Meest gestemde posts
#panta rhei
27Jun2019
Panta Rhei
Non

En zo nemen de dagen weer hun beloopKabbelend, maar in bewegingLijkt alles andersde toekomst onbedachtStond ik stil toen ik van je hield?Wachtend op bevrijding van de verstikkende vrijheidDie onze liefde mij brachtNu het leven weer bruistZullen onze paden nog eens kruisen?Je zit in mijn hartIk draag je meeNiet meer wachten, maar vertrouwen Op de mooiste les die iemand me ooit gafAlles stroomt, Panta Rhei 

#gedicht
31Oct2019
Oh ja ..... de dood ....
ellesvandenbroek

Oh ja ...... de doodIneens is 'ie daarde doodVanuit het niets een afscheid doorde doodMijn lieve tante zomaar ineens weg doorde doodEen gemis, persoonlijk verdriet, pijn en leegte doorde doodVanmorgen gehoord dat mijn lieve tante zo maar ineens overleden is. Nog niet vaak zo dichtbij, zo'n persoonlijk verdriet. Ik mag niet klagen, ik ben 45 en dit is tot nu is het vaak nog op afstand gebleven. Je houdt er geen rekening mee in het jachtige leven, en dan ineens komt er zo'n telefoontje. Mijn moeder belt en zegt " je moet niet schrikken, maar vanmorgen is B overleden" Zo noemde ik haar, tante B. Dag lieve tante B ... #gedicht #overlijden #gedichtoverdedood #afscheid     

#alzheimer dementie
26Mar2019
Altijd maar afscheid nemen
Nance (Adriana SA)

Ik ben weer terug van een paar dagen logeren bij mijn ouders. Ik doe dat regelmatig want mijn ouders wonen niet naast de deur. Mijn moeder heeft zwaar Alzheimer en mijn bijna 85 jarige vader staat er grotendeels alleen voor. Vandaar dat ik er, buiten onze 2 maandelijkse bezoekjes, dus regelmatig een weekje ben. Zo kan ik ook zien of alles nog in goede banen loopt en of mijn vader niet door zijn hoeven gaat.  Deze keer moest mijn vader een chirurgische ingreep ondergaan en dan is uiteraard weer hulp vereist. Ik vertroetel hem dan lekker zodat de zorg even van zijn schouders valt in de dagen dat ik er ben. Hij laat op het moment dat ik binnen kom zo´n beetje alle zorg en sores ter plekke los en neemt zijn tijd om ´in te storten.´ Iedere avond zie ik met vertedering en een gevoel van liefde en respect hoe hij, diep in slaap, in zijn luie stoel bij ligt te tanken.  Mijn moeder is ziek geweest. Een blaasontsteking die met antibiotica goed te verhelpen is en dit was dus ook bij haar het geval en haar blaasontsteking is genezen. Alleen heeft deze infectie een enorme impact op iemand met Alzheimer. Ze is dus niet één of twee stappen achteruit gegaan, maar een complete marathon. Het is gewoon niet te bevatten wat dat met iemand kan doen. Ze is totaal van het padje af, snapt werkelijk niets meer, slaapt heel de dag en heeft qua conditie zwaar ingeleverd.  We zien dat het moment dat ze uit huis geplaatst moet worden nu wel heel erg snel dichterbij komt. Mijn vader heeft het daar ontzettend moeilijk mee. Ze zijn in juli 60 jaar getrouwd en nooit een dag zonder elkaar geweest. Ga er maar aan staan om dan iemand weg te moeten brengen. Mijn hart verscheurd gewoon, wanneer ik eraan denk. Toch moeten we er langzaamaan naartoe gaan werken, ik moet tenslotte niet alleen aan het welzijn van mijn moeder denken, maar ook aan die van mijn vader. Mijn moeder kan dan eindelijk het gevoel dat ze de godganselijke dag moet presteren loslaten en de tijd die haar nog rest in alle rust doorbrengen. Maar goed, ik heb deze dagen weer als een koe moeten herkauwen en alles voor de zoveelste keer een plekje gegeven. Wat ben ik dankbaar dat ik schrijf! Het is mijn manier van verwerken en los kunnen laten.

#Afscheid
03Nov2019
Afscheid nemen. ( gedicht )
Leonardo

#Afscheid nemen.langzaam naderen zijn lippen haar mondterwijl haar ogen zich in de zijne borenmuziek en herrie lijken opeens te zijn verstomdslechts haar zuchten is wat hij schijnt te horentrein wacht reeds naast het perronhaar handen woelen door zijn harentongen die zich heet samen omklemmenspeeksel druipt langs hun gelaathanden die op intieme plaatsen zoekeneen auto claxonneert op straatvlug met zijn handen haar stevige billen vindenconducteur kijkt, blaast reeds op zijn fluithij laat haar los, springt rap naar binnenknarsende, piepende remmen, onprettig rot geluidhele week wachten voor hij haar weer kan beminnen

#slayer
26Jun2019
Vaarwel Slayer: de laatste show in Frankrijk op Hellfest
evaachternaamloos

Ik ben afgelopen weekend naar Hellfest geweest, een metalfestival in Clisson, Frankrijk. Op het festival speelde de band Slayer: een van 'the big four.' De show is onderdeel van de afscheidstour van de legendarische band. Slayer is hiermee de eerste van 'the big four' die de muziekscene verlaat.  De Amerikaanse death metal band toert door Europa tot 13 juli om vervolgens door te reizen naar Canada. In augustus komen ze nog één keer terug naar Duitsland voor het festival Wacken Open Air.  Voor de show vroeg ik aan een fan wat we konden verwachten van de show. "Bijna alle shows van de afscheidstour zijn redelijk hetzelfde tot nu toe, dus ik verwacht niet dat deze heel anders zal zijn. Ik kan het niet vergelijken met 'de oude Slayer' met  Dave Lombardo en Jeff Hanneman, omdat ik de band niet heb gezien voor 2013, maar ik heb altijd genoten van hun shows. Ik kijk uit naar het optreden op Hellfest." Slayer was de afsluiter op een van de twee hoofdpodia van Hellfest. Ze begonnen met 'Repentless' van hun laatste album. Dit snelle nummer was een fantastisch begin. Het publiek vooraan wist duidelijk wat ze te wachten stond. Heel de festival zondag bestond vooral uit trash metal en werd waardig afgesloten door Slayer.  Wat verder weg konden bezoekers de band ook waarderen. De meer melodische liedjes in de tweede helft van de set (zoals  ‘Seasons in the Abyss’) vielen bij vrijwel iedereen in de smaak.  Tegen het eind van de show deed Slayer er nog een schepje bovenop met de hits ‘South of Heaven’ en ‘Raining Blood’. Set closer ‘Angel of Death’ was het laatste nummer dat de band ooit in Frankrijk speelde. Daarna volgde er vuurwerk. Na de laatste noot werd zanger en bassist Tom Araya toch wat emotioneel: "Goodbye France, we will miss you." Slayer heeft een dappere keuze gemaakt om de scene op dit punt te verlaten. Tom Araya geeft aan dat ze tevreden zijn met alles wat ze bereikt hebben en dat ze niet willen dat de fans ze zien aftakelen.  Ik was op Hellfest voor Festileaks, de stukjes die ik op yoors plaats zijn dus gebaseerd op de stukken die ik voor Festileaks geschreven heb. Meer over het festival? Hier, hier en hier kun je mijn andere artikelen lezen!

#afscheid
26May2019
geen afscheid kunnen nemen
Mayke Muller

‘Het was alsof ik een geest zag,’ zei Theo tegen mijn moeder. ‘De gelijkenis is doeltreffend.’ Het golvende haar met de rode gloed. Het hartvormige gezicht en de sprekende ogen. Dat gesprek vond plaats op de begrafenis van mijn oma, de moeder van mijn moeder. Het is al weer ruim tien jaar geleden.  Mijn oma zei nog ‘Niemand wil dat hun kind eerder overlijdt.’ Ze had al heel vroeg afscheid moeten nemen van haar echtgenoot. Mijn moeder was 17 toen haar vader door een brommer ongeluk en schedelbasisfractuur overleed.  Het is al ongeveer 30 jaar geleden dat ik mijn lievelingstante Angeli voor het laatst zag. De tante waarop ik als twee druppels lijk.  Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik een nachtmerrie had op vakantie in Italië. Ik zag helikopters boven een berg vliegen en er was iets heel ergs aan de hand. Ik werd schreeuwend en huilend wakker. Mijn zus vroeg nog wat er was. Op dat moment dacht ik aan mijn tante.  Helaas had de wereldradio in die tijd ons niet kunnen bereiken. Ze was al begraven toen wij terugkwamen van vakantie. Geen afscheid.  Mijn tante gleed uit over een schoen wat op de trap lag en kwam met haar hoofd tegen de zijkant van de muur en vervolgens met haar achterhoofd op de plavuizen vloer. Een schedelbasisfractuur. In de vakantie is het besluit genomen om mijn tante niet meer in coma te laten.  Angeli verscheen nog aan mijn moeder en mijn zus. Ik was destijds 8 jaar oud en kon nog niet alles bevatten. Ik dacht wel ‘waarom verscheen mijn tante niet aan mij?’ Sommige situaties kunnen als deja vu voelen. Jaren later gingen mijn ouders op vakantie naar Sulawesi en in die tijd overleed de moeder van mijn moeder. Ook dit weet ik nog als de dag van gister. Mijn ouders waren bijna niet bereikbaar in het oerwoud van Indonesië.  Oma was onherkenbaar en zag er ingevallen uit door de uitdrogingsverschijnselen die ze had. Van oma hebben we ook geen afscheid kunnen nemen. We hebben haar wel naar haar laatste rustplaats kunnen brengen. Hier onder kun je een filmpje bekijken over hersenletsel. 

#vrij schrijven
21Mar2019
Vrij schrijven #3
Schapenkopje

Vandaag een zware moeilijke dag. Voor altijd afscheid nemen van mijn vader.Mijn vader wilde altijd gecremeerd worden in Velzen want daar waren zijn ouders, broer en zus en nog meer familie ook gecremeerd.Wij hebben altijd gezegd als je dood bent weet je toch niet meer waar je gecremeerd wordt dus we doen het daar waar je dan woont. Inmiddels was hij er nog een paar keer geweest en vond Velzen niks meer. Vandaag was zijn afscheid dan ook in Rotterdam-Zuid, vlakbij waar zijn moeder nog lang gewoont heeft. En hij komt zelf uit Vreewijk dat maar ongeveer10 minuten van het crematorium is.Wij wisten niet veel over hoe de uitvaart zou zijn omdat hij dat zelf al had besproken met de begrafenisondernemer. Mijn man had graag wat willen zeggen maar daar was niet naar gevraagd, uiteindelijk waren er wel wat sprekers en dus kwamen we er achter dat het blijkbaar niet de bedoeling was dat wij wat zeiden. Onze jongste kreeg tijdens de herdenking van zijn "stief"oma het schilderij waar mijn vader mee bezig was en dus nog niet af was. Hij heeft daar op de dag van overlijden om gevraagd en dus nu gekregen. Heel bijzonder maar ook heel emotioneel. Onze dochter en oudste zoon hadden al een schilderij van hun opa dus de jongst nu ook.Mijn broer die ik al weer een hele tijd niet meer gezien had (hij woont in Groningen) brak en huilde heel erg. Ik ben bij hem gaan zitten en zijn vriendin zei dat ze dat heel lief vond. Er stonden schilder spullen bij het schilderij dat onze zoon kreeg, dus toen we de aula uitliepen hand in hand pakte mijn broer een kwast als aandenken en uiteindelijk heb ik er ook een gepakt. Of dat het nou goed was of niet wij wilde een kwast van onze vader hebben.Het was een mooie uitvaart alleen hadden wij toch wat dingen anders gewilt, maar ja "stief"moeder had het helemaal alleen geregeld we mochten niet helpen en mee beslissen. Dit doet ons toch wel wat zeer.Gelukkig was er veel familie die ons kwamen steunen. Ze kwamen zelfs uit Oostenrijk. En vele had ik al heel lang niet gezien. Zelfs een oudtante van 94 jaar was er.Nu gaat het verdere verwerken van dit verlies beginnen, maar dat gaat goed komen. Straks lekker slapen en morgen maar weer werken want anders zit ik ook maar thuis en gaan mijn gedachten met me aan de haal.

#vandaag
19Mar2019
VANDAAG ...
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

NOOT:  Daar ik begrepen heb dat het 'persoonlijk kanaal' niet gedeeld wordt als andere andere blogs, plaats ik deze opnieuw. Voor mij is 'persoonlijk' dat het over mijn persoonlijk gaat, niet dat het alleen voor mij en mijn volgers is.  Ik wil juist graag mijn gedichten delen. Vandaar dat ze nu onder een andere noemer komen. Sorry voor het evetuele ongemak, ik wist dit helaas niet. VANDAAG.  07-03-2019. Wij zijn blij en dankbaar dat haar diepste wens is verhoord. Het waren mooie, maar ook pittige dagen.  Dank je wel lieve Els Vergaerde voor het mogen gebruiken van  jouw mooie foto.  Ik wil ieder bedanken voor de  betrokkenheid, liefde, steun , duimen en kaarsjes! Mary-José