Meest gestemde posts
#mantelzorg
28May2019
Eenzaam als mantelzorger
Astrid Seip (IJsselstein)

Gisteren zou ik eindelijk beginnen met mijn werk in het verpleeghuis hier in de buurt. Als vrijwilliger, maar toch. Jammer genoeg werd ik (weer) afgebeld. Het virus, waardoor ik vorige week ook al niet kon, was nog niet helemaal verdwenen dus zekerheid voor alles. Nu had ik wel de kans om naar de mantelzorgbijeenkomst bij opa in het tehuis te gaan. Erg leerzaam, over onbegrepen gedrag. Dat het uiteindelijk een middag zou worden die veel indruk op mij maakte had ik nooit durven vermoeden. Dit verhaal is waar gebeurd, enkel zijn de namen fictief om privacy redenen. Het is wel met toestemming geschreven.EenzaamHet is even na half drie als de zaal volstroomt met mantelzorgers, dochters, zonen, kleindochters en echtgenoten. Alle soorten mantelzorgers zijn aanwezig om meer te leren over onbegrepen gedrag bij mensen met dementie. Ook mevrouw Nel zit samen met haar man, hij heeft dementie, in de zaal. Dat dementie een breed begrip is, en er velen soorten van dementie zijn weet iedereen die aanwezig is. Toch is het onbegrepen gedrag een stukje dat bij bijna alle soorten van dementie terug komt. Na slechts een kwartiertje houd de man van mevrouw Nel het voor gezien. Hij is onrustig en kan het verhaal niet volgen. Hij is een cliënt van de dagopvang en gaat hier enkele keren per week naar toe. De rest van de tijd is mevrouw Nel samen met haar man. Vrijwel direct na zijn vertrek, als het gaat over ondersteuning door familie en vrienden en dat het zo belangrijk is om op bezoek te gaan bij een naaste met dementie barst mevrouw Nel in tranen uit. Zij vertelt dat ze er helemaal alleen voor staat en dat iedereen haar en haar man heeft laten vallen. Dat zelfs de buren in haar flat niks met haar of haar man te maken willen hebben. Het raakt mij en ik kan me niet voorstellen dat iemand zoiets doet. Of eigenlijk ook wel, want zelfs bij mijn eigen oma heb ik meegemaakt dat haar vriendinnen, waar ze elke week kwam het af lieten weten zodra ze in het verpleeghuis kwam. En juist voor deze mensen is vriendschap en herkenning, ook al weten ze vaak in een later stadium niet meer wie je bent, ze voelen toch de herkenning, zo belangrijk. Haar man praat niet tot nauwelijks meer, dus ze heeft niemand met wie ze een gesprek kan voeren. Zelfs niet over het weer. Heel de dag stilte, wat moet dat vreselijk zijn. Aan een buurjongen heeft ze eens gevraagd waarom hij haar negeerde, ze komt hem vaker tegen in de lift. "Mijn moeder vindt u raar en heftig". Waarom vraag ik me oprecht af, omdat ze geen standaard grijs haar heeft en er niet als vijfentachtig uit ziet? Ik heb er geworden voor en meer als "bizar" krijg ik dan ook niet over mijn lippen.Het zijn maar een paar woorden die ze spreekt, maar wat ze zegt maakt nu al diepe indruk op mij. Aan het einde van de bijeenkomst raken we samen aan de praat. "Hoe oud denk je dat ik ben?" Vraagt ze mij, ik schat haar een jaar of zeventig, "vijfentachtig". Mijn mond valt open van verbazing, ik krijg met de seconde meer respect voor mevrouw Nel. F**king vijfentachtig jaar, ik denk onmiddellijk terug aan mijn lieve oma'tje die afgelopen december in hetzelfde tehuis overleed, vierentachtig jaar. Maar wat een verschil. Ze vertelt me over haar kinderen en kleinkinderen, dat die allemaal zo in hun eigen leven zitten dat ze geen tijd (meer) hebben voor haar en haar man. Wat verschrikkelijk. Haar oudste kleindochter gaat dit jaar trouwen, zij en haar man niet welkom. Teveel gedoe ofzo, het doet haar zichtbaar pijn. "De oudste hé, dat blijft bijzonder". En dat is precies wat mijn oma ook altijd zei. En dan niks ten nadele van de andere kleinkinderen hou me te goede, want dat zou ik als oudste echt een schuldgevoel krijgen, ze hield van ons allemaal evenveel, maar de bijzondere band met de oudste is voor niemand te overtreffen. Het doet mevrouw zichtbaar goed dat ze haar verhaal kwijt kan. Ze gaat zelfs zover dat ze mij durft toe te vertrouwen zelfmoordneigingen te hebben, omdat de eenzaamheid haar teveel wordt. De tranen schieten in mijn ogen, maar ergens begrijp ik het wel. Haar man verliest ze beetje bij beetje aan een vreselijke ziekte, ze zorgt met al haar liefde en kracht voor hem. Maar wie zorgt er voor haar, deze dappere mevrouw Nel van vijfentachtig?. Ze vertelt me dat ze vroeger psychologie heeft gestudeerd, "Maar ik kan mezelf niet eens helpen". Ook een andere mantelzorger trekt zich haar lot aan en vraagt of ze haar af en toe eens mag bellen. Ook dit gebaar valt in goede aarde bij mevrouw Nel. En ze is zichtbaar opgelucht dat ze (eindelijk) haar verhaal heeft kunnen en mogen doen. Ik vraag haar of ik haar verhaal mag bewerken tot een blog, om aan te geven hoe ook mantelzorgers ontzettend eenzaam kunnen zijn. Ik ben haar verhaal nog steeds en het verwerken, en met alle goede wil van de wereld kan en wil ik niet snappen hoe mensen zo wreed kunnen zijn naar anderen toe.

#alleen blijven
27May2019
11 soorten mensen die gedoemd zijn om voor altijd alleen te blijven
Katrien

Je zou het misschien niet denken, maar er zijn heel wat mensen eenzaam. Hoe kan dat nu in een wereld waar er zoveel online dating sites bestaan en er ook nog eens Tinder is met miljoenen gebruikers van over de hele wereld? Hoe is het mogelijk? Waarom stopt het contact na twee of drie afspraakjes? We kunnen een lijst maken van 11 soorten mensen die op de zwarte lijst terechtkomen nadat iemand een paar keer met hen heeft afgesproken. Echte ontmoetingen dan, geen virtuele. Mama's kindje Stel je eens voor: je wordt bij hem thuis uitgenodigd voor een kopje koffie na het avondeten, maar hij vraagt je meteen stiller te praten omdat zijn ouders in de kamer ernaast aan het slapen zijn. Jawel, dat betekent dat hij nog steeds bij zijn ouders woont, ook al is hij al lang geen student meer. Praktisch toch om je mama in de buurt te hebben om je eten te geven, alles proper en netjes te houden en je kledij te wassen? Misschien geeft ze je wel wat zakgeld als je je goed gedraagt. Zo iemand kan best een geweldige vriend zijn, maar geen goede man. Fan 'Nee schat, ik kan vanavond niet meegaan je ouders, ik vertrek zo meteen om te gaan supporteren voor mijn team.'Als je zoiets hoort, dan betekent dat dat je te maken hebt met een fanatiekeling die bereid is alles op te geven voor zijn hobby. Zijn maten zijn er altijd en ze wachten op hem en zijn huis is steeds bedolven onder een stapel ballen, vislijnen of jachttrofeeën. Zal er wel voldoende plaats zijn voor jou? Beeldhouwer Een beeldhouwer ziet zijn partner als een 'wit doek' dat nog wat beeldhouwwerk vraagt om te worden wie zij graag willen hebben. Als je constant vergeleken wordt met anderen en als hij zegt dat je die jeans beter niet zou dragen, dat je die piercing best kunt weghalen, of om wat beter in vorm te raken, betekent dit dat je het 'geluk' hebt om een 'beeldhouwer' te hebben ontmoet. Het interessantste is dat zo iemand helemaal geen last heeft van zijn eigen kleine tekortkomingen. Grapjas Hij is er helemaal klaar voor en wil je de hele avond lang verschillende interessante verhalen, anekdotes of idiote moppen vertellen, je avondje uit bestaat uit niets anders dan dat. Het interesseert hem helemaal niet wat andere mensen te zeggen hebben. Als je een poging onderneemt om een verhaaltje toe te voegen tot zijn monoloog, dan zal hij je meteen onderbreken met 'Ik heb eens meegemaakt dat...' Dus in plaats van een tweede keer met zo iemand af te spreken, is het beter om naar een voorstelling te gaan. Geen vrijgezel 'Ik heb een vriendin, maar we hebben beslist om even een pauze in te lassen,' zegt je afspraakje. Dat kan leiden tot een hele avond praten over hun ex, of dat nu negatieve of positieve verhalen zijn. Dat houdt in dat hun gevoelens nog niet voorbij zijn en dat het geen zin heeft om een nieuwe relatie op te starten. Niemand heeft zin om het derde wiel aan de wagen te zijn of in een rebound relatie te stappen. Verkwister De verkwister zal een meisje meenemen naar het meest hippe restaurant en haar trakteren op kreeft en kaviaar. Maar de volgende keer vraagt hij haar of hij 10 euro mag lenen. Het meisje van de verkwister zal op haar beurt veel leningen aangaan of besteedt het geld van haar vader aan een nieuwe jas en de nieuwste iPhone. Relaties met deze mensen kunnen leiden tot een andere 'relatie', eentje waar je niet op zit te wachten: met gerechtsdeurwaarders. Schreeuwer Een koude steak, vervallen melk of een beetje stof in een hotelkamer, alles kan een reden tot klagen zijn voor dit type persoon. Een schreeuwer lijkt wel gelukkig te worden als hij op een imperfectie botst omdat het voor hem een gelegenheid is om zijn excellente 'vaardigheden' te tonen. Toch is er een 'maar' in heel dit verhaal, de partner van zo iemand toont hiervoor geen bewondering maar voelt vooral schaamte. Waarom toch? Een smartphone-persoon Zo gaat het: je bent een pakkend verhaal aan het vertellen over een hond die je verloren hebt in je jeugdjaren, en op het meest dramatische moment van allemaal merk je dat je partner naar het scherm van de telefoon aan het kijken is. Ze zijn nooit ver weg van dat kleine schermpje - steeds bezig met sms'jes sturen of reacties schrijven op Facebook terwijl je in de bioscoop zit of er worden filmpjes bekeken tijdens het eten. Als je partner letterlijk leeft in de wereld van sociale media, is het misschien beter daar op zoek te gaan naar liefde. De zuinige Deze persoon heeft nog altijd geen smartphone. De Nokia 3310 doet het nog perfect, dus waarom een andere telefoon kopen? Hij herstelt kleren zo lang als het maar kan en gooit ze pas weg als ze tot op de draad versleten zijn. Hij heeft geld om nieuwe kleren te kopen, maar hij ziet er gewoon het nut niet van in. Zijn looks interesseren hem niet. Een partner van zo iemand heeft misschien een tegenovergestelde mening en schaamt zich om samen met hem gezien te worden. Wanhopig Dit type persoon wil zo graag trouwen dat ze potentiële kandidaten afschrikken. Misschien wil een kerel alleen maar zijn serieuze bedoelingen laten zien als hij een meisje op de eerste date vraagt hoeveel kinderen ze wil, maar meestal wordt dit als zeer ongepast ervaren.  Net zoals een meisje die haar nieuwe vriend wil voorstellen aan haar ouders, drie dagen na de eerste date... Activist Mensen die gretig een idee volgen, hebben vaak de neiging om potentiële beginners in hun omgeving te zien. Voor hen is het belangrijk een partner te hebben die hun ideeën volledig volgt. En het is ook ten strengste verboden om er grapjes over te maken. Daarom zijn er twee opties als je wil in zee gaan met zo'n ideologisch persoon - je moet echt dezelfde intensiteit voelen met hun ideeën of toegeven dat je niet op dezelfde manier in het leven staat. Bron: brightside.meFoto's: pixabay

#ik mis jou
04Apr2019
IK MIS JOU ....
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

#emtinckhof
04Mar2019
De sociale functie van onze markt
Marjolein

Sinds deze winter organiseren wij als de Activiteitencommissie van de Emtinckhof, eens in de 2 à 3 maanden een markt. Het is een markt waar iedereen zijn eigen spulletjes kan verkopen, een soort rommelmarkt, maar er zijn ook mensen die zelf kaarten maken of keramiek, of schilderijen bijvoorbeeld. Dat kun je moeilijk rommel noemen. De deelnemers aan de markt komen voor een behoorlijk deel van de bewoners van de Emtinckhof, maar er zijn ook verrassend veel deelnemers van buitenaf. Uiteraard geven wij ruim van tevoren ruchtbaarheid aan de markt en roepen mensen op die eventueel willen deelnemen. Deelname is gratis, dus je hebt niets te verliezen, hooguit wat tijd. Natuurlijk verschilt van markt tot markt het aantal deelnemers en ook al sta je er in eerste instantie om spullen te verkopen en wat te verdienen, er gebeuren ook andere dingen. De bewoners komen een kijkje nemen en spreken elkaar, maar er komen ook mensen van buitenaf naar binnen en die lopen op de markt, maar maken ook kennis met de Emtinckhof als gebouw en als ontmoetingsplek. De sfeer is altijd heel gezellig en de drempel is laag om in gesprek te komen met elkaar. Marc woont in de Emtinckhof, dus ik ben ook zo’n beetje een halve bewoner inmiddels, ook al heb ik een fulltime baan. Daardoor spreek ik de andere bewoners overdag niet en is de markt een leuke gelegenheid om weer wat mensen te leren kennen. Wij staan er altijd met o.a. koffie, thee en wat lekkers erbij. Afgelopen markt was dat met zelfgebakken appeltaart en een cake die mijn dochter had gebakken met daartussen laagjes mascarpone en rood fruit, een traktatie! Toen de markt op zijn eind liep en er niet meer zoveel bezoekers waren, gingen een aantal deelneemsters bij elkaar zitten rond de tafel van één van de deelneemsters, kwamen bij mij wat lekkers kopen en maakten het gezellig onderling. Ook het opbouwen en afbreken gebeurt onder het genot van een praatje over bijvoorbeeld de handelswaar. Achteraf wordt met zijn allen de hal weer opgeruimd, bezem erdoor en een half uur nadat de markt is afgelopen is er geen spoor meer te vinden van de activiteiten die er die dag zijn geweest. Vele handen maken licht werk! De Emtinckhof mag dan geen verzorgings- of bejaardentehuis zijn (het is een appartementencomplex voor 55-plussers), maar er wonen wel veel mensen die niet zo heel makkelijk meer de deur uit komen. Voor hen komt de markt en het dorp naar hen toe, ze kunnen even met hun rollator of scootmobiel langs de ‘kraampjes’ lopen, even iets anders zien dan anders en een praatje maken of iets leuks kopen. Zo heeft de markt vele functies, maar zeker die sociale functie is niet te onderschatten! Onze eerste kringloopmarkt zit erop! Lees meer Wonen met zijn allen Lees meer Zijn eigen appartementje Lees meer

#Eenzaam
13Aug2019
Hans

#Eenzaam  Je hóeft in deze connected wereld niet eenzaam te zijn, is mijn stellige overtuiging. Nou weet ik heus dat eenzaamheid een ongrijpbaar fenomeen is. Ik ben zelf een kluizenaar en kan me intens eenzaam voelen in een gezelschap waar iedereen klanken uitstoot, lucht verplaatst, maar niemand echt iets zegt.https://www.bnr.nl/player/audio/10127054/10386557https://www.bnr.nl/podcast/marianne-zwagerman/10386557/eenzaam

#vertrouwen
15Mar2019
Ik snap het allemaal niet meer
Dichter in de dop Jeroen den Harder

Gewoon doen wat er van je wordt verwachtEven een belletje of langsgaanEn zelfs dat is blijkbaar teveel gevraagdCommuniceren gaat via WhatsApp, Facebook, Twitter, MessengerNoem alle Social Media maar opMaar praten met elkaarLangsgaan en een bakkie doenEven die warme handdruk omdat je om iemand geeftGewoon sociaal bezig zijnNee dat schijnt er bij velen niet meer bij te zijnIk snap het allemaal niet meerIs er dan geen sociaal leven meerGewoon elkaar in de ogen kijken en praten over alles wat je bezighoudkoffie, biertje, wijntje, kaasplankje erbij, ik noem maar watNee tegenwoordig moeten ook ouderen digitaalWillen ze van iemand nog iets horenLekker sociaal...

#gelukkig zijn
12Jun2019
is een beetje geluk zoveel gevraagd?
Saar

Een tijdje geleden besloten mijn vriend en ik voor een tweede kindje te gaan. Achteraf gezien misschien niet zo’n slimme beslissing, maar ergens gewoon iets dat ik (en hij?) graag willen. De eerste stap was het spiraaltje eruit halen. En dan afwachten natuurlijk. Wat wel bleek is dat nadat het spiraal eruit was een periode had dat ik meer zin had in sex dan voorheen. Ik bedacht mezelf dat dat misschien toch aan die spiraal hormonen gelegen was. Mijn vriend had alvast geen klagen. Maar het was ook wel een periode dat er weer even een goede flow was tussen ons. Nu is het zo dat mijn vriend tekenen vertoont van verdoken ASS of ADD, dat momenteel nog wordt uitgezocht. Hoe het ook zij, ik voel me heel vaak meer als een moeder voor mijn vriend dan als een echte vriendin. Bij alles moet ik hem bijstaan, handje vasthouden, zeggen wat hij moet doen en hoe. Het is zoo enorm vermoeiend. Onze zoon is nu 7 jaar, en toch begrijpt hij mij beter dan mijn eigen vriend. Mijn zoon moet ik ook niet alles altijd opnieuw uitleggen. En hoewel op een kinderlijke manier natuurlijk, begrijpt hij ook wat zijn acties naar anderen teweeg brengen. Empatie, oorzaak, gevolg zijn hem niet vreemd. Maar bij mijn vriend dus wel. Ik moet je dus niet uitleggen hoe eenzaam deze relatie soms is. Praktisch is mijn vriend er wel. Eenmaal dingen zijn uitgelegd, en de commando’s zoals ik ze graag noem, zijn uitgedeeld, gebeurt er wel iets. Maar nooit of zelden uit zichzelf. Hij wacht altijd af, heeft altijd een soort van signaal nodig... en zelfs dan nog. Nu bleven vorige week mijn regels uit en dus begon dat belletje wel te rinkelen, ook bij mijn vriend. Ondertussen is die goede flow van een paar maand geleden wel weer weggeslopen. En dus ging ik weer twijfelen of een tweede kind wel zo’n goed idee was. Wat als ik nu zwanger ben? Heel veel emoties en vragen. Ik probeerde dit ook duidelijk te maken aan mijn vriend, maar kreeg daar enkel zijn leeghoofdige zelf. En na eindeloze verloren conversatie was de enige deftige reactie die ik kreeg de volgende: ‘volgens mij ben je zwanger, want hebt duidelijk weer minder zin in sex’. Is dat dan alles wat telt voor hem? Dagenlang heb ik nodig gehad om zijn ongevoeligheid duidelijk te maken, met ruzies en huilbuien als gevolg. Niet dat het veel zin had, want volgens hem was het gewoon een statement. Ik ben het allemaal zo moe. Ondertussen heb ik wel een testje gedaan, waaruit blijkt dat ik dus toch niet zwanger ben. Alleen voelt het nu nog gemengder dan ervoor. Ik wil graag nog een kindje, maar ik denk dat ik ook gewoon nog een beetje geluk wil voor mezelf. Mijn zoon heeft me altijd heef gelukkig gemaakt, maar ik besef meer en meer dat mijn vriend daar voor weinig tussen zat. Hoewel hij dingen misschien makkelijker maakt(e), ben ik daarom niet altijd gelukkiger. En het lijkt wel alsof ik enkel maar besta om hem van noden te voorzien en dus zijn geluk te bewerkstelligen. Toen ik het resultaat van de test stuurde naar mijn vriend gaf ik de boodschap dat hij nu eindelijk bewijs heeft dat het helemaal niets met hormonen te maken heeft, maar des te meer met hem. En het enige antwoord daarop was ‘ok, mag ik nu verderwerken’. Ik voel me zo onbegrepen, ligt dat nu aan mij?