Meest gestemde posts
#vertelsel
14Mar2019
De schim (part 3)
Miranda Tabor

Hij wist in het geheel niet, hoe de andere jongens zouden reageren als zij zouden weten wat hij van plan was. Zouden zij een geheim kunnen bewaren? Vrienden had hij nog niet gemaakt, daar was de tijd nog veel te kort voor. Als alles zou lopen, zoals verwacht, dan zou hij hier nog wel een hele poos blijven. Waarschijnlijk tot het einde van zijn middelbare school. Er kwam een lachje om zijn lippen, als hij daaraan dacht.  Thuis was er wel vaker over gepraat, door zijn oudere maten. Het leek alsof zij daardoor een speciale band hadden en altijd veel meer wisten, van de wereld, maar ook van elkaar.  Die gaven hem dan een por, trokken hun kin op en staken hun duim omhoog. "Nog maar een paar weken, hé?" Lachten zij hem toe. "Dan is is het zover. Eindelijk, man. Verlost van die verdomde kermis en dat ploeteren." Elke keer weer dat op en afbreken. Daar komt geen einde aan. Nou vond hij dat ploeteren niet eens zo erg en wist hij ook niet waar hij verder nog allemaal verlost van zou worden, maar dat publiek, die kinderen, dat was wel een opluchting. Zij konden je zo vaak aan je mouw blijven trekken, terwijl zij heel goed wisten dat zeuren geen zin had. Zonder muntje mocht je er niet in. Basta! En dacht je dat hun ouders hen tot de orde zouden roepen? Vergeet het maar, die waren nergens te vinden, of hadden al een flinke slok op.   De schim (part 4) Lees meer De schim (part 2) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#vertelsel
17Mar2019
De schim (part 6)
Miranda Tabor

Het stond al tijden vast. Hij had er zelfs naar uitgekeken. Niet iedereen van zijn rijdend schooltje was in de gelegenheid om naar een internaat te mogen. Ook binnen de familie was hij de enige, die dit lot ten deel viel. Er rustte dus wel een verantwoordelijkheid op zijn schouders, vond hij, om goed zijn best te doen. Als hij al zenuwachtig was, had hij daar, in ieder geval, niets van laten merken. Hij wist helemaal niets van schepen of schipperskinderen, dus besloot hij zijn ogen en oren goed de kost te geven. Tot nu toe had dat niet al te veel opgeleverd. De jongens kwamen uit zeer verschillende streken in het land, of kon je dat wel zo noemen. Zelf zouden ze waarschijnlijk zeggen dat zij op het water leefden en dat was nog waar ook. De meeste praatten niet veel over thuis, waarschijnlijk ook omdat zij dan heimwee zouden krijgen. De oudere jongens, die al langer op het internaat zaten, lieten hen links liggen, behalve als zij door de leraar verplicht  samen taken moesten verrichten en ook in de introductieweek was er meer contact geweest. Nu behoorde hij, met zijn klasgenoten tot de groentjes, daar ging je, blijkbaar niet mee om. Hij zou zijn vrienden dus onder deze jongens moeten zoeken en dat waren er niet zoveel op de Singel.    De schim (part 7) Lees meer De schim (part 5) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#verhaal
26Mar2019
De schim (part 13)
Miranda Tabor

Soms ging het niet zoals je wilde, klaagde Anton tegen zichzelf. Het was hem niet gelukt om bij Martijn te geraken, bij het uit de kapel komen en op een wonderlijke wijze kon hij hem vervolgens nergens meer vinden. Uiteindelijk gaf hij de zoektocht maar op. De tijd om naar bed te gaan brak aan. Hij had nog wel andere dingen te doen. Net op het moment dat hij de deur van zijn slaapkamer opendeed, hoorde hij iets of iemand. Een heel zacht tikje en een soort koerende duif geluid. Hij wist natuurlijk dat zoiets niet kon om deze tijd en vroeg zich af of het dan een verdwaalde uil zou zijn. Het moest van buiten komen dus liep hij de gang door, op weg naar het raam, deed het open en keek naar buiten. Er was weinig te zien in het donker. Toch liet hij zijn ogen maar even wennen, hij wist dat zoiets altijd wel iets scheelde.   Daar greep een hand hem plotseling bij zijn pols, waarmee hij op het kozijn leunde. Anton kon zich nog net inhouden anders had hij een flinke schreeuw van schrik gegeven. Om één of andere reden was hij niet bang en dat bleek maar goed ook. Aan de hand zat die grote goudkleurige ring,  die hij meteen herkende. Het was Willem. "Wat doe jij hier?" fluisterde Anton. "Zou je me niet eerst eens binnenvragen?" grinnikte Willem zachtjes.    De schim (part 14) Lees meer De schim (part 12) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#verhaal
23Mar2019
De schim (part 11)
Miranda Tabor

Die avond hoorde hij, een raar geluid, als een soort ratel. Hij was nog even een wandelingetje gaan maken, in de hoop wat jongens tegen te komen, die hem misschien verder konden helpen. Dat was niet gelukt. Na het partijtje voetballen was iedereen snel vertrokken. Doelloos had Anton nog een beetje rondgeslenterd, in gedachten verzonken. Toen hij plotseling dus stil bleef staan. Verbaasd keek hij om zich heen. Hij kon, wat hij hoorde, in het geheel niet thuisbrengen. Zou het dan een dier zijn, dat hij helemaal niet kent? Misschien een ratelslang, want die had hij nog nooit gehoord. Zaten er slangen in Dordrecht?  Op de peel kwam je hooguit eens een addertje tegen, maar zelfs dat genoegen had hij nog nooit gehad. Turend in het gras en langs de struiken, ging hij op zoek. Telkens stond hij stil, wachtte tot hij het geluid weer hoorde om er dan zo gericht mogelijk naar toe te lopen. Dat leek hem de beste en snelste methode, om uiteindelijk het raadsel te kunnen oplossen. Hij hoopte maar dat het beest zich niet zou verplaatsen of schrikken. Daarom pakte hij het voorzichtig aan en ging schoorvoetend verder. Ondertussen hield hij toch de omgeving in de gaten en keek hij ook regelmatig omhoog, Je kon nooit weten.   De schim (part 12) Lees meer De schim (part 10) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#verhaal
22Mar2019
De schim (part 10)
Miranda Tabor

Zo'n ontmoeting had hij nog nooit in zijn leven gehad en nog steeds maakte het grote indruk op hem. Het leek wel alsof hij er nog niet over uit kon en het weken tijd kostte om het te verwerken. Hij haalde zijn schouders op. Dat was dan maar zo, besloot hij. Niets zou hem ervan afhouden, door te zetten. Misschien ging dat wel altijd op deze manier. Dat je ergens wist dat ineens je leven een andere richting zou gaan krijgen. Daar was hij namelijk nogal van overtuigt. Het gesprek had een vanzelfsprekendheid, alsof zij elkaar al jaren kenden en toch moesten ze van alles aan elkaar kwijt. Natuurlijk was het veel te kort en moesten ze, veel te snel, afscheid nemen. Daarom hadden zij een afspraak gemaakt, die met een ferme handdruk werd beklonken. Anton zou hem elke week schrijven. De brieven bewaren en ze eens in de twee maanden afleveren op een speciaal adres. Deze twee maanden waren bijna om en het werd tijd om te kijken of hij een fiets kon lenen. Te voet was veel te ver. Ook moest hij een smoes bedenken, maar dat zou geen probleem zijn. Daar draaide hij zijn hand niet voor om, immers. Op de kermis had hij vaak genoeg te maken gehad met praatjesmakers en leugenaars. Dat kwam hem nu handig van pas. Maar een fiets? Mogen lenen?    De schim (part 11) Lees meer De schim (part 9) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#verhaal
19Mar2019
De schim (part 7)
Miranda Tabor

Als kind was Anton, zo wordt hij altijd genoemd, ofschoon zijn volledige naam Antonius is, gezet. Zo drukte moeder dat uit, al vond hij zelf zich eerder mollig. Pa lachte het weg, kneep wel eens in hem en zei; "Kleutervet?!" Waarbij je dus niet wist of dat een vraag of een bewering was en ook niet of het wel of niet grappig bedoelt was of meer een voorspelling. Wonderlijk was hij in een groeispurt gekomen en het vet eraf gevolgen. Het was regelmatig voorgekomen dat Anton ermee gepest werd en al hield hij zich nog zo groot, het had hem meer gekwetst dan hij ooit zou willen toegeven. Hij was dan ook erg blij, ruim voor aanvang van zijn internaat-tijd, verlost te zijn van die extra kilo's, die hem vast op de nodige rotopmerkingen zouden hebben getrakteerd. Daarvan was hij overtuigt. Hij wist dus hoe gemeen kinderen onder elkaar konden zijn. Daarmee had hij meteen zichzelf een belofte gedaan, om zelf nooit een kind te plagen, die een ander uiterlijk had, of zich anders gedroeg. Eerst zou hij willen weten wat er aan de hand was. Hij zou juist vrienden proberen te worden met dergelijke buitenbeentjes.  Natuurlijk begreep hij zelf ook wel, dat hij zich daardoor nog kwetsbaarder maakte. Het leek hem echter precies passen in zijn plan, waarin geen plaats was voor lafaards.    De schim (part 8) Lees meer De schim (part 6) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#vertelsel
16Mar2019
De schim (part 5)
Miranda Tabor

Twee maanden geleden was het dan zover geweest. Moeder was al weken bezig  zijn koffer te pakken. In haar hand telkens het, steeds meer,  bezoedelde lijstje. 6 onderbroeken, 6 bruine sokken, 3 blauwe lange broeken. Zo ging het lijstje door. Elke keer controleerde moeder weer de koffer als er iets ingepakt werd. Uiteindelijk kreeg hij ook nog een hele zak met lekkers mee, dikke zelf gesneden plakken brood, met reuzel en een flinke beker siroop.  Toen had hij het overdreven gevonden, maar eenmaal aangekomen op het schippersinternaat, bleek de inhoud van de tas vol kostbaarheden. Hij besefte ineens dat hij lang zonder deze extra's zou moeten doen. Sommige andere jongens hadden het duidelijk minder goed getroffen. Daar had hij nog nooit zo over nagedacht, besefte hij, toen hij nogmaals een graai deed in de zak, op zoek naar de laatste restjes. Elke keer, dacht hij hieraan, als hij zich niet zo goed voelde of misdeeld, omdat hij zich toch wel een uitzondering voelde, tussen al die schipperskinderen. Nou ja, dat nam hij aan. Hij kon immers ook niet op zo'n jongen afstappen en vragen of hij misschien ook van de kermis of uit het circus kwam. Dat stond zo wanhopig. Daarnaast had hij al horen fluisteren dat anderen het soms probeerden te verbergen en net deden alsof ze ook op een schip woonden.   De schim (part 6) Lees meer De schim (part 4) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#verhaal
21Mar2019
De schim (part 9)
Miranda Tabor

Minstens één keer per week, toog Anton met zijn schrijfwerk naar de zolder. Voorzichtig oplettend dat hij niet gezien werd. Tot nu toe lukte dat best. Elke keer deed hij dat ook op een andere tijd, zodat het niet in de gaten zou lopen. Hij wist wel dat hij vandaag of morgen betrapt zou worden. Hij hoopte maar dat het dan zijn klasgenoten waren en niet een leraar of iemand van de leiding. Bij het idee, huiverde hij lichtjes. Verzamelen:  meccano speelgoed, liefst met instructie en doos.  gereedschap, zoals schroevendraaiers. oude gordijnen. lege biervaten. Hierna viel zijn pen stil. Hij moest denken aan de slungelige jongen aan wie hij dit schreef. Niemand wist van zijn ontmoeting met Willem, want zo heette de zwerver, die hij, tijdens zijn reis naar het internaat was tegengekomen in de trein en waar hij meteen een goede band mee had. De jongen, was eigenlijk al een man, 22 jaar, had hij gezegd, al geloofde Anton dat maar half. Hij had wel een groezelige, stoppeltjes kin, dus hij was duidelijk ouder dan hijzelf. Bijna twee uur hebben zij met elkaar gepraat en geen moment viel er een stilte.   De schim (part 10) Lees meer De schim (part 8) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#verhaal
24Mar2019
De schim (part 12)
Miranda Tabor

Dong, ding, schelde het plotseling hard over het buitenterrein. Anton schrok zich rot. Hij was helemaal vergeten dat de avonddienst begon. Elke avond werd er, om zeven uur een dienst gehouden en de jongens werden geacht daarbij aanwezig te zijn. Uitzonderingen waren er natuurlijk als je ziek was en daardoor verontschuldigt, maar verder was er geen reden om afwezig te zijn. Hij zette het dus op een sprintje, naar de kapel. Buiten adem kwam hij nog net, voordat de deuren dicht gingen, op tijd aan en glipte snel naar binnen. Een enkele klasgenoot keek hem verbaasd aan toen hij zich opgelucht liet neerploffen op het houten kerkbankje. Een ander draaide abrupt het hoofd, zijn blik stond op onweer. Anton vouwde snel zijn handen en trok een schuldig gezicht, zijn hoofd een beetje scheef houdend. Hopelijk hielp dat, hij wilde immers geen vijanden maken. Na het orgel en de zang, keerde de rust, ook bij Anton een beetje terug. Zijn kloppende hart was gekalmeerd en hij kon weer kalm de situatie overzien. Straks, na de dienst moest hij de zaak toch verder onderzoeken. Misschien kon hij één van de jongens in vertrouwen nemen. In zijn gedachte ging hij het rijtje af en kwam uit bij Martijn. Waarom precies wist hij niet, maar er straalde een soort zekerheid van die jongen uit.   De schim (part 13) Lees meer De schim (part 11) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

#verhaal
28Mar2019
De schim (part 15)
Miranda Tabor

"Er gebeuren dingen, begint Willem ernstig, die mij genoodzaakt hebben je een bezoekje af te leggen." Anton wil zijn mond open doen, maar Willem schudt wild met zijn hoofd. "Dat is van latere zorg. Laat mij nou eerst vertellen wat er nu gebeuren moet. Zoals je ziet heb ik wat schetsen meegenomen en ik neem aan dat jij ondertussen ook gewerkt hebt aan jouw plan?"Anton knikt. Hij voelt zich toch wat overrompelt. Hij weet niets te zeggen. "Mooi. lacht Willem, dan is het goed. Morgen praten we verder. Vanavond wil ik genieten van mijn vrijheid en je gezelschap." Voor de gezelligheid graait hij nog eens in zijn rugzak en haalt er twee koekjes in plastic uit, zoals je die bij de koffie krijgt op een terrasje. Ze zijn helemaal verkruimelt. "Heb je al een paar vrienden?" vraagt Willem belangstellend. Anton schudt, bijna schuldig, zijn hoofd. "Daar gaan we morgen dan maar eens werk van maken." reageert hij vrolijk. Hij ziet de ogen van de jongen dubbel zo groot worden. "Ik wist het wel, lacht hij, had je niet verwacht, hé?" Anton kan geen woord uitbrengen en schudt weer zijn hoofd, nu met een heel ander gevoel. "Hoe? Waar?" stamelt hij nog net.

#verhaal
20Mar2019
De schim (part 8)
Miranda Tabor

Later zou hij dan kunnen zeggen, dat het hier, in de oude, Victoria, allemaal begonnen was. Dat klonk mooi. Ook op de Singel had elke groep zijn eigen naam, Zo had je 'De Boeg' en 'Het Kompas', allemaal toepasselijke namen voor op een schippersinternaat. Het was wel leuk geweest als er een groep was geweest die, 'De Carrousel' of zo, was genoemd en dat daar dan ook kermiskinderen zaten. Fantaseerde hij. Zoiets kon natuurlijk niet, lachte hij, Het schoot hem ineens te binnen dat er dan ook wel een circusgroep zou kunnen bestaan die 'De koorddansers' werd genoemd, nee dat kon  niet. Het was hem wel duidelijk dat een naam erg belangrijk was en woorden dus van grote betekenis konden zijn. Dat vermoede had hij al eerder gehad, daarom ook was het belangrijk, alles op te schrijven. Niets van zijn aantekeningen mocht verloren gaan. Zolang hij daar maar aan vast hield en zich niet af liet leiden, zou het wel goed komen. In de tussentijd was het zaak om niet teveel op te vallen en voorzichtig vrienden te maken. Wie zou hij blindelings alles kunnen toevertrouwen? Dat wist hij nog niet. Toon, wel een aardige jongen, maakte graag grapjes. Of hij zijn mond kon houden, betwijfelde Anton. Vooralsnog te riskant, sprak hij plechtig, in zichzelf. Dat gaf het altijd net wat extra gewicht.   De schim (part 9) Lees meer De schim (part 7) Lees meer De schim (part 1) Lees meer

MEER