Meest gestemde posts
#boeken & taal
03Oct2019
Het meisje zonder gezicht 1.2
Story_coma

Wederom doe ik alles wat er wordt gevraagd en gooi mijntas aan de kant. Voordat de man weer begint te schreeuwen doe ik mijn handen opmijn hoofd. Ik word tegen de grond gegooid en de handboeien worden hardhandigom gedaan. Twee van de agenten trekken mij zo omhoog en slaat mijn jas overmijn hoofd waardoor ik niets meer kan zien. Ik hoor een van hen zeggen, dat erniets in mijn tas te vinden was. De twee agenten trekken mij met zich mee,nadat we een stukje hebben gelopen word ik tegen een auto geduwd engefouilleerd voordat ik mocht instappen. Ondertussen klinkt er allerlei geruisom mij heen, dingen zoals; ‘het zit eenmaal in haar bloed’, ‘triest ze had ookeen andere weg op kunnen gaan’ en ‘eenmaal een moordenaar altijd eenmoordenaar’. Bepaalde uitspraken begreep ik niet zo goed, ik kon mij ernamelijk niet in vinden. De show duurde niet lang, voordat ik het wist gingende sirenes aan en reed de politieauto met een hoge snelheid weg. ‘Waarom? Waarom zijn jullie toch zo harteloos?’, hoor ikeen van de agenten vragen. ‘Weet je wel wat jullie hebben aangericht!!! En voor wat?Een aantal jaar celstraf?’, hier stopte mijn wereld. De agent die in mijn orenonzin aan het uitkraaien was, begon steeds verder weg te klinken. Mijn hartslagbegon overuren te slaan en mijn ademhaling begon steeds zwaarder te worden.Daar trokken zij zich niets van aan. Ik verbleef in dezelfde situatie tot heteinde van de rit. Ik word uit de auto getrokken en zowat mee gesleurd naarbinnen. Mijn jas werd van mijn hoofd gehaald. Ik probeer mezelf op te pakken ensterk over te komen, zonder enige succes. Een vrouwelijke politieagenten, kijkttussen mijn haar, in mijn mond en oren en fouilleert mij weer opnieuw. Ze doetmijn schoenen uit en neemt al mijn spullen mee. Zonder instructies word ik zoweer meegenomen en kom ik in een te krappen kamertje terecht. De handboeienmogen mij gezelschap houden, wat zijn ze aardig hier. Verslagen en uitgeput gaik zitten op een bankje die een geheel lijkt met de muren. De handboeien zittenniet zo fijn. Net als in de films probeer ik mijn handen naar voren te halen,maar zo lenig ben ik helaas niet. Na de mislukte pogingen probeer ik maar hetbeste van te maken en ga op mijn rechterzij liggen. De stilte in het kamertjebevalt mij wel. Het bevalt mij zelfs zo goed dat mijn oogleden vanzelf steedszwaarder worden, waarna mijn ogen sluiten. ‘Wakker worden sunshine!’ Geschrokken ga ik snel recht zitten en kijk ik vragendnaar de agent die te lawaaierig mijn cel binnen kwam lopen. ‘Wat? Verwachtte je dat ik lief zou kloppen en wachtentotdat je zou roepen ‘’kom maar binnen’’; zegt de agent bespottend. Ik laat alles van mij af glijden en loop met de agent meenaar een verhoorkamer. Daar zit een man strak in pak, zijn haren strak naarachteren gekamd en op zijn gezicht is er geen enkel haartje te vinden. Ik zalwel heel diep in de problemen moeten zitten, als ik zo een advocaat nodig had.Hij zag er duur uit en zo sprak hij ook. De agent die hiervoor te lawaaierigmijn cel binnen kwam, haalt eindelijk mijn hand uit de handboeien. ‘Als ik jou was zou ik oppassen, voordat je het weetstaat Hassan of Ibrahim voor je deur.’ ‘Moest dat een grap voorstellen?’; antwoordde ik vel opzijn bespottende uitspraak. ‘Kijk eens aan mevrouw heeft wel een stem.’ Mijn blik glijdt af naar de advocaat die toekijkt wat erallemaal gebeurd. Hij gebaart dat het niet het waard is en kijkt naar de stoeldie tegenover hem stond. Ik kijk de agent met een uitdagende blik aan en neemdan plaats tegenover de advocaat. De advocaat geeft hem instructies om de kamerte verlaten en pas terug te komen als hij het nodig vond. Advocaat: ´Okay… kom maar op, waar word je voor vastgehouden en wat is het verhaal?´ Ik: ´Geen idee´. Mijn hoofd begon te hangen en mijn ogen hadden opeens deneiging om te gaan tranen. Advocaat: ´Hebben ze jou nog niet uitgelegd waarvoor jehier zit?´ Ik: ´Nee, ze hadden het perron waar ik aankwam van schoolontruimd en namen mij zo mee met getrokken wapens´. Advocaat: ´Hmmm… interessant, ik zal je dan evenuitleggen waarom je hier zit en waarom ik hier ben. Om een lang verhaal kort tehouden, jij bent de hoofdverdachte voor de massamoord die in jouw flatvanmiddag plaats vond. Die massamoord wordt inmiddels ook als eenterroristische aanslag gezien gericht op Nederland. Volgens de politie zijn erbewijsmaterialen dat jij als leider hebt geopereerd om de aanslag op gang tebrengen´. Midden in het verhaal van de advocaat begin ik in lachenuit te barsten. Ik kon mijn oren niet geloven, aanslag/ hoofdverdachten/bewijsmaterialen? Mijn hersens konden het maar niet vatten, dit leek op eenslechte film waar ik een hoofdrol in had. Advocaat: ´Dit zijn niet bepaald delicten waar je om kanlachen´. De advocaat wachtte mijn reactie af. Ik stop met lachenen kijk de advocaat recht in de ogen aan. Ik: ´Jij weet net zo goed als ik dat dit niet waar is, ikweet wie jij bent en ik weet wie jou gestuurd heeft. Zorg ervoor dat ik hieruitben voordat school en werk weer begint´. Zonder verdere reacties knikt de advocaat, hij snapte watik bedoelde en veel tijd was er niet. Voor het plegen van een massamoord wordt er gewacht op deuitspraak van de rechter. In de meeste gevallen gaat het om een celstraf van12jaar tot levenslang met daarin tbs. ‘Artikel 140a 1Deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft hetplegen van terroristische misdrijven, wordt gestraft met gevangenisstraf vanten hoogste vijftien jaren of geldboete van de vijfde categorie. 2Oprichters, leiders of bestuurders worden gestraft metlevenslange gevangenisstraf of tijdelijke van ten hoogste dertig jaren ofgeldboete van de vijfde categorie. 3Het vierde lid van artikel 140 is van overeenkomstigetoepassing. ‘ Bron: http://www.wetboek-online.nl/wet/Sr/140a.html