Meest gestemde posts
#alzheimer dementie
21Feb2019
Soms (55 woorden)
Nance (Adriana SA)

Soms Een strijd, gedoemd om te verliezen. Voor alle partijen, een lijdensweg van jaren. Mensonterend, wreed en bikkelhard. Het intense gevoel van liefde en compassie, laten mij beseffen dat loslaten soms gewoon beter is. De ultieme en sterkste vorm van liefde. Soms is het echt zo. Heel soms, is kwijtraken zoveel erger, dan kwijt zijn.

#alzheimer
01Jul2019
Alzheimer: met een raket naar de maan
Alzheimerblog

Ze zit in de stoel waarin ze de laatste tijd steeds vaker zit. Ik heb mijn oom meegenomen. Ze lijkt hem te herkennen. In elk geval komt ze overeind zodra ze ons ziet. Ze omhelst mij en geeft hem een onhandige knuffel. Ze is blij dat we er zijn. Hand in hand lopen we door de lange gangen naar het restaurant. Een maand of twee geleden liep ze nog zeker en snel. Nu schuifelt ze voorzichtig, wankel. Bij de balie reken ik haar favoriete drankje af. Door het glas zie ik ze zitten onder de grote oranje parasol. Mijn oom praat druk gesticulerend. Mijn moeder luistert niet. Ze kijkt zoekend om zich heen. Ik zwaai. Ik ben hier! Maak je maar geen zorgen, mam. Met mij gaat het goed. Ik laat je niet zomaar in de steek. Maar ze ziet me pas als ik met de drankjes naar buiten loop. Opgelucht ontspant ze. Mijn oom vertelt verhalen van vroeger. Het is duidelijk dat ze geniet. Zelf is ze niet meer zo spraakzaam. Teveel woorden zijn haar ontglipt. Maar ze knikt en lacht. Als mijn oom vertelt hoe ze in ‘69 met z’n allen de maanlanding volgden, luistert ze geboeid. Ik vraag me af in hoeverre ze het verhaal begrijpt. Maar eigenlijk is dat niet eens belangrijk. Samen hier zitten met de zon op onze huid. De vogels horen fluiten. Genieten in het hier en nu. We brengen haar terug naar de afdeling. Plots stopt ze. Ze prikt haar vinger in mijn zij. Ze vraagt iets onverstaanbaars. Ze probeert het nog een keer. “En wanneer kom jij op de teewee?” Ik kijk haar niet-begrijpend aan. “Want je gaat toch met de ra-ra-ra-rastek naar de maan?” “Ik ga toch maar niet, mam,” zeg ik. “Ik zou jou veel te veel missen.” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis, Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: vlinders in haar buik Lees meer Lees alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer dementie
12Nov2018
12-11-2018 .. Waar blijft dat boek nou?
Marion's World

Het boek was haast sneller geschreven dan het maken van een boekomslag. Hoe ik het wilde, was rapjes duidelijk, maar toen de aanlevering ervan. Man, man, man, wat een veldslagen heb ik geleverd de afgelopen drie weken. Nachtwerk. Vier/vijf uur slapen en weer aan de gang. En wat denk je wat?Het is nog niet klaar! Ja, ik wel, maar met mijn vage kennis van boekomslagen maken, ging ik toch mooi de mist in. En nu heb ik het uit handen gegeven. En dat valt me nog niet mee Ben ik de controle kwijt en dat vind ik in deze kwestie niet zo leuk. Maar ik heb het opgegeven. Er gaat nu een slimmerd mee aan de slag. En ik? Stapels was wegwerken, mijn huis écht schoonmaken, tuin winterklaar maken, katten knuffelen (jeuj!!), maar vooral ... slapen ... Doordat m'n contactlenzen overuren draaien, hebben de randen ervan een afdruk op mijn oog achtergelaten. M'n nieuwe lezen moeten nog even wachten. Eerst mijn ogen een beetje tot rust.  Overigens heb ik nergens last van, maar dat terzijde.en ...eens nadenken over een titel van mijn volgende boek ... jawel !

#alzheimer dementie
26Mar2019
Altijd maar afscheid nemen
Nance (Adriana SA)

Ik ben weer terug van een paar dagen logeren bij mijn ouders. Ik doe dat regelmatig want mijn ouders wonen niet naast de deur. Mijn moeder heeft zwaar Alzheimer en mijn bijna 85 jarige vader staat er grotendeels alleen voor. Vandaar dat ik er, buiten onze 2 maandelijkse bezoekjes, dus regelmatig een weekje ben. Zo kan ik ook zien of alles nog in goede banen loopt en of mijn vader niet door zijn hoeven gaat.  Deze keer moest mijn vader een chirurgische ingreep ondergaan en dan is uiteraard weer hulp vereist. Ik vertroetel hem dan lekker zodat de zorg even van zijn schouders valt in de dagen dat ik er ben. Hij laat op het moment dat ik binnen kom zo´n beetje alle zorg en sores ter plekke los en neemt zijn tijd om ´in te storten.´ Iedere avond zie ik met vertedering en een gevoel van liefde en respect hoe hij, diep in slaap, in zijn luie stoel bij ligt te tanken.  Mijn moeder is ziek geweest. Een blaasontsteking die met antibiotica goed te verhelpen is en dit was dus ook bij haar het geval en haar blaasontsteking is genezen. Alleen heeft deze infectie een enorme impact op iemand met Alzheimer. Ze is dus niet één of twee stappen achteruit gegaan, maar een complete marathon. Het is gewoon niet te bevatten wat dat met iemand kan doen. Ze is totaal van het padje af, snapt werkelijk niets meer, slaapt heel de dag en heeft qua conditie zwaar ingeleverd.  We zien dat het moment dat ze uit huis geplaatst moet worden nu wel heel erg snel dichterbij komt. Mijn vader heeft het daar ontzettend moeilijk mee. Ze zijn in juli 60 jaar getrouwd en nooit een dag zonder elkaar geweest. Ga er maar aan staan om dan iemand weg te moeten brengen. Mijn hart verscheurd gewoon, wanneer ik eraan denk. Toch moeten we er langzaamaan naartoe gaan werken, ik moet tenslotte niet alleen aan het welzijn van mijn moeder denken, maar ook aan die van mijn vader. Mijn moeder kan dan eindelijk het gevoel dat ze de godganselijke dag moet presteren loslaten en de tijd die haar nog rest in alle rust doorbrengen. Maar goed, ik heb deze dagen weer als een koe moeten herkauwen en alles voor de zoveelste keer een plekje gegeven. Wat ben ik dankbaar dat ik schrijf! Het is mijn manier van verwerken en los kunnen laten.

#alzheimer dementie
07Oct2019
Dag, lief moedertje
Nance (Adriana SA)

Als ik nog ergens een greintje geloof in mijn lijf had zitten, is dat er deze afgelopen week wel uitgerukt en teniet gedaan. Na een gevecht van jaren heeft mijn moeder onderhand wel genoeg geleden, kan ik u melden, dus waarom dan eerst nog die verschrikkelijke momenten in haar ziekenhuisbed? Waarom moest mijn verwarde moeder in haar laatste dagen aan mij vragen waarom dit gebeurde en wat ze fout heeft gedaan? Fuck it…fuck Alzheimer en alles wat daarbij komt! Want lief moedertje, jij hebt helemaal niets verkeerd gedaan. Je hebt op een waardige manier en head on, een oneerlijke en onwinbare strijd verloren. Je hebt je niet alleen met hand en tand tegen Alzheimer verzet, maar ook tegen de aankomende en onvermijdelijke uithuisplaatsing. Zoals altijd hield jij de regie in eigen handen, je wilde er niet heen, punt uit. Twee en een half uur voor jouw uithuisplaatsing, begonnen de laatste dagen van jouw leven dus in een ziekenhuisbed. Zaterdagmorgen 5 oktober om 02.03 uur heb je ons en het leven, na een kort en heftig ziekbed, zachtjes en vredig losgelaten. Wat ben je toch een dappere en sterke vrouw, want je hebt het toch maar voor elkaar gekregen. Je wilde daar gewoon niet wonen. Punt uit.