Meest gestemde posts
#seks
18Sep2019
Even een aanraking
Keyla Kreshlake

Je was zo voorzichtig met me. Zo onwijs voorzichtig. Na een heel schooljaar pas de laatste maanden contact te hebben gelegd, heeft het je nog tot afgelopen weekend gekost om enige stappen te zetten. En nog een hele dag om dan uiteindelijk mijn hand vast te durven houden.Je was zó voorzichtig met me. Zo onwijs voorzichtig. Je liet me onzeker voelen over mijn kennis betreft dit onderwerp. Vele zijn veel directer en nemen een hardere, kortere aanloop. Het voorzichtig strelen gaat dan al snel over in het komen in mijn persoonlijke ruimte. Hun gezicht langer naar die van mij gedraaid om vervolgens de adem op mijn huid te kunnen voelen. Maar jij niet.Je was enorm voorzichtig met me. Toen we eenmaal op bed lagen omdat ik (slechts half opzettelijk) de tijd uit het oog verloren was, was het enkel een lichte aanraking. Jouw vingers die onzichtbare lijnen over mijn huid probeerde te volgen. Mij niet aankijkend, maar diep in gedachten verzonken. Je bent zo voorzichtig met me. Zodra ik in slaap viel heb je me met geen vinger aangeraakt. Iets wat zowel een vreemde, als prettige ervaring was. Niet wakker worden met een hand in mijn kleding of een lichaam bovenop me. Je hield je handen thuis, zoals het hoort, maar zoals ik niet vaak meegemaakt had.Je gaat zo voorzichtig met me zijn. Toen jouw wekker ging, lag je nog zeker vijf minuten op je rug voordat je mijn hand pakte. Ik draaide me op mijn zij met mijn gezicht naar je toe en aaide je arm. Na een tijdje draaide ook jij je om en kopieerde mijn bewegingen. Pas na meerdere minuten merkte ik dat je voorzichtig bij de zijkant van mijn borst aangekomen was.Alsof voorzichtig mijn reactie aftastend, ging je niet verder dan een streling die ook de zijkand van mijn ribben had kunnen zijn. Ik probeerde je non-verbaal toestemming te geven door mijn aanrakingsgebied te vergroten naar niet langer alleen jouw arm en schouder. Waarom ben je zo voorzichtig met me? Heeft het te maken met het feit dat je iets als dit al twee jaar niet gedaan had? De angst voor afwijzing? Ben je bang me te kwetsen of ongevraagd over mijn grenzen heen te gaan? Dat je die twee jaar geleden nog als een junk constant aan de drank en drugs zat? Je weet dat ik negatieve ervaringen heb?Praat niet met me. Volg me in stilte en zwijg. Laat je gevoelens hun gang gaan, want ik ben wel wat gewend. Als ik het écht niet had gewild had ik wel enige vorm van weerstand gehad. Hoe minimaal dan ook. Dat ik niet weet wat ik hier mee moet doen of wat ik hiervan verwacht, betekend niet dat dit ongewenst was.Doe dit nog een keer. Raak me aan en hou van me. Ik voel me zo verdomde eenzaam. Het voelt op een nieuwe manier zo fijn om vastgehouden te worden door iemand die niet alleen maar denkt vanuit behoeften. Maar raak me aan. Streel me, kus me, voel me. Ik wil je voelen, je ademhaling en hartslag voelen. Vertel me wat je wilt en pak het, want ik wil het ook.

#tv programma
13Aug2019
Mijn vader, de wereld rond met 80 jarigen!
ka4fr

Om terug te komen op het onbaatzuchtige wat ik wilde doen voor mijn vader, moet ik twee jaar terug . Ik zat voor de tv en zag het programma de wereld rond met 80 jarigen, op SBS met Dennis van der Geest. Een programma waarin in hoogbejaarden een reis rond de wereld maakten. En iedere oudere mocht een wens opgeven. Ik dacht direct dat is leuk voor mijn vader. Hij is in de 80 maar nog fit voor zijn leeftijd. Ik besloot de volgende dag direct op onderzoek uit te gaan. Ik vond het inschrijfformulier en vulde alles in. Vertelde over het overlijden van mijn moeder en dat wij eigenlijk als gezin nooit naar het buitenland op vakantie zijn gegaan. Mijn broer en ik op latere leeftijd wel, maar mijn vader niet. Wij gingen altijd naar de camping in Ermelo. Iedere vrije dag die we hadden, waren we daar. Ik vond het heerlijk. Maar nu ik wat meer van de wereld had gezien, gunde ik mijn vader dit ook. Ik vertelde het tegen mijn vader en die vond het wel grappig. Twee jaar later, 8 februari 2019 lag ik op bed en ging mijn telefoon. Aan de andere kant hoorde ik iemand zeggen dat ze van Talpa was. Ze was al tijdje bezig om in contact te komen met mij. Ik had een formulier ingevuld voor het programma. Ik moest even goed nadenken, maar toen ze vertelde over de wereld rond met 80 jarigen wist ik het weer. Na wat informatie vroeg ze of wij in de gelegenheid waren om de dag daarna naar Hilversum te komen voor een interview. Ik gaf mijn vader aan de telefoon en toen hij ophing was hij vol ongeloof. Heb jij geschreven? Ja dat had ik toch gezegd!? Ja maar daarna heb je niets meer gezegd. Ik dacht dat heb je niet gedaan! Ehm, jawel! We waren een beetje in paniek, maar wel nieuwsgierig. De volgende dag op naar Hilversum, naar de studio van Talpa. Ik kon zelf nog niet zo’n stuk rijden, dus ik vroeg of Bianca, mijn beste vriendin mee wilde gaan. Terwijl we daar in de lobby aan het wachten waren en foto’s namen van de Emmy voor The Voice, kwamen er meer ouderen binnen. Allemaal voor een eerste interview. Uiteindelijk mocht ik met mijn vader meelopen naar een klein kantoor waar hij werd voorzien van een microfoontje en begon het eerste interview. De twee meiden die het interview afnamen legden uit dat het een soort sollicitatie was voor de programmamakers. Ze vroegen mijn vader van alles. Over ons gezin en onze vakanties, over zijn werk en over mijn broer en mij. Mijn vader is altijd vrolijk en gaf overal antwoord op. Tenminste als hij ze goed kon verstaan, want hij is al een tijdje slechthorend, maar wil dat zelf vooral niet toegeven. Dus soms moest een vraag 2 tot 3 keer worden herhaald. Ze vroegen naar zijn vakanties. Hij vertelt dat hij altijd naar Ermelo ging. Nog nooit gevolgen of ergens buiten Nederland is geweest. Behalve die ene keer naar Euro Disney met mijn broer. Hij kan zich eigenlijk ook geen voorstelling maken van het buitenland. Of van vliegen. Het lijkt hem allemaal wel leuk eigenlijk. Het enige wat hij eigenlijk altijd heeft willen zien is een palmboom. Die zou hij in het echt willen zien. Wat zou je droomwens zijn, vraagt een van de meiden. Mijn vader zegt dat hij altijd met mij heeft gesproken over Suriname. Als wij ooit samen op vakantie zouden gaan, dan zouden we samen naar Suriname gaan. Hij wil wel weten waar ik vandaan kom. Dat was onze droom. Ze zien dat het hem een beetje emotioneel maakt. Ze vraagt door naar de band die hij heeft met mij. Hij legt uit dat we goed met elkaar op kunnen schieten. Een paar jaar geleden ben ik bij hem gaan wonen. Het plan was om zo snel mogelijk weer weg te gaan en dat vond hij best wel jammer. Maar ze is er nog steeds. En dat vind ik wel gezellig! We kunnen het goed vinden, zitten elkaar niet in de weg en konden elkaar gezelschap goed gebruiken. Wat bijzonder merkt ze op. Mijn vader wordt zichtbaar emotioneler. Als ze vraagt waarom dat komt, antwoord hij eigenlijk niet. Ik voel me genoodzaakt om wat duidelijkheid te geven, terwijl ik eigenlijk niets mocht zeggen. Ik zeg, mijn vader die vertelt iets niet omdat hij dat niet wil. Wat is dat dan, vraagt een van de meiden. Hij wil niet vertellen dat ik ongeneselijk ziek ben. Er valt een stilte. Ik leg uit dat ik eind vorig jaar te horen heb gekregen dat ik borstkanker heb en dat het is uitgezaaid in mijn botten. Er is niet veel meer aan te doen. De meiden zijn stil en mijn vader huilt. Maar ik ben er nog, zeg ik om de lucht wat te klaren. Ze vragen aan mijn vader hoe hij zich voelt. Hij geeft aan dat het moeilijk is, maar dat we positief blijven. Kort daarna is het interview klaar en worden we naar buiten begeleid. We horen het nog. Eenmaal thuis ga ik in bed liggen. Die staat nu in de huiskamer omdat de trap op en af lopen te zwaar is. Ik praat met mijn vader over hoe gaaf het zou zijn als hij op reis mee zou kunnen gaan. Ik zie in zijn ogen dat hij zich zorgen maakt over mij. En ik maak me ook zorgen. Ik voel me gebroken en heb stijve spieren en gewrichten. Hoe ik het een maand alleen thuis moet regelen weet ik nog niet. Maar ik ga het regelen zodat mijn vader mee kan als hij wordt uitgekozen. Inmiddels zijn we weer een paar maanden verder en is mijn vader 1 van de 8 reizigers die mee is gegaan. En ben ik een maand alleen thuis gebleven. Hoe die periode is gegaan daar vertel ik graag in mijn volgende blog, k*nker kanker…

10Aug2019
Samen bereiken we meer!
a.swartjes

Bij de geboorte van onze zoon Mark hoorden wij na de bevalling de kinderarts zeggen:, ik moet helaas vertellen, dat jullie zoon het Syndroom van Down heeft. Het voelde of ik vanuit mijn bed tegen de muur werd gesmeten. Mijn man Paul en ik kwamen terecht in een film, waar we het script niet van hadden gelezen. Er was angst  verdriet,hoe nu verder? Al gauw kwam het sterke gevoel, Mark is onze zoon,wij gaan ervoor! Ik vind Mark een Pip, wat staat voor Perfectly Imperfect Person. In de volksmond mensen met een beperking  Maar ik zie het niet als een beperking. Ik zie in Mark zijn ogen, een leven van jezelf kunnen zijn, mogen dromen, wensen hebben, gewoon lekker leven.  De maatschappij streeft naar perfectie, terwijl dat an sich al een beperking is in je denken en doen, imperfectie is veel krachtiger Als we als maatschappij ons nog steeds blijven richten op individualisme, prestaties, perfectionisme, gaat dit uiteindelijk ten koste van ons allemaal. Ik zie liever een samenleving die gericht is door samen bereiken we meer! Pips die echt deelnemen aan de maatschappij,waar jezelf je keuzes kunt maken, in plaats van aan de zijlijn te staan toekijken. Gewoon zoals het hoort. Dit gun ik iedereen, want zijn we eigenlijk niet allemaal een PIP? Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Word lid en beloon de maker en jezelf! Registreren

#ongeneeslijk ziek
17Aug2019
K*nker Kanker deel I
ka4fr

In het najaar van 2018 begon ik te merken dat ik minder fit was. Nu was ik niet het schoolvoorbeeld van een fitte meid, maar ik ging toch wat achteruit qua conditie. Ik merkte dat mijn voeten opgezet waren. Het was de nasleep van een zeer warme zomer. En ik dacht dat ik daardoor meer vocht vasthield. Maar langzaam werden mijn onderbenen ook dikker. Het trok helemaal tot aan mijn bovenrug en borstkas. Ik was helemaal opgezwollen. Als ik wakker werd dan ging het wel, maar in de loop van de dag werd het erger. Ik kon bijna geen trappen meer lopen en zat eigenlijk vermoeid en hijgend op de bank. Mijn vader maakte zich zorgen en ik probeerde met ademhalingsoefeningen tot rust te komen, maar niets hielp. Eindelijk durfde ik naar de huisarts te gaan. Eenmaal daar aangekomen zag ik dat ze schrok van mijn verschijning. Ik was enorm opgezet en gespannen. Mijn ademhaling heel hoog en snel. Ze wilde bloed laten prikken. En stuurde mij naar het ziekenhuis. De volgende dag moest ik me melden bij de dokter. Ze wist het nog niet zeker, maar het was niet goed. Nog een keer bloed laten prikken en voor een borstonderzoek, want ze hebben iets gevonden. Samen met Brigitte (bestie for ever) ging ik in 1 dag een hele rits met afspraken af in het ziekenhuis. Een mammogram, een scan, een punctie, de hele malle molen ging ik door. Binnen een paar dagen zou ik de uitslag krijgen. Ik moest toch nog een keer bloed prikken en dit keer duurde het wel erg lang voor ik weer weg mocht. Na twee en half uur kwam er een dokter binnen. Ze zei, we gaan je opnemen. Het gaat niet goed met je hart. Je nieren functioneren niet goed. We maken ons zorgen om het vocht wat je vasthoud. En we hebben kanker geconstateerd. Mocht er nu wat gebeuren met je, dan gaan we niet reanimeren, want dat heeft geen zin meer. Wie wil je bellen? Dan staat je wereld wel even stil. Ik belde Brigitte en vroeg of zij mij naar Hoofddorp wilde brengen. Binnen een half uren waren zij en Sharon er. Mijn vader gebeld en proberen uit te leggen dat hij zich geen zorgen moet maken. Aangekomen in Hoofddorp word ik ontvangen door een lieve verpleegkundige. Ze stelt me op mijn gemak en brengt mij naar een kamer. Ik kruip in het bed en er wordt een infuus aangebracht. Morgen krijg je onderzoeken dus rust maar uit. Als iedereen weg is huil ik mezelf in slaap. Dit is allemaal veel te veel om te bevatten en ik weet niet wat ik hier allemaal mee aan moet. De onderzoeken gaan van start. Ik word in mijn bed door het ziekenhuis gereden. Ik ga naar de cardioloog, De verpleegkundigen leggen allerlei plakkertjes op me. Een van hun loopt weg en komt terug met de cardioloog. Hij kijkt en zegt, mevrouw het gaat niet goed met u. Uw hartslag is zo hoog, het lijkt wel of u een marathon aan het lopen bent. We brengen u naar de intensive care . Nog geen twintig minuten lig ik op de IC met allerlei infusen en metertjes. Ik kan geen kant op. De zusters van de afdeling oncologie brengen mijn spullen en beloven mijn kamer voorlopig vrij te houden. Ik voel me verloren. Ik heb geen controle meer over wat er met mij gebeurd. En alles wat de doktoren vertellen lukt me maar niet om op te slaan. Ik krijg een katheter en als enige uitlaatklep word ik daar ontzettend boos over. Ik maak een stampij omdat ik het niet wil en er vooral niet op vertrouw. De verpleegkundige blijft rustig en legt keer op keer uit dat het ok is. Ik geef het op. De volgende dag bied ik mijn excuus aan. Maar dat hoeft niet, ze begrijpt het. Na drie dagen mag ik weer naar de afdeling oncologie. De verpleegkundigen verwelkomen mij weer terug. Gek genoeg voel ik me op mijn gemak. Ik mag een beetje bijkomen. Voor zo ver dat mogelijk is, want iedere ochtend wordt er bloed geprikt en moet ik een beetje bewegen. Maar ik voel me erg slap. De zaalarts komt binnen en vertelt mij dat mijn bloedwaarden niet goed is. Dat zou zo rond de 7 moeten zijn, maar bij mij is dat 2. Het verklaart waarom ik af en toe gewoon out ga. En gesprekken gewoon niet kan volgen. Ik krijg extra bloed. Uiteindelijk zal ik 14 zakken bloed in totaal krijgen. In eerste instantie helpt het extra bloed niet goed. Ze denken dat ik ergens bloed verlies. Een nieuw onderzoek, dit keer van mijn maag. Ik mag voorlopig niet eten, dus ben niet in mijn beste humeur. Aan het einde van de middag word ik naar het onderzoek gereden. De verpleegkundige daar legt uit dat ik ten alle tijden kan blijven ademen. Het zal niet lang duren, maar ik moet vooral rustig blijven. Ik krijg een plastic rondje in mijn mond. De dokter zegt, we gaan beginnen. En voor ik het goed en wel doorheb ramt ze een soort van tentstok in mijn keel en zegt dat ik rustig moet blijven en moet slikken! Ik vraag me af of ze ooit zelf dit heeft gevoeld. Ik raakte compleet in paniek. Het enige wat ik wil is die stok er uit. Rustig, rustig mevrouw. Gewoon door de neus ademen. Ze moet blij zijn dat ik niet bij haar kan komen, want ik ben woest. Ik wil dat het afgelopen is en wel nu. Ik probeer om me heen te slaan en duidelijk te maken dat ik er klaar mee ben, maar de dokter gaat onverstoorbaar door. Na wat voor mij een uur lijkt, haalt ze eindelijk de stok uit mijn keel. Ik ben volledig in shock. Ik heb ook geen idee wat ze heeft gedaan en of ze iets hebben gevonden. De rest van de dag ben ik niet te spreken en boos op iedereen. De verpleegkundige van de avond praat met mij en krijgt me weer wat rustiger. Ze vertelt dat ze een gaatje hebben gevonden in mijn maag en dat is nu geniet. Dus nu zal het extra bloed wel helpen.Een paar dagen later, als ik weer gesommeerd ben om meer te bewegen, loop ik naar het einde van de gang. Ik beweeg me traag voort met mijn rollator. Ik zie een krijtbord met daarop een lunchmenu. Ik schuifel naar binnen en sta ik een gezellige ruimte. Een vrolijke dame komt op me af en heet me van harte welkom. Ga lekker zitten. Wil je thee? Ja, lekker. Ik heb nog iets lekkers voor je, ga maar zitten. Ik krijg een yogurtje met nootjes en vruchten en een stukje taart! Ik waan me in een oase! Wat is dit voor plek!? Blijkbaar is dat speciaal voor de mensen met kanker. Een gezellige plek waar je even s.amen kan komen met lotgenoten, onder het genot van een hapje en een drankje! Ik ga hier nooit meer weg. Terwijl ik even een fijn momentje heb komt er een verpleegkundige binnen. Mevrouw Beverwijk! Ik heb het hele ziekenhuis afgezocht naar u. U moet wel even melden waar u bent. U moet naar de afdeling dermatologie. We gaan uw benen in zwachtelen. Verdomme! Ben ik net af van die mensen die mij aan- en uitkleden en wassen. Heb ik net weer wat zelfstandigheid, wordt het weer afgepakt omdat ik ingezwachteld word. Mokkend loop ik mee en een uur later heb ik twee witte onderbenen. Ik ben weer chagrijnig en besluit demonstratief in mijn bed te blijven liggen.Op dinsdag komt het hele team altijd langs, de zaalarts, de oncoloog, co-assistenten, iedereen die iets met mijn verzorging te maken heeft is er. De oncoloog voert het woord. Mevrouw begrijpt u wat er allemaal aan de hand is? Nee, niet helemaal. Ze begint, uw hart is niet goed. U krijgt daar medicijnen voor, want hij pompt het bloed niet goed rond. Is dat een familiekwaal? Weet ik niet, ik ben geadopteerd. Oh ok. Het gaat ook niet goed met uw nieren. Ze functioneren nog maar voor 20%. Dat moeten we ook goed in de gaten gaan houden. En u heeft borstkanker. Het is uitgezaaid in uw botten. Er komt geen operatie of chemo. We starten met hormoontherapie en willen op die manier de tumor kleiner maken en de uitzaaiingen stoppen. Ok, zeg ik verslagen. Het is allemaal erg veel, maar we gaan goed voor u zorgen. Als u vragen heeft laat het mij dan weten. Het hele gezelschap vertrekt weer. Ik blijf beduusd achter. Ik weet even niet hoe ik dit allemaal moet verwerken. Deel 2 volgt snel...

#relatie
16Oct2019
9 belangrijke vaardigheden voor het redden van een relatie
Katrien

Guy Winch, een gezinspsycholoog die al meer dan twintig jaar koppels helpt, denkt dat geluk en tevredenheid in een relatie afhangt van drie belangrijke factoren. Meer nog, deze factoren zijn niet gebaseerd op instinct, maar ze vragen een leerperiode en voorbereiding. De vaardigheden moeten ontwikkeld worden en dat vraagt heel wat oefening. Zijn collega's hebben het ook nog over andere gewoonten die andere koppels helpen tevreden te blijven in een langdurige relatie. Heel erg interessant dus om deze gewoonten en vaardigheden eens van dichterbij te gaan bekijken. Helemaal op het einde hebben we het ook nog over emotionele hygiëne, wat volgens psychologen even belangrijk is dan het dagelijks tanden poetsen. 1. Mededogen Mededogen is de mogelijkheid om jezelf te kunnen verplaatsen in andermans situatie en hen feedback te geven: geef hen steun of zorg ervoor dat je die persoon opvangt, wees samen droef of blij. Nadat je een aantal jaren met iemand hebt samengewoond, dan denk je dat je elkaar door en door kent. Maar dat kan ook een obstakel zijn in de manier waarop je empathie gaat ontwikkelen voor je partner in jullie relatie.Om deze fout te vermijden, oefen je begrip. Probeer jezelf te verplaatsen in de situatie waarin je partner zich bevindt. Sluit je ogen. Hou rekening met het karakter en de omstandigheden. Probeer je nu voor te stellen hoe ze zich moeten voelen. Vergeet je eigen mening, probeer de emoties van je partner te begrijpen. Dit stelt je in staat om empathie te tonen, wat zo belangrijk is voor een gelukkige en gezonde relatie. 2. Emotioneel begrip Van mededogen komen we haast automatisch bij emotioneel begrip terecht. Het is niet alleen belangrijk om onszelf te kunnen verplaatsen in iemand anders positie wanneer ze in moeilijkheden zitten, maar ook tijdens de verhitte argumenten tussen jullie beiden. Natuurlijk, tijdens een discussie of een ruzie zeggen maar heel weinig mensen: 'Je hebt het recht om je zo te voelen, en ik begrijp dat.' Zoiets zeggen zou het ook alleen maar erger kunnen maken, denk je, maar dat is niet zo. Deze woorden kunnen een miraculeus effect hebben. Je partner zal zich realiseren dat je zijn of haar gevoelens begrijpt en zelfs al ben je overstuur, je accepteert hoe ze zich voelen. Deze realisatie leidt tot opluchting en het vergeten van de negatieve emoties. 3. Aandacht en beleefdheid We hebben allemaal een beetje de neiging om het belang van de kleine daden van beleefdheid en aandacht te onderschatten. Zo ontstaat er in een relatie vaak een vicieuze cirkel: de ene partner toont dat hij of zij overstuur is, de andere partner doet precies hetzelfde, en dat leidt dan tot een ernstig conflict. In dit geval zou aandacht, zoals bijvoorbeeld een boeketje bloemen, of een doosje pralines, een etentje of een knuffel de spanning weg kunnen nemen en deze cirkel doorbreken.Natuurlijk kan beleefd zijn en aandacht hebben voor de ander niet alles oplossen. Maar als de situatie nog niet té ernstig is, moet je deze tactiek toch eens overwegen. 4. Partners Sommige koppels raken er zo aan gewend om samen te wonen met hun partner dat ze elkaar beginnen te beschouwen als een kamergenoot. En iedere persoon begint zijn of haar eigen leven te leiden. In zo'n situatie gaan sommige mensen de mening van hun partner vaak negeren wanneer ze een beslissing nemen. En dat is het slechtste wat je ook maar kunt doen. Deze aanpak zal waarschijnlijk vaak leiden tot regelmatige discussies en misschien zelfs tot een breuk. Om dit te vermijden dien je bij het nemen van belangrijke beslissingen rekening te houden met de mening van je partner. De beslissing die je neemt zal namelijk een invloed hebben op jouw leven maar ook op het leven van je partner. 5. Speculatie Probeer niet tussen de regels te lezen wanneer je partner je iets neutraal of vriendelijk vertelt. Op deze manier probeer je naar een niet bestaand conflict te gaan. Of een conflict dat enkel in jouw hoofd bestaat.Speculeer in geen enkele situatie, vraag je partner gewoon wat hij of zij daarmee bedoelt. 6. Dankbaarheid Grijp elke kans die je krijgt om je partner te vertellen hoe dankbaar je bent. Misschien geloof je dat niet, maar deze woorden zijn magisch. Je partner zal het gevoel krijgen dat hij of zij nuttig is, nodig is, en zich realiseren dat jij echt zo over hem of haar denkt. En jij zal waarschijnlijk ook vaker 'dank je wel' te horen krijgen, niet voor iets groots, maar zelfs voor de kleine, normale dingen. 7. Elkaar niet als vanzelfsprekend beschouwen Iedere relatie heeft grenzen en verantwoordelijkheden nodig. En je mag niet alles in een relatie als vanzelfsprekend beschouwen.Om er zeker van te zijn dat beide partners tevreden zijn met de relatie, moeten er aan gewerkt worden. Je moet leren praten met elkaar, leren problemen oplossen en compromissen sluiten. Beschouw dat wat je partner doet of zegt niet als vanzelfsprekend. Dan zal je partner hetzelfde doen voor jou. 8. Geluk Heel wat mensen denken dat de persoon van wie ze houden verantwoordelijk is voor hun geluk. Dit is slechts gedeeltelijk zo. Het fundament van jouw geluk is niet iemand anders, dat ben jij zelf. Als je niet tevreden was met je leven voor je relatie, dan kan de relatie de situatie wel verbeteren. Maar dit is slechts tijdelijk. En daarna zullen de emoties uit je verleden terugkeren. Denk dan niet dat je partner hiervoor verantwoordelijk is. Jij bent de architect van jouw geluk. Vergeet dat niet! 9. Roddelen Vertel nooit iets slechts achter de rug van je partner. Het gaat er hem zelfs niet om of hij of zij dit ooit te weten komt en overstuur zal zijn. Het probleem is dat vroeg of laat je het probleem zult oplossen, maar je vader of je buur waar je het aan verteld hebt zal zich jouw nare woorden nog herinneren. En laat ons eerlijk zijn, je hebt het hen verteld om steun te krijgen en het maakte op dat moment helemaal niet uit of het goed of slecht was dat te vertellen. Wees verstandiger. Bespreek problemen in je relatie met je partner, spreek niet over de gebreken die jullie allebei hebben in het midden van een verhitte discussie, doe dit enkel wanneer jullie rustig zijn. In dat geval zijn de kansen dat jullie lang en gelukkig samen door het leven zullen gaan veel groter. Emotionele hygiëne Er zijn niet zoveel mensen die evenveel aandacht besteden aan hun geestelijke gezondheid als aan hun fysieke gezondheid, ook al krijgen we op het vlak van geestelijke gezondheid meer te verduren. En Guy Winch is ervan overtuigd dat de grootste vijand van onze psychologische gezondheid herkauwen is. Herkauwen is denken aan dezelfde dingen, steeds maar weer. Als je bijvoorbeeld ergens in faalt of je wordt afgewezen in een relatie, dan is dat iets waar je een hele lange tijd aan blijft denken. Winch denkt dat elke keer dat je begint te denken aan de negatieve dingen die zijn gebeurd, opzettelijk iets positiefs moet vinden om aan te denken. Na een paar minuten zal je dan aan goede dingen zitten denken en met de tijd wordt dit een gewoonte. Bron: brightside.meFoto's: pixabay

#borstkanker
17Oct2019
K*nker Kanker, deel X Off day...
ka4fr

Ik hang op de bank en kijk de voor laatste aflevering van de wereld rond met 80 jarigen. Ik weet natuurlijk dat de laatste aflevering degene van mijn vader is. Maar als ze de promo van de volgende week laten zien, dan schiet ik toch vol met emotie. Ik zie mezelf op tv en verras mijn vader in Suriname. Hij komt daarna in beeld en reageert geëmotineerd, dat hij dat leuk vind dat ik er ben. Ik begin te huilen en weet eigenlijk niet zo goed waarom. Ik heb het immers allemaal al meegemaakt. Maar het gevoel van toen komt weer terug. Mijn onzekerheden en angsten. Ik was toen mentaal nog niet zo ver als dat ik nu ben. Ik wist nog niet eens of ik het überhaupt zou redden. Ik had net mijn nieuwe familie ontmoet en ook waren er ineens weer heel veel hernieuwde contacten in mijn leven. Het was best veel op dat moment. Ik herinner mij de terug reis en dat ik de film Bohemian Rhapsody keek. Freddie Mercury vertelde aan zijn band dat hij ziek was. Ik begon te huilen en dat duurde wel een paar uur voor ik weer tot rust was. Gelukkig was het nacht, dus het viel niemand op. Maar alle spanning kwam er uit. Het schrijven van deze blogs heeft mij ontzettend geholpen in mijn manier om met de situatie om te gaan. Het accepteren van mijn ziekte en het onder ogen zien er van, maar ook het doorgaan met het leven onder deze omstandigheden. De afgelopen tijd is eigenlijk heel goed verlopen. Ik zit wel goed in me vel en voel me ook fysiek goed. Maar vandaag even niet. Ik voel me stram en heb last van mijn rug. Ik ben een beetje huilerig en weet niet zo goed wat ik van alles moet denken. Inmiddels heb ik wel geleerd dat dit soort dagen er tussen kunnen zitten. Ik heb niet het gevoel dat ik vast zit, in tegendeel eigenlijk. Ik heb mezelf opgegeven voor een nieuw project. Ik wil graag mijn verhaal delen en dit op een podium gaan vertellen. Als ik dat vertel aan verschillende mensen, dan krijg ik daar positieve reacties op terug. Kennelijk zien mensen mij dit ook wel doen. En zo voel ik dat ook. Ik heb er enorm veel zin in en kijk er echt naar uit om deze stap te gaan zetten. Ik ben ook in gesprek met iemand die documentaires maakt. Ik weet niet of daar wat uit gaat komen, maar ik vond het eerste gesprek met hem al enorm interessant. Ik legde hem mijn idee uit over het opnemen van filmpjes. Maar hij wist eigenlijk direct tot de kern van mij door te dringen. De angsten die ik nog uit de weg ging. En op de manier waarop hij het wil aanpakken kan ik daar niet meer om heen. Net als in blogs zal ik me ik heel erg kwetsbaar opstellen. Maar ik weet dat daar mijn kracht ligt. En tot slot ga ik starten met een nieuwe therapie. Ik ben heel erg benieuwd wat die mij gaat brengen. Of het mij lukt om te leren van de inzichten die ik krijg. Kortom er is heel veel gaande in mijn leven. En allemaal positieve momenten. Toch ben ik behoorlijk down. Ik weet het allemaal even niet meer. Het gevoel dat een veertje mij uit balans kan krijgen. En dat terwijl ik dacht sterk in mijn schoenen stond. Komt het allemaal door die confrontatie met dat ik mezelf zag en weer terug ging naar dat moment!? Ik merk dat mijn normale routine met het sporten, wat nu niet kan omdat onze auto is afgekeurd en we in between auto's zitten, mij zwaar valt. Ik heb een goede uitslag gekregen van mijn scan. Meer stille en stabiele plekjes dan actieve plekjes. Maar mijn bloeddruk is hoger geworden. Dat wordt nu per dag gecontroleerd en vandaag is het weer wat meer normaal. Dat geeft me wel weer wat rust. Maar het haalt me niet uit mijn dip. Maar zoals ik al zei, heb ik geleerd om ook dit soort gevoelens gewoon toe te staan en het te ervaren. Het is even niet anders. En het zal niet altijd zo blijven, daar ben ik veel te positief voor. En zoals ik al zei komen er allemaal leuke dingen aan. Maar ik doe ook leuke dingen. Ik heb regelmatig contact met mensen die ik een tijd niet heb gesproken. Afgelopen week nog een hele fijne avond gehad met oud sportgenootjes! Ik moet nog steeds lachen om hun verhalen. Maar ook de lunch met twee andere goede vriendinnen, waar ik altijd met heel veel plezier naartoe ga. Zelfs een afspraak met de vrouw waar ik een hele blog over heb geschreven, was gezellig. En toch heb ik vandaag een off day. Vanaf morgen zal ik mijn focus weer verleggen en richten op de toekomst. Maar vandaag blijf ik even binnen en lees ik veel en schrijf mijn blog. Hopelijk kan ik snel weer sporten en kom ik weer in mijn eigen ritme terecht.

#geheimen
29Sep2019
Hou dit steeds geheim voor je partner
Katrien

Sommige dingen vertel je beter niet. Je streeft naar totale eerlijkheid binnen je relatie, en dat is goed, maar toch zijn er momenten dat er gewoon geen goede kant zit aan het delen van bepaalde details met je partner. Meer nog, als je dit met hem of haar deelt zal je je geliefde niet alleen kwetsen, het kan ook een negatief effect hebben op lange termijn. De onherstelbare schade zal het echt niet waard zijn.Kijk eens even mee naar de vijf momenten waarin totale transparantie meer kwaad doet dan goed. 1. Iets negatiefs dat een vriend of familielid over hem of haar heeft gezegdHet is beter om niet te zeggen wat de initiële negatieve reacties waren van een vriend of een familielid. Je partner kan hier heel gemakkelijk door gekwetst raken en het is heel erg moeilijk om hiervan te herstellen. Je geliefde zal het zich steeds herinneren en later waarschijnlijk weer naar boven halen als bewijs dat je familielid of je vriend hem of haar van bij het begin al niet leuk vond.2. Kritiek op hun familieHet zou best wel eens kunnen dat ze dezelfde dingen irritant vinden, maar ze willen daar door jou niet op gewezen worden. Partners nemen vaak een defensieve houding aan wanneer ze met deze inzichten geconfronteerd worden en jij zal je uiteindelijk aangevallen voelen en misschien bezorgd dat je partner zich op die manier verbonden weet met zijn of haar familie.3. De geweldige seks met je vorige partnersDe meeste mensen voelen zich onzeker over hoe ze het doen in bed en ze willen graag horen dat zij de allerbeste zijn die je ooit hebt gehad. Er is dus helemaal geen voordeel aan verbonden om te vertellen over de hete seks die je hebt gehad met andere mensen, zo zal je de onzekerheid enkel voeden. Je partner wordt hier niet alleen onzeker van, hij of zij zal eveneens achtervolgd worden door beelden van jou met je ex in een stomende vrijpartij. Dit zal de prestaties in bed niet ten goede komen!4. Een verlangen naar meer financieel succesJe steunt hen in hun verlangen hun droom achterna te gaan en wat ze willen bereiken tot een succes te maken, maar er zijn dagen waarop je wenst dat ze er zouden mee stoppen, volwassen zouden worden en op zoek zouden gaan naar een carrière met een financiële stabiliteit. Maar let op! Je commentaar zal slecht overkomen bij je partner, je steunt hen niet en dat kwetst. 5. Seksuele fantasieën over hun vriend(en) Dit gaat nooit goed aflopen. Het zal de onzekerheid in de hand werken, alsook jaloezie. Je partner zal achterdochtig worden. Hij of zij zal je in de gaten houden op het moment dat die andere persoon in de buurt is, je interacties worden door een vergrootglas bekeken en onschuldig gedrag zal als verdacht worden beschouwd. Laat dit deurtje dicht. En doe je best om dit soort gedachten tot onderdrukken. Het is een gevaarlijke weg om te bewandelen.Relaties zijn al uitdagend genoeg zonder daar nog onnodige stress aan toe te voegen door onthullingen te doen die zich voor eeuwig en altijd in de gedachten van iemand gaan nestelen. Soms is het beter afstand te houden en discreet te zijn.Bron: mindbodygreen.comFoto: pixabay

#metoo
04Nov2017
Onderschat nooit de kracht van een verstoten mens.
knokker positief

                               ​Onderschat nooit de kracht van een verstoten vrouw. Vele gevechten overwinnen ze, omdat ze steeds moesten overleven. En overleven is echt wat vrouwen als mijzelf sterker maakt. Overleven is ook levenservaring je maakt fouten. Maar als je nooit fouten maakt dan leer je niets in dit leven. Als je dan sterker word als je alles aan verwerken bent, dan kom je steeds meer jezelf tegen. Je gaat grenzen stellen. Wat wil ik zelf nu? Wie mag ik zijn? En hoe heeft verstoten leven ​mij gevormd. Wat ik echt zie van andere mensen die verstoten zijn, iedereen is krachtig of juist niet, op een manier die de buitenwereld niet ziet. ​MeTo is zo'n voorbeeld. Ik ben ook een metootje. Maar wil ik dat van de daken schreeuwen, vraag ik om die aandacht die eraan geschonken word. Ik absoluut niet. Anders schrijf ik er wel over. Van aanranding tot een klap op de bil worden alle verstoten mensen blij. Ze kunnen eindelijk uit de kast komen respectdaarvoor.  Maar ik als ooit een verstoten vrouw zet hier een grens. Ik hoef niet erkent te worden van iets wat 28 jaar geleden is gebeurt. Ik hoef geen gezin verwoesten, ik hoef geen wraak, geld of erger confrontatie. Wat in het verleden ligt is klaar.                                     ​Daar wil ik zeker aan toevoegen dat ik een zeer warm hart toedraag aan alle verstoten mensen. Wij zijn niet alleen. Wij hebben gevochten, of zijn aan het vechten om te worden wie we eigenlijk altijd zijn geweest. Stuk voor stuk goede mensen. Vind je het fijn om een stempel met metoo te krijgen dan doen. Ik hoef niet in een hokje geduwd te worden. Ik kijk liever naar wie ik steeds meer word. En dat is de kracht van een verstoten vrouw. Respect voor jezelf krijgen is moeilijker door ervaringen, maar ik kijk niet om. Mijn nek doet pijn als ik steeds achterom kijk. Ik kijk vooruit.                ​  Fijn weekend allemaal.. ​Liefs Knokker. Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden