Meest gestemde posts
#spiritualiteit
20May2019
Spiritueelderig
Marjolein

Spiritualiteit heeft al heel lang mijn interesse. Ik heb ook het gevoel dat ik er iets mee moet, maar wat? Via LinkedIn kwam ik in aanraking met een event, waar zes mensen een lezing zouden houden over spiritualiteit, in beginsel hoe je je leven verder gaat na een ziekte, hoe je dan de dingen anders ziet en aanpakt, de reden waarom mensen vaak zeggen dankbaar te zijn voor hun ziekte, omdat ze op dat moment gingen leven vanuit zichzelf. Het zou gaan over de potentie die je hebt, dat je meer uit jezelf kunt halen. Het leek me wel interessant. Zo togen we afgelopen zaterdag naar een klooster met prachtige tuinen. Spreekster 1 vertelde over haar borstkanker en wat het haar had gebracht, spreekster 2 vertelde over het kwantumveld en hoe je kunt zorgen dat je het leven gaat leiden dat je wenst door op een ander niveau te gaan resoneren. Na de pauze kwam spreekster 3 en daar voelde ik zoveel weerstand tegen dat we na haar bijdrage zijn vertrokken.  Het zette me aan het denken. Waarom komt spiritualiteit altijd met dezelfde ingrediënten? Het zachte praten, het lieftallige, de glimlach, de woorden ‘het mag’… ze komen me mijn keel uit. Waarom komt spiritualiteit met blauw/paarse kleding, kruidenthee, de natuur, vlinders, lange jurken? Ik hield van paars en van lange jurken, of was dat omdat ik dacht dat het erbij hoorde? Waarom voel ik er altijd zoveel weerstand tegen als het me juist zo interesseert? Waarom kan ik het niet op die manier? De manier waarop anderen het vaak brengen, stoort me. Ik noem het maar de Gooise-vrouwen-spiritualiteit, dat neppe. Een abonnement op de Happinez, een boeddhabeeld in de tuin en een Porsche Cayenne voor de deur. De sprekers waren ook allemaal coach, heel leuk enzo, dat anderen begeleiden op hun pad, maar het enige pad dat je kent is het jouwe! Bovendien, coach ben je alleen voor mensen met genoeg poen, om het maar even oneerbiedig te zeggen, voor die Gooise vrouw die haar kinderen naar school brengt met de Cayenne en zich verder ontwikkelt door spiritueel schilderen. Ik zou zo’n begeleidingstraject niet kunnen betalen en misschien is dat maar goed. Deze vrouwen (en een man) zullen het allemaal goed bedoelen, zijn na hun weg coach geworden om anderen te helpen, maar ik denk dat ze vooral bezig zijn met hun eigen weg en, omdat je toch inkomsten moet hebben, hoe ze daar hun geld mee kunnen verdienen. Allemaal goed bedoeld, maar in mijn ogen niet zo effectief. Misschien hoort spiritualiteit niet betaald te zijn, misschien hoor je het gewoon te geven aan de mensen om je heen, een liefdevol gebaar naar je buurvrouw van 87, aan arm of schouder geven aan een vriend of collega, behulpzaam zijn of eens zeggen: bekijk het eens zo! of: ik probeer dat zo te doen, wie weet is dat ook wat voor jou. Misschien is dat wel waar ik naar verlang. Kun je iemand wel helpen op het spirituele pad naar de ontdekking wie je zelf bent? Ik heb het dan niet over de meer medische alternatieve therapieën, want ook die brengen spirituele groei. Ik heb het dan over dit soort coaches, wat volgens mij geen beschermde titel is, iedereen kan het dus zijn. En ook dat zegt weer niks over iemands kunnen en gaven. Het wordt alleen wel heel erg moeilijk om degene te vinden die bij je past, die je echt verder kan helpen. En misschien is het inderdaad niet zo maakbaar en is het de bedoeling dat je het zelf ondervindt, voelt en meemaakt. Misschien kun je dat helemaal niet zo versnellen en moet de tijd rijp zijn. Hier op aarde willen we dat dingen maakbaar zijn, maar in het spirituele is dat niet zo belangrijk, is tijd niet belangrijk en is het doel misschien wel minder belangrijk dan de weg erheen. Ik weet het niet, het verwart me. Hoe zit het nou? Ik denk dat daar helemaal geen antwoord op is. Ieder heeft zo zijn eigen pakket aan eigenschappen en lessen te leren tijdens onze tijd hier op de school die aarde heet. Misschien is er helemaal geen shortcut naar je einddoel. Misschien dat ik daarom zo hou van astrologie. Astrologie is duidelijk, is meetbaar en zichtbaar en het geeft mij heel veel houvast. Het is de rode draad in mijn leven. Dan heb ik nog een man die altijd 180 graden anders denkt, wat ook heel leerzaam is, bekijk het eens van de hele andere kant, wie weet wat je ontdekt. Ik merk dat ik heel snel denk in de verwachtingspatronen, de gebaande paden, maar wie weet wat je vindt als je zomaar het bos in loopt, misschien vind je een open plek tussen de bomen, waar de prachtigste bloemen bloeien en de zon schijnt. Grote kans dat die coach daar ook nog nooit geweest is en je de weg dus niet kan wijzen, er liep tenslotte nog geen pad heen, niemand was daar ooit eerder. Heb ik er toch wat van opgestoken. Astrologie als rode draad in mijn leven Lees meer Lees meer De wereldwijde gevolgen van de Saturnus-Pluto conjunctie Mijn appelboom Magic Monday, één jaar later