Meest gestemde posts
#rouwperiode
27May2019
Ik kan het niet weg gooien...
Neance

<•>Neance |27-05-2019| Blogs<•>   Ken je dat? Dat je iets tegen komt en je het niet weg kunt gooien?  Ik heb nog bakjes met maaltijden in de vriezer liggen van m’n moeder.... Deze maaltijden heeft ze ingeslagen omdat ze niet meer de kracht had om voor zichzelf te koken..😕 Uiteindelijk heeft ze er niks mee kunnen doen, omdat ze niet echt meer kon eten... Na haar overlijden heb ik het meegenomen en in onze vriezer gedaan... Aangezien we met een heel gezin zijn en 1 portie dus niet genoeg is, is het helaas blijven liggen en zit er inmiddels ijs op, dus moet het weg...  Ik vind het gewoon moeilijk om weg te gooien😳  ik heb nu besloten 1 bakje te laten liggen...  Stom hè? Een bakje eten...en ik kan het niet weg doen😢   Lieve mama, ik mis je gewoon in alles!! Echt alles!😢   Lees ook: Een mama zonder mama... Lees meer Mama... Lees meer Een leeg huis...(emigreren) Lees meer Wat is er mis met mij Lees meer Kun je spreken van een ongepast rouwproces? Lees meer  

#rouwen
13Apr2019
De betekenis van altijd
Judith Evelien

Zelfs na ruim tien jaar vliegt de schrik en de realiteit me nog wel eens om het hart: ineens het besef dat ze er niet meer is. Dit kan nog keer op keer binnenkomen. Soms rijmt dit alles helemaal niet met het leven dat maar gewoon doorgaat. Hoe kan je leven nou doorgaan na zoiets ingrijpends en intens? Hoe kun je dat naast je neerleggen en weer gelukkig zijn? Hoe kun je je leven verder vormgeven nadat je zoiets ongrijpbaars mee hebt gemaakt? Kunnen verder gaan met je leven en gemis wel naast elkaar? Dat hoort toch eigenlijk onmogelijk te zijn?  Het is er altijd Ergens is dat het ook, want ik draag het bij alles wat ik doe, voel en meemaak met mij mee. Altijd is het er! Altijd! De afgelopen jaren leerde ik de betekenis van ‘Nooit meer’ en van ‘Definitief’ kennen. Maar de betekenis van ‘Altijd’ is ook niet mals. Want ik draag mijn moeder in de vorm en verpakking van ‘altijd’ met mij mee. Iedere verjaardag van mij, mijn lief, mijn broer, mijn vader of een van mijn kinderen, iedere mijlpaal, belangrijke dagen, belangrijke beslissingen, feestdagen, mooie natuurverschijnselen, wanneer de lente begint, bij de eerste sneeuwvlokjes of de eerste warme dag en zelfs wanneer ik ’s morgens op de fiets stap naar mijn werk, flitst mijn moeder wel even door mijn gedachten heen. Hoezo is zij er niet meer? Ze is er meer dan ooit! Voor altijd in mijn hartWanneer zij dan intrek neemt in mijn hoofd, is dit veelal omhuld in een soort van waas. Dat waasje zorgt ervoor dat ik niet iedere keer wanneer ik aan haar denk of aan haar wordt herinnerd, in een onbedaarlijk gehuil uitbarst. Dat waasje zorgt ervoor dat het schrijnende draagbaar wordt en dat er ook ruimte vrij komt voor de fijne en de mooie herinneringen. Heel af en toe heeft die waas een dagje vrij en dan voel ik opeens dat scherpe verdriet en die schrijnende pijn. Inmiddels ben ik zo ver dat ik daar op dergelijke momenten maar dankbaar gebruik van maak en mijn tranen flink laat stromen. Het lucht dan op en het doet eer aan wat er ooit was.  Dat betekent voor altijd in mijn hart. Het klinkt altijd zo liefdevol. Zo is dat ook bedoeld. Voor altijd in mijn hart is keihard werken en vaak net zo confronterend als dat het fijn is.   Volg mij ook opFacebook: Koppzorgenen/ of op:Judith-it   Mijn boek lezen?  deze is verkrijgbaar op: www.boekenbestellen.nlMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.  Gerelateerde artikelen: Mijn moeder stapte uit het leven. Wat doet dat met mij? Lees meer KOPP-kind ben je voor altijd! Lees meer Ik ben een overlever Lees meer Kom maar bij mij? Lees meer Blijvend anders met Rob Droog Lees meer

#verjaardag mama hemel
09Mar2019
Jouw dag zonder jou
Judith Evelien

48 jaar was je, toen je je leven het leven liet. Daar stopten al je te behalen mijlpalen ineens. Je liet slechts je geboortedag na om ons aan je te behalen mijlpalen te herinneren. Een reeks cijfers, een dag, een datum. Zo abstract. Na jouw dood moesten we jouw geboortedag abstract vieren. Nou ja, vieren? Herdenken? 11 maart was jouw dag, is jouw dag. Ook na jouw dood blijft dat nog jouw dag. Een abstracte dag Lang was het een gekke dag, een dag waarvan ik niet zo goed wist hoe ik deze in moest richten. Zo gek om jouw zogenaamde mijlpalen alleen te moeten ‘vieren’. Hoezo vieren? Je bent er niet meer! Je verjaart niet meer, we hoeven niet meer te proosten en er zijn geen wensen meer voor een kleinigheidje om je te verrassen. Het is leeg op die dag. Geen invulling. Geen idee wat ik op deze dag moet herdenken of vieren. Jouw geboorte? Je leven? Dat je er ooit was of bent geweest? Dat zijn gegevens die inmiddels net zo abstract aanvoelen als de cijfertjes die jouw geboortedag nu aanduiden.  Je zou 60 worden Jaren verstreken en het bleef wat onwennig. Je vijftigste mijlpaal brak aan en ik weet niet eens meer wat ik toen heb gedaan. Je werd vijftig jaar zonder dat je er zelf bij was. De komende 11 maart zou je 60 worden! Je pensioenleeftijd zou langzaam maar zeker in beeld komen. Ik weet niet, 60 is toch ook een soort van mijlpaal. Althans, zo zag ik dat wel bij papa. Zijn verjaardag vierden we uitbundig, maar toch ook ingetogen. Samen met zijn vrouw en alle kinderen en kleinkinderen hadden we pret voor tien. Een mooi en bijzonder samenzijn. We genoten intens en papa was het stralende middelpunt. Zo had dit ook voor jou moeten zijn. Vind ik! Het twaalfde jaar dat jij er niet meer bent bereiken we in oktober. Verdorie mama! Een trieste mijlpaal… Die twinkeling zei meer dan 1000 woorden Hoe had jouw 60e verjaardag eruit gezien? Was het in dezelfde strekking als jouw 48e verjaardag? Dat was niet het allerleukste feestje kan ik mij nog herinneren. Maar het was wél jouw dag en ik was er bij! Ik feliciteerde je en gaf je een cadeautje. Je glunderde omdat ik deze dag met jou meevierde. Dat staat me nog wel bij en die glundering en twinkeling in jouw ogen wanneer je mij zag, die mis ik. Daaruit kon ik zoveel aflezen. Deze blik zei meer dan duizend woorden.  Wat moet ik nou met die 11e?! Moet ik een gebakje eten, aan je denken of een kaarsje branden om te ‘vieren’ dat jij er al die jaren niet meer bent?! Dat doe ik ieder jaar wel braaf, want het is jouw dag. Jouw dag zonder jou. Het enige wat jij mij na al die jaren nog na laat, zijn de mijlpalen die je had kunnen behalen. Jouw dagen. Die dagen maken jouw bestaan nog enigszins tastbaar. Ze horen bij jou en ze staan symbool voor iets wat jij neer hebt gezet ten tijde van jouw leven. Hoe pijnlijk, niet eerlijk, frustrerend en verdrietig ze ook zijn, er is ook altijd een kant die mij in laat zien en voelen dat je toch nog een deel van mij bent, een deel van mijn leven en een deel van mijn kinderen. Hoe ontoereikend ook, het maakt je weer een beetje levendig. Wij vieren jouw verjaardag Dit jaar staan papa, mijn broertje en ik samen stil bij jouw mijlpaal. Gewoon omdat 60 jaar worden jou ook was gegund, onder andere omstandigheden en met ons erbij. Jij liet mij mijn vader en mijn broertje na. Zonder jou had ik hen niet. Misschien moet ik het in dit licht gaan bekijken, want in dat licht, valt er zeker wat te vieren.  Volg mij ook opFacebook: Koppzorgenen/ of op:Judith-it   Mijn boek lezen?  deze is verkrijgbaar op: www.boekenbestellen.nlMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.  Gerelateerde artikelen: Morgen is het feest Lees meer Facebook weet niet dat ik jarig ben Lees meer Het eerste kinderfeestje was een feit! Lees meer

#Zelfdoding
09Oct2015
Gedicht over zelfdoding
Ingrid Tips en meer

Zelfdoding, men verneemt er steeds vaker iets over.De maatschappij is verhard. Of men zit met zichzelf in de knoop, kan een trauma niet verwerken, kan het leven niet meer aan.Er zijn uiteenlopende redenen waarom iemand dat doet en ik vind het heel naar als men daarover oordeelt. "De weg van de minste weerstand" hoor je dan vaker zeggen.Je weet nooit 100% wat de beweegredenen waren. Het blijft hoe dan ook vreselijk voor diens dierbaren.Zelf kreeg ik er ook van heel dichtbij mee te maken. Daarom schreef ik het volgende gedicht:Wat maakte jou zo ongelukkigWaarom had je zo'n verdrietJij was helemaal niet nukkigJouw ellende zag men nietHoe heeft het zover kunnen komendat je echt geen uitweg zagHad niemand je meer kunnen helpenJe had zo'n ontzettend lieve lachJe was geliefder dan je zelf besefteMaar nu is het te laatJe zult nooit vergeten wordenOok al dacht je misschien dat het zo gaatWe missen je nu alUit het oog maar nooit uit ons hartWe zoeken troost bij elkaarGedeelde smart is halve smartBron kopfoto: Pixabay

#verlies moeder
26Feb2019
Mama...
Neance

<•>Neance| 26-02-2019 | Blogs<•>   Quote Neance, je moet terug komen... Mijn broer, R. Lieve mama... 5 maanden geleden kregen we te horen dat je ernstig ziek was en dat het een kwestie van maanden zou zijn...een hele heftige tijd, vol zorgen, volgde... Precies 4 maanden later en precies 2 weken na de geboorte van Mees, overleed je. De dagen die je zo graag nog mee wou maken, waar je zo voor gevochten hebt, heb je gehaald mam! Kerst, oud&nieuw en het belangrijkste, de geboorte van Mees.Wat zijn we daar dankbaar voor! Ik ben zo dankbaar dat je de geboorte van Mees nog hebt mogen meemaken! Dat je hem nog hebt kunnen vasthouden en dat we dat vast hebben kunnen leggen! Wat was je dol op je kleinkinderen en wat had je ze graag op zien groeien! Je had ze allemaal nog minstens 21 willen zien worden😔 Het is zo oneerlijk! Je had nog een heel leven voor je en je had nog zoveel liefde te geven en te ontvangen... Je wou nog zoveel doen... Die avond.. 20 januari... Ik was net een half uur bij je weg, toen R. belde... “Neance, je moet terug komen”... Je was er al niet meer mam😔 Om je daar zo te zien liggen.. ik kan het nog steeds terughalen...😔 Die week hebben R, RD en ik er met z’n drieën voor gezorgd dat jij een afscheid kreeg zoals jij het gewild zou hebben... Alles op z’n mama’s! Precies zoals jij was. Wat was het fijn om dat zo samen te kunnen doen als broers en zus...Samen hebben we gelachen en gehuild om de mooie herinneringen, en het gemis is groot. R en ik sliepen die week in jouw huis...ook dit was fijn. Het voelt gek nu ik dit zo type, dat het fijn was...Want dat je er niet meer bent, is natuurlijk helemaal niet fijn....Je had hier nog gewoon moeten zijn! Maar het samen delen van ons verdriet en de herinneringen, is wel fijn... Maar hé, dat hoef ik jou natuurlijk niet uit te leggen, hoe dat werkt... Mam, ik mis je zo! Ik wil zoveel met je delen... Nikki’s geweldige rapport, Yinthe d’r haar die eindelijk achter haar oren kan😉en nog zo veel meer... Maar het kan niet meer... ik weet niet of ik hier ooit aan zal wennen... Ik hou van je mam❤️, en ik mis je ontzettend! 😢   Lees ook: Een mama zonder mama... Lees meer

#fluisteren
12Jul2019
Een fluistering
Mayke Muller

Een fluistering, een gemis. Het is een vergewis dat een verlangen als een stille melodie sluimert op de achtergrond. Vermomd als een verleider met de kleur rood die mijn emoties ontbloot. Het is een melodie zonder tekst die toch zo alles omvattend is. Ik probeer te luisteren naar een ritme, en zoek naar een teken van begrip. Het altijd mondige gepraat is stil en de cirkel loopt niet meer rond. Ergens ligt een boot met een nieuwe reis voor de deur. Het voelt als lood in de schoenen en verlichting tegelijk. Het is in het duister wachten op de zonsopkomst. Een pijn ervaren totdat de angel eruit gehaald is. Een hart wat harder klopt en tegelijkertijd denk ik, wist ik het maar wanneer deze lont opnieuw in vuur en vlam ontstoken wordt. Een morgenstond badend in oranjerood. Waar eerst de dood was, is nieuw leven gevonden. Een fluistering, een gemis. Het is een vergewis dat een verlangen steeds groter en mondiger is geworden. Een liefde die eens ontstond en nu op de achtergrond speelt als een verveelde kat met een rood bolletje wol in de knoop. Een kat die wegsluipt in de nacht.

#gemis
08Dec2018
DE DOOD VAN EEN OUDER ...
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

LEEGTE EN GEMIS  (ALS KIND) ...  De dood van een ouder kan een diepe, diepe impact op het leven, de groei/hechting/rolvoorbeeld van een kind hebben. ook al kunnen anderen deze 'rol' deels 'overnemen' ... de hechting aan een ouder is uniek. MJ

#afscheid
26May2019
geen afscheid kunnen nemen
Mayke Muller

‘Het was alsof ik een geest zag,’ zei Theo tegen mijn moeder. ‘De gelijkenis is doeltreffend.’ Het golvende haar met de rode gloed. Het hartvormige gezicht en de sprekende ogen. Dat gesprek vond plaats op de begrafenis van mijn oma, de moeder van mijn moeder. Het is al weer ruim tien jaar geleden.  Mijn oma zei nog ‘Niemand wil dat hun kind eerder overlijdt.’ Ze had al heel vroeg afscheid moeten nemen van haar echtgenoot. Mijn moeder was 17 toen haar vader door een brommer ongeluk en schedelbasisfractuur overleed.  Het is al ongeveer 30 jaar geleden dat ik mijn lievelingstante Angeli voor het laatst zag. De tante waarop ik als twee druppels lijk.  Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik een nachtmerrie had op vakantie in Italië. Ik zag helikopters boven een berg vliegen en er was iets heel ergs aan de hand. Ik werd schreeuwend en huilend wakker. Mijn zus vroeg nog wat er was. Op dat moment dacht ik aan mijn tante.  Helaas had de wereldradio in die tijd ons niet kunnen bereiken. Ze was al begraven toen wij terugkwamen van vakantie. Geen afscheid.  Mijn tante gleed uit over een schoen wat op de trap lag en kwam met haar hoofd tegen de zijkant van de muur en vervolgens met haar achterhoofd op de plavuizen vloer. Een schedelbasisfractuur. In de vakantie is het besluit genomen om mijn tante niet meer in coma te laten.  Angeli verscheen nog aan mijn moeder en mijn zus. Ik was destijds 8 jaar oud en kon nog niet alles bevatten. Ik dacht wel ‘waarom verscheen mijn tante niet aan mij?’ Sommige situaties kunnen als deja vu voelen. Jaren later gingen mijn ouders op vakantie naar Sulawesi en in die tijd overleed de moeder van mijn moeder. Ook dit weet ik nog als de dag van gister. Mijn ouders waren bijna niet bereikbaar in het oerwoud van Indonesië.  Oma was onherkenbaar en zag er ingevallen uit door de uitdrogingsverschijnselen die ze had. Van oma hebben we ook geen afscheid kunnen nemen. We hebben haar wel naar haar laatste rustplaats kunnen brengen. Hier onder kun je een filmpje bekijken over hersenletsel.