Meest gestemde posts
#hondenoppas
02Mar2019
HONDENOPPAS ... het verhaal van een weekend ADHD-hond
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

HONDENOPPAS Wij mochten vorig weekend twee dagen hondenoppas zijn voor onze buurhond Baily.  Oude tijden herleven weer even voor ons, daar wij jarenlang één, maar veel vaker meerdere (wind)honden als gezelschap mochten 'hebben'.  Vaak ook afdankers van anderen, of (mishandelde) probleemhonden die bij ons een warm welkom en een warm thuis vonden. (ik ben jarenlang 'juf' geweest op een kynologenclub en erkent hondentrainster. Dit laatste is dus wel op de vriendelijke manier, niet te verwarren met 'pakwerk' of andere trainingen)  DIT VERHAAL WIL IK JE NIET ONTHOUDEN. Het was stralend weer hier. Sinds gisterenmorgen hebben wij een logé, de hond van de buren. Dus ik stond al op tijd buiten hem zijn 'toiletgang' te gunnen. Het is een labrador, zo'n 'alles kan en mag' hond zou ik bijna zeggen. Een beetje (veel)ADHD hond zegt zijn vrouwtje. Ach, met twee aspirant bejaarden als 'familie' was hij zo 'Zen' in ons huis hoor. Wij hebben veelal windhonden gehad (na eerst een st.bernhard en 3 schanuazers kwamen er in totaal 4 Scotisch Deerhound en een Greyhound nog bij ). Schnauzers zijn ook aanwezig, zo is Baily  ook. En dat mag ook. Hij komt je regelmatig  opzoeken voor een aai of contact. Mijn generaal  is al wat rondjes met hem buiten geweest, dat is met hond altijd een stuk fijner als in je eentje. Hij geniet ook weer even als 'vanouds'. Het eten geven/voeren  is een verhaal apart. Nu hebben labor's de neiging nogal schrokkerig te zijn (net als schnauzers) deze schijnt de kroon te spannen, zijn vrouwtje geeft hem bij stukjes en beetjes buiten te eten te om voorkomen dat hij elke keer tegen een maagtorsi aanhangt. Dus zo stond ik iets te doen wat ik nog nooit van mijn leven met welke hond ook ooit heb gedaan ....Sinterklaas spelen met voer wahahahah... ik lag in een deuk. Dat beest van links naar rechts zijn 'prooi' vangend en opsnuivend. Met zijn anderhalve hersencel is het een joleit van een dier hoor, wij genieten ervan. Hij is gek op zijn giraffeknuffel, die 'nekt' hij regelmatig De 'ingewanden' waren er al uitgegeten, dus het was ene wat slap en 'leeg' exemplaar.  Dat  'anderhalve hersencel' verhaal  hebben wij ook echt bijgesteld hoor. eerst dachten we echt het is er maar één ... want hij kan maar een ding tegelijk anders was hij de weg kwijt. Nu heeft hij een speeltje (die giraffe)  en ja hoor zowel het verkregen botje als het beestje konden toch samen in zijn bek. Dat vonden wij toch echt reuze knap, want hij heeft er 10 minuten over gedaan te kijken he hij DAT ging oplossen.  De ochtendronde die met veel gespaai en gevlag vol verve door hem werd gedaan. Hij wilde een duik in de sloot nemen. Dat behoorde (voor mij) niet tot het normale pakket van 'hoe de routine van het gezin te handhaven' (waar ik mij altijd aan hou) ...dus daar ben ik niet mee in zee gegaan.  Thuisgekomen mocht ik weer Sinterklaas spelen en strooide ik de hele tuin vol met brokjes . Mijn man en ik hebben smakelijk vanachter het glas deze 'dieren-tv' bekeken. als een gek struinde hij door het gras op zoek naar zijn 'prooi'. vlug gaat het zo zeker niet , dus de oplossing van de eigenaren is (onbewust) briljant te noemen., als je het schrokken niet wil afleren. In elk egval doet hij ook nog wat met zijn reukzin , en speuren is een vermoeiende (geestelijke) bezigheid voor een hond , dus anderhalve hersencel en een conditie als een beest komen zo weer wat beter bij elkaar. Hij ligt nu uitgeteld en 'zen' op onze 'moehmoeh' ( koeienvel) ... wij hebben buikkramp van het lachen. Vorig weekend was het werkelijk prachtig weer, en zatten wij op ons heerlijke plekje te genieten van de zon, de hond en een biertje. Baily wilde ook wel een slok, wat ik niet zo geslaagd vond uiteraard. ik deel graag , maar er zijn grenzen .    Onze avond samen was heel bijzonder.  Bij hem thuis habben ze ook echt wel een tv , een grote ook. Dat grote klopt hier ook, toch bleek Baily iets met onze tv te hebben. Wij wilde een film zien en de generaal mag dan graag genieten van surround hier en daar etcetera. Dan gaat de volume knop aan en onze kleine 'grommer' doet dan dapper mee ons het 'gevoel' van extra trillingen mee te geven. Het was de fil 'Sully' over de noodlanding op de Hudson Nou het IS dan ook of je in dat vliegtuig zit.  Het intro bezorgde Baily al de 'blafreactie' en hij liep rond in ons huis omdat hij kennelijk dacht dat er iets niet in de haak was.  Terwijl de film probeerde ons te boeien kwamen er geluiden uit waardoor Baily dicht tegen mij aan kwam zitten (nog net niet IN mij kroop)  trillend asl een espeblad zat hij naast mij. Nu hoeven wij geen hond op te voeden (want niet van en aan ons),maar hem verpesten wilde wij ook niet. De tv dus uitgezet en een slappe  quiz bekeken , dat kon die ene hersencel wel aan.  Hij was duidelijk niet gewend aan een surroud syteem.  Gisteren zijn wij in de herkansing gegaan met de film en genoten van  ons surroud systeem.  Het is echt een 'moordbeest',  een lieverd in al zijn lompigheid en onbehouwen lieflijkheid. En zo genieten wij weer even en snuiven onze 'historie' van hondenmens weer even op. Dit verhaal kon ik je toch niet onthouden. Dank voor het willen lezen ! MaryJosé

#toekomst
08May2019
Ik zoek een plek..
Astrid zoekt het uit..

Ik dacht, -misschien een beetje impulsief- ik begin maar weer eens een nieuwe blog?De laatste tijd verlang ik weer naar een plek waar ik mijn verhaal kwijt kan. Het gaat goed met mij, en toch merk ik dat ik nood heb om te schrijven. Ik weet alleen niet goed waar.Weet je, vroeger was het internet mijn plek waar ik mezelf kon zijn en gewoon schreef waar ik zin in had. Ik had er contact met mensen die hetzelfde dachten en meemaakten dan ik. Ik voelde me er aanvaard. Eindelijk.Tegenwoordig heb ik niet meer zo’n plek. Ik heb het gevoel dat ik me overal moet bewijzen. Ik functioneer prima, dat wel maar soms is het lastig, wetende van waar ik kom. Ik heb een lange weg afgelegd om te staan waar ik nu sta. Ik ben fier op waar ik nu sta. Ik ben stabiel. Ik heb het niet meer nodig om mezelf kapot te maken. Het leven is niet altijd makkelijk. Zeker niet met een persoonlijkheidsstoornis en ADHD maar het is wel wie ik ben. Ups en downs horen bij het leven. Ik kan en durf nu over mijn problemen praten.Ik functioneer min of meer 'perfect' als 31jarige vrouw die nog wel haar werkpunten heeft, maar ik doe het allemaal wel.Na mijn opname (intussen 3 jaar geleden) was ik opnieuw gaan studeren. Verpleegkunde.Dit ging goed maar blokkeerde op een gegeven moment toch weer door mijn angsten waardoor mijn stage niet meer verliep zoals het moest. Uiteindelijk besliste ik om dit voorlopig stop te zetten. Ik heb een tijdje vrijwilligerswerk gedaan omdat ik te veel last had van mijn angsten maar intussen ben ik alweer 6 maand aan het werk als zorgkundige.Ik werk met mensen met dementie op een beschermde afdeling. Soms zwaar maar ik hou echt van mijn werk. Ik was na mijn ‘mislukte’ stage’s aan het twijfelen geslaan of de zorgsector nog wel iets voor mij was. Nu weet ik dat ik er nog steeds thuis hoor. Dat ik wel degelijk goed werk doe. Misschien was mijn studie verpleegkunde op dat moment net iets te veel van het goede. Door nu wat werkervaring op te doen en even wat minder van mezelf te verwachten kan ik weer wat ‘reserve’ opbouwen en wie weet kan ik mijn studie over een paar jaar afwerken. Mijn droomjob → psychiatrisch verpleegkundige.Ik wil mijn ervaring kunnen inzetten om anderen te kunnen helpen.Ik heb het gevoel dat ik tot een jaar geleden zelf nog te emotioneel betrokken was bij dat soort problemen maar sinds een tijdje kan ik het meer van op een afstand bekijken. Ik heb nog steeds mijn moeilijkheden maar ik verdrink er niet in. Ik kan erover praten en handelen zoals het moet.Ik kom van heel erg ver en ik besef dat ik nog niet helemaal op mijn bestemming ben, maar wanneer ben je dat wel?Nog steeds heb ik het moeilijk met het aanvaarden van mijn lichaam. Lichamelijk contact vind ik moeilijk en ik zit een beetje vast in het verder stappen zetten hierin. Ik had lichaamsgerichte therapie maar dat heb ik stopgezet omdat ik geen goede klik had met de therapeut en daarna heb ik eigenlijk niet meer echt verder gekeken. Ik dacht dat het goed was om het even te laten rusten. Alleen nu, nu sta ik daarin een beetje stil. Vervelend.Ik zie mijn psycholoog wel nog steeds. 1 x in de maand heb ik nog een gesprek. Jarenlang was dat wekelijks en dan nog had ik niet genoeg waardoor ik mijn opname nodig had. Ik gebruik nog mijn medicatie, maar heel wat minder dan voorheen.Ik ben fier op waar ik sta, maar soms heb ik het gevoel dat ik iets mis. Ik zoek een plek, maar waar?Misschien hier?Liefs.....PS: intussen zoek ik nog wat uit hoe dit werkt ;-)

#add
27Oct2019
ADD - eindelijk duidelijkheid voor mij
karazmin

Eindelijk duidelijkheid, ik heb ADD ADD  ADD – ik had er wel van gehoord. Vaag en op de achtergrond, weg geschreeuwd door het luidruchtige broertje ADHD. Toch had ik er blijkbaar genoeg van mee gekregen om al maanden stiekem bij mezelf te denken: Zou ik? Is dat misschien? Is het ADD?Een oud klasgenoot vertelde me dat zij het ‘had’ en nieuwsgierig als ik ben toch even op google gegaan. Een test gevonden en daar had je de kwartjes die me om de oren vlogen. Dit gaat over mij! Ineens waren al die dingen waar ik tegenaan loop, de problemen en nog meer dingen onder één noemer te vangen. Er hoeft niet eens zoveel geschuurd en geknipt te worden om in het (flexibele) hokje van ADD-er te passen. Stemmingswisselingen, concentratievermogen (of het gebrek aan), dingen vergeten – en dan bedoel ik fysiek vergeten en niet mijn geheugen, depressieve buien, schrikken van normale geluiden als de bel en telefoon, enzovoort und so weiter… En druk in mijn hoofd. Heel druk soms. Wat niet zo moeilijk is want ik heb ook behoorlijk last van tinnitus waardoor mijn innerlijke stem er moeite voor moet doen om er bovenuit te komen. Wat is ADD eigenlijk precies? Hieronder een stukje uit de tekst van de site Balans Digitaal Wat is ADD? ADHD wordt meestal in verband gebracht met druk en impulsief gedrag. Minder bekend is dat ADHD in verschillende vormen voorkomt en dat er ook een vorm is waarbij de hyperactiviteit ontbreekt. De DSM onderscheidt drie vormen van ADHD: • Het overwegend onoplettende beeld • Het overwegend hyperactieve/impulsieve beeld • Het gecombineerde beeld Dit laatste beeld is de meest voorkomende vorm. Minder vaak gediagnosticeerd wordt het overwegend onoplettende beeld (ook wel ADD genoemd).  De benaming ADD komt in de DSM-5 (een internationaal erkend classificatiesysteem van stoornissen) niet meer voor, maar de afkorting wordt nog wel steeds gebruikt. Dit heeft ermee te maken dat in het spraakgebruik en in de klinische praktijk ADHD vaak alleen wordt geassocieerd met het overwegend hyperactieve/impulsieve beeld of het gecombineerde beeld.   Alsof ik beschreven werd! Nou ja, niet helemaal. Wanneer ik de kenmerken bij langs ga zijn er natuurlijk een aantal die totaal niet van toepassing zijn. Zo schijnt niet met geld om te kunnen gaan een ding te zijn. Geen last van gelukkig. En net zo gelukkig kom ik wel altijd op tijd. Vraag niet hoe en hoe chaotisch het er dan in mijn huis toegaat maar dat is van ondergeschikt belang. Dat laatste was trouwens voor de psycholoog reden om wat meer onderzoek te doen. Om te kijken of ik misschien ook nog in het autistische spectrum rondhang. Ik verzekerde haar van niet, omdat ik vermoedde dat dat op tijd komen (en nog wat autistische kenmerken) geprogrammeerd waren. Nurture in plaats van Nature. Met een moeder, zus en broer in het spectrum vind ik het niet vreemd dat het door mijn opvoeding kwam. Ze moest me naderhand gelijk geven. Ondertussen was het eerst volgens haar niet mogelijk om met zekerheid te zeggen dat ik ADD had. Ondanks de vele raakvlakken. Maar doordat niemand uit mijn jeugd kon ‘getuigen’ van hoe ik was als kind – en vooral dat het opviel dat ik anders was een definitieve diagnose niet mogelijk. Voor mijn familie was ik namelijk gewoon het jongste zusje en dochter. Later na het ASS onderzoek stelde ze de trouwens diagnose bij en werd ik officieel een ADD-er Onopvallend Het is trouwens behoorlijk makkelijk om een kind met ADD over het hoofd te zien. Je bent immers niet lastig? Hoogstens dromerig en afwezig. Bijna onzichtbaar – Zoals ik me heel vaak voelde op school en wat in combinatie met mijn verlegenheid soms heel eenzaam kon zijn.

#cbd olie
03May2017
How i killed the Zombie named Ritalin (Blog)
Pixie

18 Jaar oud was ik, toen ik voor het eerst in contact kwam met een psycholoog en een psychiater. Ik zat met mijn zelf in de knoop, had zware emotie schommelingen, een drukte in mijn hoofd die sneller ging als ik kon bij houden, en over de impulsiviteit nog maar te zwijgen...  Als kind had ik er nooit zoveel last van, was altijd in de weer met buitenspelen, tekenen en al het andere, oftewel ik kreeg genoeg prikkels binnen om er geen last van te HOEVEN hebben. Er werd af en toe door mijn leraren wel eens gespeculeerd over "ADHD", dat ik erg druk was, en veel emotie schommelingen had, maar er werd niks mee gedaan. Tot mijn pubertijd aan brak, de prikkels moesten meer gevoed worden, ik zocht aandacht op verkeerde manieren. Op mijn 14e tot en met mijn 15e kreeg ik last van insomnia, waar ik uiteindelijk slaap tabletten voor heb gekregen voor een bepaalde tijd. Weer kwam het label "ADHD" aan spraak, maar ook hier werd deze weer weggedrukt en werd ik bestemeplt als druk en lastig kind.  Op mijn 16de begon ik aan de koks opleiding, ik kreeg meer dan genoeg prikkels binnen om weer "normaal" te functioneren. Ik was vrolijk, creatief en lekker doenig. En toch brak er op een gegeven moment weer die periode aan met onrust in mijn hoofd, emotie schommelingen en insomnia, weer slaap tabletten. Weer spraak van "ADHD" of misschien toch "ADD". Weer werd dit naar de achtergrond gedrukt.  Op mijn 18de ronde ik mijn koksopleiding af met vlag en wimpel, en ben ik gelijk gaan werken. Ook ben ik toen al vroeg samen gaan wonen met mijn partner, (waar ik nu nog steeds mee samen ben.) Toch brak weer die periode aan waarbij ik erg onrustig was in mijn hoofd, mijn gedachten niet uit kon schakelen, en zware.. zware emotie schommelingen, ook liet de insomnia mij weer niet koud en mocht ik weer aan slaap tabletten geloven... Ik was het zat, en heb toen via de huisarts contact gezocht met een psychologe, die mij weer door verwees naar een psychiater. Na 2 tests, 1 alleen en 1 waarbij familie etc bij was is er uit gekomen dat ik zware "ADHD" had. Je kon 9 punten op de A scoren en 9 punten op de H en ik was met vlag en wimpel geslaagd en had op allebei 9 punten. Ik werd gelijk aan de ritalin gezet. Ik voelden mij vele malen beter, maar de klachten waren nog niet onder controle, mijn dosis werd verhoogt en weer verhoogt tot ik op het maximale zat. 3 x 3 tabletten per dag, ik viel vele kilo's af wat eigenlijk al alarmbellen hadden moeten laten rinkelen... Op mijn 23ste gaf ik aan dat ik mij vaak traag voelden zodra de pillen begonnen te werken, emotieloos, lusteloos, geen zin in eten, als of het me allemaal niks meer kon schelen. Mijn dosis werd een stapje verlaagt naar 3 x 2 tabletten. Dit ging voor lange periode prima. Tot mijn 25ste, toen kwamen de klachten weer terug, ik was net een wandellende zombie, geen emoties, niks interesseerde me... Op mijn 25ste kwam ik er achter hoe verschrikkelijk schadelijk ritalin op lange termijn kon wezen, wat het allemaal deed met je lichaam, en hoe ziek je er eigenlijk van kon worden. Helemaal nu die verschrikkelijke symptomen weer terug waren. Ik wilden dit niet meer... Toch bleef mijn arts volhouden dat dit het beste voor mij was.. Op mijn 26ste heb ik het heft in handen genomen, en ben ik in plaats van naar de psychiater naar de huisarts gegaan en heb ik hem verteld over wat ik gevonden had over ritalin, wat het op dat moment met mij deed, dat ik er eigenlijk niks meer van wil weten, en dat ik graag CBD olie zou willen proberen. Tot mijn grote verbazing begreep mijn huisarts mij helemaal, en zou mij gaan helpen met het afbouwen van de tabletten. Oh wat was ik blij!  Deze afbouw werd mij door mijn lichaam wel en niet in dank afgenomen, mijn lichaam had ondertussen een haat liefde verhouding opgebouwd met de ritalin, zij wilden het eigenlijk niet hebben, maar kon ook niet zonder. Niet te vergeten dat ritalin eigenlijk gewoon een opium soort is, en je dus afkickverschijnselen kan ervaren. Deze heb ik dan ook mogen ervaren, van hoge pieken en dalen in mijn emoties, tot alleen maar willen slapen en weinig willen eten of me helemaal vol snaaien.  Ik ben nu 27, een jaar verder en had gisteren de laatste tabletten ingenomen, en moest vandaag voor overleg terug komen. Het verlossende moment, verlossende gesprek, mijn ritalin behandeling was officieel afgelopen en mag ik beginnen met de cbd olie als ik dat zou willen! Wat ben ik blij, wat valt er een last van mijn schouders, wat een opluchting, wat een verademing! Geen alarmen meer zetten op mijn telefoon voor het innemen van de pillen, geen emotionele schommelingen meer als ik een tablet vergat.. Geen niks meer!  Vanavond voor het slapen gaan zal ik beginnen met de eerste cbd druppels, en binnenkort heb ik een afspraak met een hele lieve therapeut die al veel "ADHD"ers heeft begeleid met voeding en cbd olie.  I'm the happiest girl in the world, happier then i have ever been for years! <3  Heb je het helemaal gehaald tot het einde van mijn blog, wil ik je heel erg bedanken voor het nemen van de tijd om het te lezen. Hopelijk inspireerd het mensen om na te denken over de verschrikkelijke zombie genaamd RITALIN. 

#autisme
29Jun2017
2 autisten en een adhd-er, heb ik het zwaar? NEE!
Karin Den Hollander-Rietbroek

Mijn 3 prachtige dochters. Van links naar rechts: Cheyenna van 10(klassiek autisme), Savanna van 8(ADHD), en Jamaica van 15(PDD-NOS met angststoornis). Vaak vragen mensen mij hoe ik het volhoudt, maar voor mijn gevoel is mijn gezin niet moeilijker dan andere gezinnen.Zomaar een ochtend in huize den Hollander: Als ik uit bed kom staat Jamaica op de overloop:"ehm, mam, er ligt poep en plas in de keuken en er ligt een dode muis achter de deur. Ik zou even wachten, want Peter is net naar beneden." Omdat ik het helaas niet kan maken om mijn man met de rotzooi te laten zitten roep ik mijn jongste dochters en ga naar beneden. Samen met mijn man ruim ik de rommel op. Luna is weer ziek, en Sunday is duidelijk op jacht geweest.Ik roep naar boven dat het vandaag niet warm wordt, waarop Cheyenna gilt dat ze dan geen broek heeft die past. Inmiddels is Savanna al beneden en smeert haar brood. Manlief vertrekt naar zijn werk, en jamaica gaat naar school. Ze moet 10 km fietsen, dus vertrekt vroeg. 45 minuten(!) later is Cheyenna ook eindelijk beneden, zonder broek. Ik zeg haar dat ze toch echt een broek aan moet, en dat ze er meer dan genoeg heeft, maar dat is niet waar. Ze zijn allemaal te klein of te groot volgens haar.Ik begin te beseffen wat voor dag dit gaat worden, en verheug me er niet op. Even overweeg ik om Cheyenna's juf een mail te sturen om haar te waarschuwen, maar ik bedenk dat ze helaas snel zelf zal merken hoe Cheyenna's humeur is. Heel langzaam maakt Cheyenna haar brood, gaat aan tafel zitten en eet met lange tanden, terwijl Savanna haar tanden heeft gepoetst en haar haren borstelt, waarna ik het ook nog even borstel.De discussie over de broek gaat door, en ik  vraag Cheyenna of ze zenuwachtig is voor het concert waar ze morgen met school heengaat. Ik ga ook mee, anders durft de juf het niet aan. Nee, ze is niet zenuwachtig, ze heeft gewoon geen broek. Eindelijk is haar brood op, maar het gemekker over de broek gaat door. Ik vraag haar om niet zo dwars te doen, aangezien ik erg veel aan mijn hoofd heb. Gisteren is mijn oma gestorven, Maandag wordt Jamaica klinisch opgenomen om hulp te krijgen voor haar angst-stoornis. Intussen is mijn broer druk bezig om dood te gaan aan ALS en herstelt mijn moeder van kanker. Dat was wel even genoeg.Hier heeft Cheyenna helaas geen boodschap aan. Al maanden ging het vrij goed, en was ze zelden heel dwars, maar ze schijnt aan te voelen wanneer ik veel aan mijn hoofd heb, want dat is meestal het moment dat haar dwarsheid op magische wijze terugkeert. Terwijl ik Cheyenna naar boven stuur om al haar broeken te gaan halen, vertrekt Savanna naar school. Ik hoor Cheyenna gillen dat ze wel gewoon helemaal niet meer naar school gaat, maar ik kies ervoor om geen antwoord te geven. Daar is ze, met al haar broeken, die ze op een hoop op de vloer gooit. Ik pak de bovenste en vraag wat er mis mee is. Te strak. Oke, trek hem dan eens aan, dan kan ik kijken. Nadat ik het binnenste elastiek losser heb gemaakt(wat ze zelf ook had kunnen doen), blijkt hij prima te passen. Probleem opgelost.Vervolgens gilt Cheyenna dat ze nu toch al te laat is en geen koekje en drinken meeneemt. Ehm, jawel hoor, dat doe je wel. Nou, oke, dan wel, maar dan komt ze na school nooit meer naar huis. Oke schat, ga maar lekker naar school, ik hou van je. Cheyenna verdwijnt mokkend naar school en ik voel even wat medelijden met de juf. Ze krijgt het zwaar vandaag, maar ik ben er zelf ook nog niet, want dit soort buien duren lang. De dag is net begonnen en ik ben nu al moe.Toch is het meestal rustig in huis. De kids hebben structuur en duidelijke regels en de meeste dagen gaan voorbij zonder veel problemen, behalve als Cheyenna een dwarse periode heeft. Als moeder groei je erin, en weet niet beter. Ik zou niet weten hoe het is om "normale" kinderen te hebben. Mijn meiden zijn goed zoals ze zijn. Oke, ik weet nooit van tevoren wat Savanna uit gaat vreten, maar dat komt simpelweg omdat ze dat zelf ook niet weet. Meestal komt ze te laat thuis, omdat ze vergeet op de klok te kijken, maar soms doet ze stommere dingen, zoals in het Westerschelde-slik terecht komen of besluiten om over de doorgaande weg naar het volgende dorp te lopen. Dingen die alleen goed afliepen dankzij puur geluk. Nadenken voor ze iets doet is niet haar sterkste kant. Dat heeft ze vast van mij.Het moeilijkste aan kinderen hebben is dat je je eigen "fouten" uitvergroot in je gezicht gesmeten krijgt, alsof je een grote spiegel voor je neus krijgt. Alle problemen van mijn kinderen heb ik zelf, maar dan in mindere mate. Vaak werd ik me daar pas van bewust als ik het bij mijn kids opmerkte.Ik ben ervan overtuigd dat mijn 3 kinderen niet voor niets bij mij zijn geboren. Je krijgt het kind wat bij je past. Ja, mijn kinderen hebben alledrie een diagnose, maar dat maakt ze juist waardevoller. Ze zijn bijzonder, en ik zou ze niet anders willen. Aan mij de taak om ze klaar te stomen voor de maatschappij. Autisme en ADHD zie ik niet als een beperking, maar als een uitdaging, en uitdagingen ga ik nooit uit de weg.