Meest gestemde posts
#euthanasie
24Feb2019
EUTHANASIE
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

#gedicht
16Feb2019
DE OVERSTAP ...
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

#Alzheimer
27Oct2019
Hoe kun je alzheimer vertragen?
Kim

Vorige week beweerde een Amerikaans biotechnologiebedrijf het eerste medicijn te hebben geproduceerd met de mogelijkheid om de ontwikkeling van Alzheimer te vertragen. Biogen hoopt aducanumab op de markt te brengen nadat het de goedkeuring van de Amerikaanse Food and Drug Administration heeft gekregen, wat tot twee jaar kan duren. Onderzoek naar het medicijn was stopgezet, maar proeven met hogere doses van het medicijn zouden de cognitieve functies zoals geheugen, oriëntatie en taal verbeteren. Wat is Alzheimer? De ziekte van #Alzheimer is een neurologische aandoening waarbij de dood van hersencellen geheugenverlies en cognitieve achteruitgang veroorzaakt. De ziekte is vernoemd naar Dr. Alois Alzheimer. In 1906 zag Dr. Alzheimer veranderingen in het hersenweefsel van een vrouw die was overleden aan een ongewone psychische aandoening. Haar symptomen omvatten geheugenverlies, taalproblemen en onvoorspelbaar gedrag. Nadat ze stierf, onderzocht hij haar hersenen en vond hij veel abnormale klonten (nu amyloïde plaques genoemd) en verwarde bundels vezels (nu neurofibrillaire of tau-klitten genoemd). Deze plaques en klitten in de hersenen worden nog steeds beschouwd als enkele van de belangrijkste kenmerken van de ziekte van Alzheimer. Een ander kenmerk is het verlies van verbindingen tussen zenuwcellen (neuronen) in de hersenen. Neuronen verzenden berichten tussen verschillende delen van de hersenen, en van de hersenen naar spieren en organen in het lichaam. Men denkt dat veel andere complexe hersenveranderingen ook een rol spelen bij de ziekte van Alzheimer. Deze schade lijkt aanvankelijk plaats te vinden in de hippocampus, het deel van de hersenen dat essentieel is bij het vormen van herinneringen. Naarmate neuronen sterven, worden extra delen van de hersenen aangetast. In de laatste fase van Alzheimer is schade wijdverbreid en is het hersenweefsel aanzienlijk gekrompen. Risicofactoren Er zijn een paar dingen waardoor mensen meer kans hebben om de ziekte van Alzheimer te krijgen. Tot nu toe heeft onderzoek de ziekte in verband gebracht met: Leeftijd: risico op Alzheimer neemt toe naarmate je ouder wordt. Voor de meeste mensen begint het te stijgen na de leeftijd van 65. Geslacht: vrouwen krijgen de ziekte vaker dan mannen. Familiegeschiedenis: mensen met een ouder of broer of zus met Alzheimer hebben meer kans om het zelf te krijgen. Down syndroom: Het is niet duidelijk waarom, maar mensen met deze aandoening krijgen vaak de ziekte van Alzheimer in de 30 en 40. Hoofdwond: Sommige studies hebben een verband aangetoond tussen de ziekte van Alzheimer en een ernstig hoofdletsel. Andere factoren zoals een hoog cholesterolgehalte en hoge bloeddruk kunnen het risico ook verhogen. Mediterraan dieet Een mediterraan dieet is voorgesteld om cognitieve achteruitgang te verminderen. Het beperken van verzadigde vetten en enkelvoudige koolhydraten komt het cardiovasculaire systeem ten goede en heeft een effect op de algehele gezondheid. Hoewel het bewijs op basis van deze voedingsaanbevelingen nog niet sluitend is, lijkt een verhoogde consumptie van vers fruit, groenten en vis een gunstig effect te hebben op preventie en beheer. Sociale interactie De ziekte van Alzheimer kan zich sneller ontwikkelen bij mensen die een eenzaam leven leiden met beperkte interactie met anderen. Regelmatige sociale betrokkenheid kan leiden tot nieuwe hersenverbindingen, die activiteit stimuleren. Een studie over drie jaar merkte op dat deelnemers die minder socialiseerden meer cognitieve achteruitgang vertoonden. Er werd echter geen rekening gehouden met factoren die verhinderen dat personen socialiseren, zoals depressie en angst. Brein oefeningen Wetenschappers hebben de effecten van mentale stimulatie getest in relatie tot het vertragen van de ziekte van Alzheimer. Mensen die zich bezighielden met puzzels, bordspellen, een taal leren of een instrument bespelen, vertoonden een verminderde ernst van de symptomen. Lichaamsbeweging Talrijke studies hebben een positief verband aangetoond tussen lichaamsbeweging en vertraagde cognitieve achteruitgang. Studies bij patiënten met AD hebben vergelijkbare voordelen aangetoond, hoewel verder onderzoek nodig is om de hoeveelheid en het type oefening te definiëren. Bron Afbeelding is afkomstig van Google en werd gelabeld voor hergebruik Lees meer Hoe krijg je bloedsuiker omlaag? Hoe kan je stress verminderen? Wat moet je doen bij het vinden van een overleden familielid? Schermtijd veroudert je sneller Wat kun je doen aan pijn in je onderrug? Bewerkte voedingsmiddelen die goed voor je zijn

#alzheimer
09Oct2018
Alzheimer: Zweven tussen heden en verleden
Alzheimerblog

“En hier werkt oma nou,” legt mijn moeder uit aan mijn dochter. Die kijkt me even vertwijfeld aan en speelt dan het spelletje mee. Mijn moeder schuifelt naar de deur van een lege vergaderruimte en vertelt trots dat deze klas normaal gesproken vol kinderen zit. Nu zijn ze zeker thuis, maar morgen zullen ze weer komen. En dan is oma dus de juf. Ik maak een bruggetje naar het verleden en vraag hoe dat ook alweer zat met die volle klassen van toen. “Nou, daar merkte je niets van hoor,” vertelt mijn moeder. “Ik had er meer dan veertig in de klas en het was evengoed muisstil.” Ze praat graag over haar verleden als onderwijzeres en kan de namen van háár kinderen nog zo opsommen. Dat haar oudleerlingen inmiddels zestigers zijn kan ze niet bevatten. Midden in haar eigen verhaal pakt ze mijn hand. “Kom, we gaan boodschappen doen. En goed naar mamma luisteren, want we moeten die gevaarlijke weg oversteken.” Ik weet over welke weg ze het heeft: de weg die ik als kind nooit zelfstandig mocht oversteken, want dan zag ze me in zeven sloten tegelijk. We lopen over de gang en zien de huiskamer. “Kijk, daar is de winkel. Maar nu ben ik mijn boodschappenlijstje kwijt.” Ze zoekt nerveus in de zakken van haar vest. “Dat geeft niet, mam,” zeg ik. “Dan gaan we gewoon terug naar huis.” Ik sla mijn arm om haar heen. We nemen haar mee naar haar eigen kamer. Haar vertrouwde muziek, de schilderijen, de foto’s. “Hè, wat fijn dat jullie er zijn,” glundert mijn moeder in haar luie stoel. “Hoe wisten jullie dat ik hier was?” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Achter de gesloten deur Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: heldere momenten Lees meer

#mantelzorg
28May2019
Eenzaam als mantelzorger
Astrid Seip (IJsselstein)

Gisteren zou ik eindelijk beginnen met mijn werk in het verpleeghuis hier in de buurt. Als vrijwilliger, maar toch. Jammer genoeg werd ik (weer) afgebeld. Het virus, waardoor ik vorige week ook al niet kon, was nog niet helemaal verdwenen dus zekerheid voor alles. Nu had ik wel de kans om naar de mantelzorgbijeenkomst bij opa in het tehuis te gaan. Erg leerzaam, over onbegrepen gedrag. Dat het uiteindelijk een middag zou worden die veel indruk op mij maakte had ik nooit durven vermoeden. Dit verhaal is waar gebeurd, enkel zijn de namen fictief om privacy redenen. Het is wel met toestemming geschreven.EenzaamHet is even na half drie als de zaal volstroomt met mantelzorgers, dochters, zonen, kleindochters en echtgenoten. Alle soorten mantelzorgers zijn aanwezig om meer te leren over onbegrepen gedrag bij mensen met dementie. Ook mevrouw Nel zit samen met haar man, hij heeft dementie, in de zaal. Dat dementie een breed begrip is, en er velen soorten van dementie zijn weet iedereen die aanwezig is. Toch is het onbegrepen gedrag een stukje dat bij bijna alle soorten van dementie terug komt. Na slechts een kwartiertje houd de man van mevrouw Nel het voor gezien. Hij is onrustig en kan het verhaal niet volgen. Hij is een cliënt van de dagopvang en gaat hier enkele keren per week naar toe. De rest van de tijd is mevrouw Nel samen met haar man. Vrijwel direct na zijn vertrek, als het gaat over ondersteuning door familie en vrienden en dat het zo belangrijk is om op bezoek te gaan bij een naaste met dementie barst mevrouw Nel in tranen uit. Zij vertelt dat ze er helemaal alleen voor staat en dat iedereen haar en haar man heeft laten vallen. Dat zelfs de buren in haar flat niks met haar of haar man te maken willen hebben. Het raakt mij en ik kan me niet voorstellen dat iemand zoiets doet. Of eigenlijk ook wel, want zelfs bij mijn eigen oma heb ik meegemaakt dat haar vriendinnen, waar ze elke week kwam het af lieten weten zodra ze in het verpleeghuis kwam. En juist voor deze mensen is vriendschap en herkenning, ook al weten ze vaak in een later stadium niet meer wie je bent, ze voelen toch de herkenning, zo belangrijk. Haar man praat niet tot nauwelijks meer, dus ze heeft niemand met wie ze een gesprek kan voeren. Zelfs niet over het weer. Heel de dag stilte, wat moet dat vreselijk zijn. Aan een buurjongen heeft ze eens gevraagd waarom hij haar negeerde, ze komt hem vaker tegen in de lift. "Mijn moeder vindt u raar en heftig". Waarom vraag ik me oprecht af, omdat ze geen standaard grijs haar heeft en er niet als vijfentachtig uit ziet? Ik heb er geworden voor en meer als "bizar" krijg ik dan ook niet over mijn lippen.Het zijn maar een paar woorden die ze spreekt, maar wat ze zegt maakt nu al diepe indruk op mij. Aan het einde van de bijeenkomst raken we samen aan de praat. "Hoe oud denk je dat ik ben?" Vraagt ze mij, ik schat haar een jaar of zeventig, "vijfentachtig". Mijn mond valt open van verbazing, ik krijg met de seconde meer respect voor mevrouw Nel. F**king vijfentachtig jaar, ik denk onmiddellijk terug aan mijn lieve oma'tje die afgelopen december in hetzelfde tehuis overleed, vierentachtig jaar. Maar wat een verschil. Ze vertelt me over haar kinderen en kleinkinderen, dat die allemaal zo in hun eigen leven zitten dat ze geen tijd (meer) hebben voor haar en haar man. Wat verschrikkelijk. Haar oudste kleindochter gaat dit jaar trouwen, zij en haar man niet welkom. Teveel gedoe ofzo, het doet haar zichtbaar pijn. "De oudste hé, dat blijft bijzonder". En dat is precies wat mijn oma ook altijd zei. En dan niks ten nadele van de andere kleinkinderen hou me te goede, want dat zou ik als oudste echt een schuldgevoel krijgen, ze hield van ons allemaal evenveel, maar de bijzondere band met de oudste is voor niemand te overtreffen. Het doet mevrouw zichtbaar goed dat ze haar verhaal kwijt kan. Ze gaat zelfs zover dat ze mij durft toe te vertrouwen zelfmoordneigingen te hebben, omdat de eenzaamheid haar teveel wordt. De tranen schieten in mijn ogen, maar ergens begrijp ik het wel. Haar man verliest ze beetje bij beetje aan een vreselijke ziekte, ze zorgt met al haar liefde en kracht voor hem. Maar wie zorgt er voor haar, deze dappere mevrouw Nel van vijfentachtig?. Ze vertelt me dat ze vroeger psychologie heeft gestudeerd, "Maar ik kan mezelf niet eens helpen". Ook een andere mantelzorger trekt zich haar lot aan en vraagt of ze haar af en toe eens mag bellen. Ook dit gebaar valt in goede aarde bij mevrouw Nel. En ze is zichtbaar opgelucht dat ze (eindelijk) haar verhaal heeft kunnen en mogen doen. Ik vraag haar of ik haar verhaal mag bewerken tot een blog, om aan te geven hoe ook mantelzorgers ontzettend eenzaam kunnen zijn. Ik ben haar verhaal nog steeds en het verwerken, en met alle goede wil van de wereld kan en wil ik niet snappen hoe mensen zo wreed kunnen zijn naar anderen toe.

#alzheimer
01Nov2018
Alzheimer: Wie ben jij eigenlijk?
Alzheimerblog

Als mijn jongste zus en ik naar de kamer van onze moeder lopen, komen we haar tegen op de gang. Het gezicht van mijn moeder licht op als ze ons ziet. We nemen plaats in de kleine zithoek in haar kamer. We bladeren samen door een prentenboek. We praten over het weer, de nieuwe trui van onze moeder, haar warme pantoffels en over de pop. “Wie ben jij eigenlijk?” vraagt mijn moeder. Ze kijkt mijn zus aan. “Werk je hier?” “Ik werk in het onderwijs,” zegt mijn zus beduusd. “Net als jij.” We praten over volle klassen, cito-toetsen, de juffen en meesters van onze oude basisschool en de school waarop mijn moeder lang geleden les gaf. Dan schakelt mijn moeder over op de kleinkinderen. Ze vraagt aan mij hoe het met ze gaat. Ik zeg dat het goed gaat. “En met J. en A. ook, hè M.?” Ik kijk mijn zus aan. Mijn moeder begint te stralen en komt overeind. Ze geeft mijn zus een onhandige knuffel. “Ik wist niet dat jij er ook was, M.! Wat heb ik jou lang niet gezien!” Als we vertrekken wil mijn moeder meelopen tot aan de deur. Iemand van de verzorging steekt haar arm door de hare. “Kom, dan zwaaien we samen. Wat fijn dat je dochters geweest zijn hè?” “Dát is mijn dochter,” verbetert mijn moeder haar terwijl ze naar mij wijst. “En die ander, dat is geloof ik mijn zus.” Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af. Naar de vorige blog: Alzheimer: Mijn moeder wil naar haar moeder Lees meer Naar de volgende blog: Alzheimer: Opperste verwarring Lees meer Alle blogs over mijn moeder: Mijn moeder heeft Alzheimer en ik schrijf haar ziekte van me af Lees meer

#alzheimer dementie
21Feb2019
Soms (55 woorden)
Nance (Adriana SA)

Soms Een strijd, gedoemd om te verliezen. Voor alle partijen, een lijdensweg van jaren. Mensonterend, wreed en bikkelhard. Het intense gevoel van liefde en compassie, laten mij beseffen dat loslaten soms gewoon beter is. De ultieme en sterkste vorm van liefde. Soms is het echt zo. Heel soms, is kwijtraken zoveel erger, dan kwijt zijn.