitpakken. Dat kunnen jullie niet. En dan gaat zwarte piet weer naar Spanje, en dat gaan jullie lekker niet!!!! Wat nou discriminatie!! Laat de kinderen met rust. Jullie zetten Nederland slecht op de kaart. Ik wens iedereen een fijne sinterklaas toe, en wie stout is de roe!! Knokker.
22-11-2017 13:54
Liefde
Liefde en respect krijg je niet, dat verdien je. Dus moet ik stoppen met mijzelf naar beneden te halen. Veel lieve mensen lezen mijn verhalen die ik schrijf vanuit mijn hart. Oprecht en eerlijk. Jullie geven mij liefde en respect. Ik verdien het. Ik moet daarin gaan geloven. Dank jullie wel. Ik koester jullie reacties. Dikke knuffel van Knokker
24-10-2017 23:01
Knokker
Ik heb al vele verhalen geschreven. En een tijd lang lukte het gewoon niet meer. Nu het zware weer achter mij licht, begin ik langzaam weer te schrijven. Ik heb het gemist. Vind fijn om ook op yoors weer lekker te schrijven. Wanna be My friend!! Please do.. mega knuffel! Knokker
09-10-2017 22:12
Afvallen
8 Juni 2017 - 30 September 2017               ​8, ik denk dat het een geluksgetal is. 8 Juni stopte ik met de drank. Midden in een burn-out, cold turky. Twee jaar geleden stopte ik met roken. 8 Oktober, tweede longonsteking weg met die sigaret. Cold turky.. ​In bijna vier maanden tijd ben ik 16 kilo afgevallen. Ik heb de drank afgezworen en ben gaan sporten. Ik loop graag. En ik heb een weegschaal naast mijn bord en een dietiste heeft zich aangesloten bij mijn legertje hulpverleners. En iets waarvan ik het nooit had verwacht dat mogelijk was gebeurd. Ik ben (nog een keer), 16 kilo afgevallen. 16 pakken suiker, 16 kilo frituurvet, meer als een hele kaas. ​Het houdt niet op. En het zet mijn hele leven op zijn kop. Want ik heb mijzelf zo vaak naar beneden gehaald met sarcarsme, en nu kan ik dat niet meer. Ik ben sterker aan het worden en slanker. Ben zelf gevraagd voor een fotoshoot. Ik ben gewend aan ellende, niet aan dit nieuwe leven. Het alles gaat goed leven. Naja alles is veel. Ik durf niet naar buiten en sluit mij liefst thuis op, daar is het veilig. Heb echt nog nooit zo'n stom verhaal geschreven. Het gaat goed met mij, maar ik weet niet hoe er mee om te gaan. Mijn poep heeft geen stress meer (oud artikel), ik pas geen kleren meer (die in de kast liggen). Ik pas ze wel, maar eeh te groot. Mijn motivatie is hoog. Ik moet mijn lat soms lager leggen omdat ik erg hard ben voor mijzelf. Als ik zo blijf afvallen dan moet ik samen met dietiste een plan maken om stabiel te blijven. Echt mensen!! De een droomt ervan, zo ik ooit ook. Gezondheid staat nu hoog in vaandel. Nu mijn koppie nog. Want het is een warboel daarboven. Ik weet dat het belachelijk klinkt. Maar maar maar. Ik ben kilo's kwijt en kan ze nu niet meer terug vinden. Vroeger zei ik altijd, ik ben vijf kilo kwijt (echt waar joh), ja..ik heb ze ook terug gevonden. De meeste dromen zijn bedrog. Maar deze droom niet. Op naar de volgende stappen. Bring it on. Dikke knuffel van mij voor iedereen. Knokker alias Monique.
22-10-2017 15:58