Meest gestemde posts
#vegan
11Jan2019
Kan neen zeggen tegen vlees miljoenen mensenlevens redden?
Gele Hesjes 🔔

Gezondheid en Wetenschap In het nieuws: Verschillende studies hebben aangetoond dat minder vlees eten gezonder en beter voor het milieu is. Helemaal geen vlees eten en kiezen voor andere eiwitbronnen kan miljoenen levens redden en de uitstoot van broeikasgassen drastisch verminderen. Waar komt dit nieuws vandaan ? Onderzoekers uit Oxford evalueerden de impact van vleesconsumptie op de volksgezondheid en op onze planeet (1). De vleesconsumptie in de wereld steeg van 50 miljoen ton in de jaren 1950 naar meer dan 300 miljoen ton in 2010, ten gevolge van de globale stijging van de populatie en de levensstandaard. Terwijl de vleesconsumptie sinds 2000 stabiel bleef in Europa en de Verenigde Staten, steeg deze in China van minder dan 5 miljoen ton in 1960 naar 80 miljoen ton in 2010. Aan de hand van de resultaten van prospectieve studies evalueerden de auteurs de impact van de vleesconsumptie op de gezondheid, in het bijzonder op het voorkomen van darmkanker. Men schat dat jaarlijks 50.000 kankerdoden in de wereld te wijten zijn aan vleesconsumptie.   Men schat dat meer dan 70% van de ontbossing van het regenwoud in Zuid-Amerika bestemd is voor veeteelt. Wiskundige modellen waar men vlees vervangt door plantaardige eiwitbronnen tonen aan dat miljoenen levens gered kunnen worden, door een daling van de bloeddruk en het cholesterolgehalte. De productie van vlees belast het milieu meer dan de productie van eetbare planten, en veroorzaakt een hogere uitstoot van koolstofdioxide (CO2), methaan (CH4) en distikstofmonoxide of lachgas (N2O), die schadelijk zijn voor het milieu. Ongeveer 5% van onze jaarlijkse CO2-productie komt van veeteelt. Naast een hoog waterverbruik gaat een stijging van de veestapel samen met een hogere productie van soja, dat als veevoeding dient. Men schat dat meer dan 70% van de ontbossing van het regenwoud in Zuid-Amerika bestemd is voor veeteelt. Wiskundige modellen waar men vlees vervangt door plantaardige eiwitbronnen tonen aan dat miljoenen levens gered kunnen worden, door een daling van de bloeddruk en het cholesterolgehalte. De auteurs besluiten dat overheden en internationale instellingen maatregelen moeten treffen om de vleesconsumptie af te remmen. Bron (1) Godfray HCJ, Aveyard P, Garnett T, Hall JW, Key TJ, Lorimer J, Pierrehumbert RT, Scarborough P, Springmann M, Jebb SA. Meat consumption, health, and the environment. Science. 2018 Jul 20;361(6399). pii: eaam5324. Hoe moeten we dit nieuws interpreteren? De gevolgen van vleesconsumptie op wereldniveau zijn uiteraard zeer moeilijk in te schatten.  Het is echter evident dat de planeet moeilijk bijna 8 miljard mensen dagelijks van grote hoeveelheden vlees kan voorzien.  De toekomst ligt in een beperking van de vlees-consumptie, alsook in nieuwe methodes om vlees te produceren, zoals synthetisch vlees en verwerkte eiwitten van insecten. De Omgekeerde Voedingsdriehoek van het Vlaams Instituut Gezond Leven raadt duidelijk aan om vleesconsumptie tot maximaal één maaltijd per dag te beperken: ofwel bij de boterham als beleg, ofwel bij de warme maaltijd. Een voorbeeldschema voor de warme maaltijd op weekbasis: 2 keer per week vers wit vlees (gevogelte); 2 keer per week vers rood vlees (rund, varken, schaap, …); 1 keer per week (vette) vis (zalm, ...); 1 keer per week peulvruchten (linzen, kikkererwten, ...) of plantaardige vervangproducten (tofu, quorn, ...); 1 keer per week eieren. Conclusie: Een hoge vleesconsumptie heeft gevolgen voor de gezondheid en voor de planeet. Het vervangen van dierlijke door plantaardige eiwitbronnen kan bijdragen tot de oplossing.  Gebruik makend van wiskundige modellen voorspelt men dat minder vlees eten ook miljoenen levens kan redden, voornamelijk via het voorkomen van darmkanker.  Of dat werkelijk zo is, kan niemand met zekerheid zeggen. (foto's: Pixabay) Naschrift: Vlees consumptie heeft ook een rechtstreekse invloed op de hongersnood in de wereld...   Om 1 kilogram rundsvlees te produceren is 50.000 liter drinkwater nodig.  Door de calorieën in veevoeder aan onze medemensen te ontzeggen, zijn we medeverantwoordelijk aan de hongersnood in de wereld. Onze veestapel consumeert het vijfvoudige van de voedselproductie voor de mens.  Zonder vlees konden we een vijfvoud van de wereldbevolking voeden. #vegan #vleeseten #darmkanker  #vegetarier         Humaan slachten. Lees meer Veggie Lees meer Waar komen de Gele Hesjes vandaan? Lees meer Word lid en beloon de maker en jezelf! Registreren

#chemo
04Jun2019
Chemobrein
Oksana

Wil je het begin van de blog volgen? Lees dan dit eerst. De chemo komt overal. Uiteraard. Logisch. Dat is niets nieuw. Medicatie die je inneemt of in je aderen pompt, komt overal. Want je bloed komt overal.Mijn lichaam wordt letterlijk vergiftigd en krijgt de gifstoffen niet snel genoeg weg voordat een volgende chemo start. Ook normaal. Dit hebben alle chemopatiënten. Waardoor de gevolgen harder, sneller en langer aanhouden. Build-up heet dit.Net zoals in een wasmachine. Als je té veel zeep gebruikt, onvoldoende heet wast, je machine niet op tijd en stond reinigt of eens gewoon laat spoelen of welke techniek je ook gebruikt. Krijg je build-up. Van zeep, vuil, kalk, … resten in het algemeen.Mijn lichaam zit vol met resten. En ik reageer ook blijkbaar té extreem op de chemo in eerste instantie. We zullen de vergelijking met de wasmachine nog eens nemen.Je koopt je een wasmachine in de winkel. Alle afmetingen en gewichten zijn duidelijk omschreven op het etiket en je gebruikt je gekende wasmiddel en de aanbevolen hoeveelheid voor dat wasmachine en het type water en de hoeveelheid was dat je inlaadt en god weet welke eigenschappen nog belangrijk zijn om de juiste zeep-bepaling te maken. Maar wat blijkt. Mijn wasmachine verbruikt een pak minder water (dat nergens op een etiket stond en niet te testen valt) waardoor de hoeveelheid zeep véél te veel is. De zeep spuit er ten eerste onmiddellijk uit via de zeep-lade. En je zit onmiddellijk met zeep build-up. Als je dan je wasmachine niet de kans geeft om te reinigen… Sja… gekl**t…Het feit dat mijn lichaam reageert, zoals het reageert is te weiten aan een niet voorspelbare eigenschap. Met deze chemo, zou ik normaalgezien, vrij gewoon moeten kunnen leven. Misschien zelfs gaan werken. Ik moet niet vertellen dat dat er totaal niet inzit.Mijn erg toxische reactie op de chemo (terwijl het de chemo is die toxisch is, maar bon) heeft ervoor gezorgd dat de oncoloog niet anders kon dan mijn dosis verlagen. Naar een niveau waarbij hij verwachtte dat ik wel vrij gewoon zou kunnen leven. En inderdaad. Niet meer overgeven. Niet meer heel missellijk zijn, maar eerder onpasselijk. De gevoeligheid van koude is er nog, maar niet meer overal waar ik met koud aangeraakt wordt. Enkel in handen en voeten en nog een beetje in mond en keel (dat wil dus zeggen dat mijn man de wc-bril niet meer moet gaan voorverwarmen of ik geen handdoekjes meet moet leggen op de bril voordat ik verschrikkellijk dringend naar het toilet moet).Maar de build-up is duidelijk. De vermoeidheid is om U tegen te zeggen. Mijn uithoudingsvermogen is nihil. De hoofdpijn is moordend en geen pijnstiller is er tegen opgewassen. Alles is langer aanwezig, maar ook frequenter en voelt harder aan. Ik word moe wakker en als ik dat al eens niet ben omdat ik toch langer heb kunnen slapen ’s ochtends (wat niet evident is met 2 kinderen die wakker zijn ongeacht of het school of weekend is) ben ik na een paar uur weer klaar om een dut van 2uur te doen.Maar ook zo mijn brein. Ik ben pas sinds de 2e sessie beginnen merken dat ook mijn brein gevolgen draagt. Logisch. Want het gif komt overal. Ik had alleen niet gedacht dat mijn hersenen daar effectief schade van zouden ondervinden.En ook dat brengt verdriet en frustratie mee.Ik kan niet meer denken zoals voorheen. Ik heb zware concentratieproblemen, woordvindingsproblemen, geheugenproblemen en door dit alles moeilijkheden om opdrachten uit te voeren omdat het onthouden van de deeltaken zo moeizaam is.Pastasaus proberen maken, terwijl je zoon een liedje loopt te zingen (en dus nog niet eens rechtstreeks je uit je concentratie haalt door tegen je te praten) is een levensopdacht. Je probeert eerst je brein rond te krijgen met wat je allemaal moet doen: materiaal verzamelen. Oké, check. Dan de ingrediënten. Het eerste obstakel, want er zitten meerdere versies van pastasaus in mijn hoofd, dus moet ik eerst mijn hoofd rond krijgen welke versie ik neem en welke groenten ik daarvoor nodig heb. Wanneer dat zover is, ben ik blijkbaar groente per groente uit de ijskast aan het halen, omdat ik telkens vergeet welke ik allemaal nodig had. Ik herinner me er 1 of zelfs geen en vraag me af waarom ik de ijskast opengetrokken had in de eerste plaats (tot ik me omdraai natuurlijk en het plankje en het mesje zie klaarliggen – JUIST!!! Pastasaus!! Groenten!). Ook zo met toch een ander mes willen gebruiken omdat het sneller snijd en de lade opentrekken en niet meer weten waarom (een goudvis heeft een beter geheugen dan mijzelf momenteel).Dat is dus een chemobrein.En dat is een officiële term. Zo blijkt.Maar… zoals alle bijwerkingen… komt dit niet perse bij iedereen voor. Waarom verschiet ik er niet van dat ik dit wél heb (waar is die rollende-ogen-emoticon).Het voelt aan als een NAH (niet aangeboren hersenletsel). De meest voorkomende symptomen heb ik nu ook. Tijdelijk weliswaar. Maar momenteel actief aanwezig. En wanneer het hersteld kan niet gezegd worden.Ik werk met mensen met NAH. Ik herken de frustratie van het wel weten maar er niet in slagen het te vinden of zelfs eruit te laten komen. Plus ik ben gewoon aan een snel en hoogfunctionerend brein… Om nu opeens de andere kant op te gaan. Ik voel me met momenten nogal verloren.Maar dan denk ik aan die ene bewoner. Hij stond met zoveel humor in het leven, ondanks niets meer ging zoals hij ooit gewoon was. Hij de draad constant kwijt raakte en vol geduld deze telkens zocht en vond, of niet onmiddellijk maar dan een paar dagen later. Met momenten werd het hem ook te veel en dan was het raar om die immer vrolijke, grappige, warme persoon zo gefrustreerd te zien. Maar ik begrijp het nu eens zo goed. En ik kijk zo op naar hem, hoe sterk hij was en hoe hij genoot van alles ondanks zijn hersenen niet meer mee wilden. Hij maakte er het beste van en vond nieuwe passies zoals tekenen en sprookjes schrijven voor de ongeboren kindjes in de buiken van de collega’s die dan vaak al hun eerste levensjaar gepasseerd waren als het sprookje eenmaal af was.Wat denk ik veel aan hem en wat haal ik daar een kracht uit.Ik prijs mezelf gelukkig hem gekend te hebben.En misschien is deze blog eigenlijk een beetje een eerbetoon aan hem. En zoals ze zeggen: In loving memory. *Dit is een blog die al een paar weken klaar staat. Ik blijf er maar aan sleutelen om het easy-to-read te krijgen, maar ik merk dat ik grote moeite heb om hoofdzaak van bijzaak te scheiden en de essentie te zien in wat ik eigenlijk wil vertellen. Ik kom er gewoon niet uit. Dus zal het zijn zoals ze is. Minder van mijn gebruikelijke schrijfstijl en meer van mijn warrig chemobrein.* Volgende blog: Originele blog

#darmkanker
04Mar2019
Genezen doen we als een TGV
Oksana

Wil je het begin van de blog volgen? Lees dan dit eerst. Mijn genezing is als een snelheidstrein gegaan. Ik ben op zich geen flauwe, wil snel vooruitgang zien bij mezelf en heb een hoge pijngrens. Elke nacht bracht ook een drastische pijnverminderen met zich mee. Die combinatie maakte dat ik elke dag met sprongen vooruit ging. Ik ben niet het persoon om te blijven stilstaan en te zeuren (hoewel ik dat ook wel kan, maar dan vooral zeuren over mijn man  ). Mijn epidurale en maagsonde mochten de dag na de operatie al uit. Blijkbaar deed de epidurale toch wel wat zijn werk en kreeg ik andere pijnmedicatie opgestart om comfortabel te zijn. ’s Nachts had ik maar weinig problemen om te slapen. Ik slaap altijd en bijna overal goed. Misschien wat korter, want je word wel een paar keer gestoord door de nachtverpleegkundige. Een dag later kreeg ik toast en thee als ontbijt, middagmaal en avondmaal. Wat een feest! Omdat mijn darmen de dag van de operatie zelf al terug waren beginnen pruttelen, mijn stoma al wat darmsap had afgevoerd, mijn water en thee binnen bleven zonder maagsonde, kreeg ik al iets te eten. HOERA! Mijn blaassonde werd ook verwijdert. Nu moest ik zelf naar het toilet gaan. Mijn pijn was net een beetje onder controle, dus enthousiast als ik ben dacht ik dat dit wel ging lukken… Het lukte… Absoluut. Maar na die 10 meter eindelijk terug op de rand van mijn bed te belanden, trilde ik en werd ik toch wel een beetje licht in mijn hoofd. En dan moest ik nog gaan liggen in bed. Dat is ook gelukt… Een beetje mezelf gegooid richting kussen. Maar het is gelukt! Die avond kwam mijn zoontje Walt op bezoek. Eindelijk zag ik hem nog eens, na 3 dagen. De dag daarna merkte ik een duidelijk verschil in pijn met de dag voorheen. Wandelen ging heel vlot. Ik had zelfs de tijd om mijn stoma zelf te legen nadat ik al had geplast én ik kon mezelf wassen aan de lavabo. Allemaal in 1 toiletbezoek, zonder het gevoel te hebben dat de inspanning te groot was. Als ontbijt kreeg ik eindelijk weer een boterham. Hoe heerlijk zo iets simpel kan smaken. Niet normaal! ’s Middags kreeg ik zelfs warm eten, hoewel op de bestelbon Toast&Thee stond, heb ik mijn mond gehouden en gesmuld van de zondagse kost: krieltjes met boontjes en een gerookt hammetje in vleessaus. Man, wat een smaakexplosie! Tegen de avond werd het verlengstuk van mijn wiekzakje verwijdert omdat daar nog maar weinig bloed en vocht in terecht kwam. Ik moest enkel het buikzakje van de wiek behouden. Ik zat dus alleen nog vast aan een paal met 3 infusen: vocht, pijnmedicatie en paracetamol om de zoveel tijd. Eens kijken of ik dit morgen een deel weg krijg. En inderdaad. Maandag stond de vervangende chirurg aan mijn bed en zei dat hij hoorde dat ik het zo goed deed. Hij ging de pijnmedicatie afbouwen en als ik daar goed op reageerde mocht ik morgen al naar huis. FEESTJE – morgen al naar huis!?! Toen tegen de middag die pijn medicatie nog steeds aan mijn infuus hing, heb ik toch even gebeld. Blijkbaar waren ze net onderweg naar mij. Dus werd ik eindelijk zonder kabeltjes gezet. Geen slangetjes meer uit mijn lijf. Enkel 2 zakjes op mijn buik. Het zakje van de wiek die nog wat vocht en bloed opvangt (later wordt dit gewoon een kompres om op te vangen) en mijn stoma zakje (dat zal er nog 6 weken hangen). Morgen leren ze me hoe ik alles ervan vervang en alles zuiver hou, krijg ik mijn ontslag papieren, voorschriften voor thuisverpleging en stomamateriaal. En dan is het binnen 6 weken terug 3 daagjes in het ziekenhuis voor de kleine anti-stoma-operatie. Ik hoop op positief nieuws op het einde van de week en dus geen chemo, anders zit ik 6 maand met de stoma ipv 6 weken (tijdens chemo verwijderen ze dat niet). Maar dat zijn zorgen voor later! Nu uitkijken naar het naar huis gaan. En eindelijk mijn dochter zien, die ik ondertussen al 5 dagen niet meer gezien heb. Oh ja, en voor degene die het graag willen weten. Ja, er lopen hier ook schoon verplegers rond  Dat vond ik niet zo erg als die ’s nachts aan mijn bed stonden  Volgende blog: Bloemenpad

#kanker
23Mar2019
OFF-day
Oksana

Wil je het begin van de blog volgen? Lees dan dit eerst. 19 klieren eruit gehaald.Vanaf 10 klieren is het resultaat - wanneer deze negatief is - betrouwbaar.Helaas was het niet negatief. 1 klier kwam positief terug. 1 domme klier.Positief op tumormarkers, dus mini-kankertjes.En daarom dus sowieso chemo. 6 maanden, per 2 weken. Want... Heeft die klier de mini-kankertjes al naar de bloedbaan doorgevoerd of nog niet? Dat is niet te testen!Als ik geen chemo had gekregen, omdat ik geen positieve klieren had, dan had ik me jaren ongerust gevoeld. Want is het echt wel weg. Hebben ze niet 1 klier gemist die misschien wel positief was?Het voelt dus heel dubbel. Je wilt geen chemo, maar bent tegelijk opgelucht voor die ene zekerheid die je eindelijk hebt: dat er alles aan gedaan wordt om te vermijden dat je na 5 jaar terug op oncologie staat met een andere kanker die misschien veel verder gevorderd is.De dag na het gesprek met de chirurg, het nieuws dat het toch chemo zou worden, de chirurg haar uitdrukking en woorden dat ik me niet sterk moet houden, dat het oké is, dat ik psychologische steun kan krijgen van goede onco-psychologen die daar dag in dag uit in gespecialiseerd zijn, ook al denk ik het niet nodig te hebben, dat ik het misschien gewoon best wel doe, maakte dat ik de dag nadien mijn eerste OFF-day had.Ik werd wakker met een krop. Niet enkel in mijn keel, maar in mijn hele lijf. Ging ik dan nu eindelijk die klop krijgen? Was dit het moment dat ik crash?Ik voelde me verdrietig, boos, ambetant. Ik had geen zin om ook maar iets te doen. Ik wou heel de dag op de zetel liggen en slapen. Ik wou gerust gelaten worden en dan ook weer niet. Ik wou dat mijn man me vroeg wat er was en ook weer helemaal niet. Ik wou wenen en ook niet. Ik was boos op de kanker, op de chemo die ik ging krijgen. Op de keuzes die me werden afgepakt en de weg die ik verplicht in moest terwijl ik dat niet wou. Ik was verdrietig op de onmacht, op het feit dat je geen enkele keuze kan maken. Alles wordt uit je handen genomen, niet alleen in het ziekenhuis, maar ook thuis.Ik heb de hele dag rond gelopen met een lang gezicht. Er zijn discreet traantjes gevloeid. Ik heb geslapen. Ik heb me terug getrokken en afgesloten. De emoties toegelaten. Het heeft geen zin om er tegen te vechten. Dan slaat het eens zo hard terug. Dus laat ik het toe. Laat ik het over mij komen. En we zien morgen wel weer.Met een klein hartje ging ik slapen en stond ik weer op zonder boosheid. Nog een beetje verdriet. Ik keek uit naar het bezoek op mijn werk. Mijn collega's terug zien. De bewoners. Een kaartje afgeven en een zakje met iets extra. En om mijn tijdskrediet te laten annuleren. Want halftijds in ziekte vallen voor lange periode is een financiële doodsteek voor ons. En dát kon er echt niet nóg bij (al een geluk heb ik een geweldig ondersteunende werkgever).Ik was bang voor de knuffels die ik ging krijgen. Want ik zou moeten wenen. Zo voelde ik me die dag. Maar eens op het werk. Het beginnen aan de uitleg, van de afgelopen weken, het terug zien van die vrolijke gezichten. De knuffels en de warme woorden. De 'hey's jij hier!' deden zo deugd. Bij elke knuffel, elke glimlach, elk aanraking, elke hey verdween mijn verdriet meer op de achtergrond. En kwam de vrolijke, krachtige, moedige Oksana weer boven. Dit had ik nodig. Hen had ik nodig.Ik voelde me terug Oksana, die lekker onnozel kon doen, met haar portie zelf-spot. Lachen en blij zijn. Praten over alles wat ik had meegemaakt, maar ook over de drama's op het werk (de werkmannen hadden blijkbaar een waterbuis doorboord waardoor de grootkeuken volledig onderliep en de elektriciteit uit was gevallen en het water mocht niet gebruikt worden. Paniek Paniek! Want hoe moesten de bewoners nu naar het toilet gaan. Ik grapte alvast dat dit geen probleem was voor mij. "Ik kak wel gewoon in mijn zakske!" #stomahumor), de gebeurtenissen bij de collega's, een nieuwe zwangerschap (spannend! een tweeling!), ...Ik ging terug naar huis, helemaal opgeladen. Geen greintje verdriet meer. De OFF-day was volledig weg. De warrior in mij was volledig terug.Tot de dag nadien, daar de OFF toch terug een beetje was. Maar de volgende dag was hij weer weg en voelde ik me goed en vrolijk. En tot vandaag is dat het ritme waar ik blijkbaar in zit. De ene dag goed, vrolijk, happy. De andere dag boos, verdrietig of moe of alles samen.Dus leg ik me er maar bij neer. Vandaag een ON day, morgen een OFF day. And that's just fine. Volgende blog: Talisman

#gezondheiddarmen
09Jun2019
Wat verteld je poep je?
Roodkapje

Wat vertelt je poep je? Kijk je weleens achterom als je naar het toilet bent geweest?   Heb je weleens een afwijkende vorm gezien aan je ontlasting? Zit er soms bloed bij of slijm? Heb je een drol, of is het diarree, is het waterig, of brei-achtig? Wat is de kleur en is het elke dag hetzelfde of verschilt het nogal? Ga je elke dag of eens in de paar dagen naar het toilet voor de grote boodschap? Of ga je soms vaker op een dag? Het zijn allemaal vragen die van belang zijn. Waarom? Omdat juist poep heel veel zegt over je lichaam en over je darmen. Wanneer er een afwijkend patroon is in het poepen, of er zit slijm of bloed bij de ontlasting, dan kan dat wijzen op een ernstige darmziekte of soms zelfs darmkanker!   https://www.youtube.com/watch?v=RvbMu9Qowzo#t=22   Er is nu een bevolkingsonderzoek op gang gekomen, ouderen kunnen een test laten doen. Dit stelt op zich weinig voor, een beetje ontlasting in een potje en je kunt het zo opsturen voor onderzoek. Je krijgt vanzelf een oproep daarvoor in huis! Bekijk onderstaande link en kom erachter wat poep eigenlijk betekend, maar ook wat het betekend om ziek te worden aan je darmen. Ik zelf heb de ziekte van Crohn, maar er zijn nog heel veel meer darmziekten, zoals Colitus Ulcerosa, maar ook PDS en natuurlijk de darmkanker! Wees voorzichtig met je gezondheid, sommige darmziekten zijn chronisch, anderen zelfs dodelijk.     http://www.jepoep.nl/

#darmkanker
04Mar2019
Wachten³
Oksana

De moment dat ik hoorde dat ik een gezwel had in mijn darmen, bleef ik aanvankelijk heel kalm. Ik wist al dat er iets aan de hand was, want ik had zelf gezien op het beeld van de colonoscopie dat het niet goed was. Heel mijn darm zag er mooi egaal en gezond uit gedurende heel het onderzoek met geen enkele poliep te zien tot we aan de laatste 20 cm kwamen waarbij ik zelfs zonder bril zag dat het niet oké was. Het feit dat de arts aan de verpleegster vroeg om een andere arts erbij te halen, foto’s te maken (véél foto’s) en dit elke keer weer bevroeg en haar tenslotte terug naast hem riep voor een biopsie, en nog één, en nog één; wist ik al hoe laat het was.Na de bespreking van de colonoscopie stond ik te wachten in de inkomhal van het ziekenhuis om opgehaald te worden door mijn man en de kinderen. Ik maakte me druk over het feit dat mijn man zou willen weten hoe het gegaan was. En met onze oudste van 6 op de achterbank, met oren zo groot als schotels die enkel de dingen hoort die hij niet moet horen, vroeg ik me af hoe ik dit low-profile kon vertellen. Erom heen draaien of wegwapperen met ‘we praten er straks over’ was niet echt een optie. Ik zag mijn man zijn panikerend bezorgde gezicht zo al voor me. Ik zag hem al een autoaccident maken door de stress die ik zou creëren. Ik moest het op een manier vertellen waarbij hij de basis kent en de details pas later zou weten.Ik geraakte er niet uit. Hoe vertel je zo iets, zonder iemand ongerust te maken. Ik whatsappte mijn vriendinnen. Zij wisten immers ook dat ik vandaag het onderzoek had.“Ik heb een fucking gezwel”Toen mijn man voor de draaideur stopte sprong ik snel in de auto. Hij vertrok en vroeg hoe het was. Ik vertelde even hoe het onderzoek voelde: lastig, niet bepaald aangenaam, die buis heel uwen darm in, het voelt met momenten alsof je zwanger bent en je kindje in je buik in het rond schopt maar dan met iets meer pijn. Toen wou hij weten of ik al iets wist. Ondertussen had ik al gehoord dat mijn zoontje met zijn kleine baby zus bezig was en dit misschien het moment was om het tipje van de sluier te tillen. Ik keek naar mijn man en voelde mijn ogen waterig worden. Ik schudde mijn hoofd en antwoordde: ‘niet goed, ze hebben een gezwel gevonden, meer weet ik nog niet.’ Zijn gezicht vertrok en alle kleur liep weg. Exact de reactie die ik verwachtte. Hij wou weten wat ik nog meer wist, maar schudde mijn hoofd en fluisterde ‘niet nu, Walt’ en knikte richting onze zoon.Thuis kreeg mijn man het verslag dat hij verdiende.Op 20cm van het einde had ik een gezwel, waar ze biopsies van hebben genomen. Dit gezwel verklaart het rectaal bloedverlies dat ik occasioneel had van november. Als ze opereren zit het alvast op een goed stuk waardoor ze het er simpelweg kunnen uitknippen en terug aan elkaar zetten. Een stoma zou ik normaal zelfs niet nodig hebben, zelfs niet tijdelijk. Een week later had ik een ct-scan en een bloedafname. De week daarna de resultaten bij een dokter van darmziekten. Darm-ziekten. Ziekte van de darm. Een gezwel is inderdaad een ziekte van de darm. En in tussentijd wachten. Afwachten.Lang afwachten.Toen de dag nadien mijn oog op de woorden “Tumor abdomen” op het ct-scan-formulier viel, stopte even mijn wereld. Wat? Tumor? Heb ik een tumor? Tot ik me realiseerde dat gezwel en tumor natuurlijk hetzelfde is. Alleen klinkt het ene harder dan het anderen. Toen besefte ik pas de ernst van de situatie. Van dat gezwel, aka tumor, in mijn buik.Ik kan je garanderen. Dit waren de meest lange, bezorgde, martelende, lege en onheilspellende 2 weken ooit. Ik kon niet verder kijken dan 13/2, de dag met de afspraak bij darmziekten. Al de plannen, kortbij en op lange termijn, die we hadden stonden plots op de helling. Onze keuken schilderen in de krokusvakantie en met mijn plantenmuur beginnen waarvan ik al een heleboel stekjes klaar had staan? Naar de efteling in mei? Op vakantie met de nieuwe wagen in de zomer? Mijn dochter van 10 maanden naar de kleuterklas zien gaan als ze 2.5j is? Mijn zoon zien afstuderen? Oud worden met mijn man, … Niets was nog zeker. Was het kanker, was het geen kanker, hoe erg is het, ben ik te genezen of ben ik terminaal, is een operatie genoeg of moet ik chemo en weet ik veel wat krijgen, is het lokaal of uitgezaaid, … En als ik dit overleef, in welke toestand ben ik dan?Mijn gedachten gingen van links naar rechts. De ene dag was ik een wrak en de andere dag leefde ik alsof ik nog van niets wist. Werken deed me deugd. Dan had ik afleiding. Bijna niemand wist er nog iets van, buiten mijn handvol vriendinnen die ook mijn collega’s waren. Op mijn werk kon ik gewoon Oksana zonder tumor zijn en vergeten dat daar iets was dat er niet hoorde. Ik zag er tegen op om het op termijn aan iedereen te vertellen. Ik zag het niet zitten dat mensen anders naar me zouden kijken of doen of medelijden zouden hebben of wat dan ook.Na een eerste week met ups en downs was er dan eindelijk die CT-scan. Moest ik nog lekker wat contrastvloeistof drinken, kreeg ik constrastvloeistof in mijn aderen gespoten en alsof dat nog niet genoeg was kreeg ik nog een contrastvloeistoffen-lavement. Jeuj… Ik had het ondertussen wel gehad met dingen in mijn aars te krijgen en een waterval aan stoelgang te lossen. Je wordt er simpelweg chagrijnig van.De tweede week ging beter dan de eerste. Ik had een manier gevonden om het los te laten en af te wachten. Welke manier, ik heb geen idee. Kwam dit omdat ik me de eerste week had toegelaten volledig in de diepte te gaan en af en toe te denken dat ik misschien ging sterven? Ik weet het niet. Ik was in ieder geval innerlijk kalmer en minder bezorgd dan de eerste week. Ik had een soort van mind-set bereikt waarin ik bedacht dat de resultaten al lang vast lagen en dat er niets meer aan te veranderen was en dat ik het op tijd en stond wel zou horen.De laatste dag hadden we afgesproken met collega’s om samen gezellig naar de sauna te gaan. Ondertussen had ik ook die collega’s ingelicht, omdat ik niet wist of ik op zou zijn van de zenuwen of toch die innerlijke rust zou hebben van afgelopen week. Het dagje thermen deed me enorm deugd en pas als ik in mijn auto stapte begon de stress een beetje. Maar toen we in de wachtkamer zaten en de dokter blijkbaar een halfuur was uitgelopen, bonkte mijn hart zo hard in mijn buik dat ik dacht dat mijn bloedvat ging springen.En toen kregen we het eindelijk te horen.Geen goed nieuws.Darmkanker.Maar alles wees erop dat ik er enorm vroeg bij was. Er zijn geen uitzaaiingen, het zit op een goed opereerbaar stuk van de darm, ik heb geen voorbehandeling nodig, dus geen chemo of radiotherapie, ik heb enkel een operatie nodig. Om alles 100% te bevestigen moet er nog een MRI gebeuren en een gesprek met de chirurg om alles te bespreken. De chirurg die het eerste plaats heeft, ging me opereren. Volgende week, ten laatste de week daarna.Een 5 dagen later had ik de MRI en nadien het gesprek met de chirurg. De MRI bevestigde alles wat ze reeds wisten. Wat 100% zekerheid gaf voor het team van artsen die zich over mijn case ontfermden.Het gesprek met de chirurg deed me wel even terug in de harde wereld komen. Zo simpel als gewoon opereren is het natuurlijk niet. Uiteraard bestaat er een kleine kans op complicaties zoals darmlekkages, ze proberen het met een laparoscopie te doen, maar een open operatie kan altijd nodig zijn en dan is de recup ervan ook langer en intenser. Ik ga wakker worden met allemaal kabeltjes: maagsonde om mijn maag leeg te pompen om te vermijden dat ik overgeef, drainage van de darmoperatie, epidurale, blaassonde. Mogelijks ook een tijdelijke stoma, maar die kans is klein omdat het nog net hoog genoeg zit.Chemo werd ook terug vol op tafel gelegd, als nabehandeling. De kans dat ik chemo moet krijgen is groot, mits ze raar of zelden zien dat de lymfeklieren die rond de kanker zitten geen beschadigingen hebben. Wat wil zeggen: beschadigingen = chemo, geen beschadigingen = geen chemo. En dat weet ik een dikke week na de operatie. Dus na de operatie is het weer…wachten…En in tussen tijd wachten we op de operatie. Die van mij liever gisteren dan morgen mag plaats vinden. Volgende blog: Hoe vertel je dat je kanker hebt?

#kanker
06Apr2019
Onderschat
Oksana

Wil je het begin van de blog volgen? Lees dan dit eerst. Chemo. Ik had niet gedacht dat de bijwerkingen zo instant zouden zijn. Ik ging ervan uit dat het geleidelijk aan ging gaan. Elke dag een nieuwe of erger wordende gewaarwording... Niet dus... Na een uur chemo moesten we al even stoppen omdat het niet ging. Mijn arm van pols tot schouder deed pijn. Ondertussen kan ik het gevoel plaatsen en is het heel duidelijk dat de ader kapot gebrand was/is. Het voelt alsof er een hete ijzerdraad in mijn arm zit en non-stop brand. Vooral als ik beweeg of iemand mij aanraakt. Ja, nu nog steeds. Ik heb precies een beetje spijt dat ik tóch geen port-a-cat heb... Na een half uur spoelen (aanvankelijk 10min, maar het is een half uur geworden) was er eigenlijk geen verschil. Dus dan maar gewoon weer verder, nóg een uur chemo. De pijn bleef hetzelfde, werd niet erger, dus daar kon ik dan toch mee leven, bewegingen vermijdend. Eens ik afgekoppeld werd voelde mijn tong voos. De verpleegster meldde dat dat normaal was en dat de chemo dus goed rond ging. Tegen dat alles opgeruimd werd voelde ik in mijn andere hand ook al het gezwollen gevoel en tintelingen wat ik rechts in mijn hele arm had. Ook dat bevestigde ze als: het gaat goed rond. (Oh jeuj!) Wanneer ik aan mijn fiets kwam was het aanraken van mijn kettingslot alsof dat bevroren was op -80°C. Ik kon het eigenlijk niet aanraken. Al een geluk had ik handschoenen bij en heb ik het dan maar zo gedaan, wat klungelend, want dingen met handschoenen doen gaat niet zo vlot. Ik was nog maar net vertrokken naar huis wanneer ik het gevoel had dat het miezerde. Ik voelde allemaal kleine spikkeltjes in mijn gezicht vallen. Maar het regende niet. Het was droog. Ik begon enorm te twijfelen aan mijn gewaarwording en dacht dat ik gek aan het worden was. Tot mijn frank viel (ja of euro - kies maar) dat het waarschijnlijk weer een reactie op de chemo was. Tegen dat ik de straat uit was waren de spikkeltjes groter en werden het plekken, tot uiteindelijk ik een brandend masker op mijn gezicht had staan rond mijn neus en mond. Het waren de uiteinde van mijn zenuwbanen in mijn gezicht die reageerde op de koude (terwijl het niet echt koud was) en het afkoelen van mijn gezicht door de wind. Ik heb halverwege nog gedacht om naar mijn man te bellen om me te komen halen. Maar ik zag het kruispunt al, waar ik woon. Want ik woon letterlijk op een scheet van het ziekenhuis. Maar écht letterlijk! Ik heb dus doorgezet, want wachten op vervoer in deze koud (terwijl het écht niet koud was hoor), was eigenlijk ook geen goed idee. Ik heb uiteindelijk met 1 hand voor mijn gezicht gefietst. Dat was vol te houden. Mijn vingertoppen voelde door mijn handschoenen aan alsof er non-stop ijskoud water uit liep. Ook mijn ogen deden raar. Af en toe bleven mijn oogleden hangen. Dicht, of half dicht. Ik kreeg ze niet open geknipperd. Dan moest ik smoelen trekken of mijn vingers gebruiken om terug te kunnen zien. Blind fietsen is niet echt een optie. Misschien kan de volgende keer iemand mij met de tandem komen halen?(inside joke voor mijn collega's) Ook deze reactie kwam door de koude. Aan het kruispunt moest ik echt even afstappen. Naar lucht happen? Bekomen van alles wat ik voelde? Ik zag aan de overkant mijn huis staan. Nog even! Echt nog even! Het licht sprong op groen en ik sprong terug op mijn fiets. De wereld tolde en ik wist even niet waar boven en beneden was en voor en achter. Op een manier ben ik tot aan het fietsenkot op het plein geraakt. Ik opende de poort. Mijn benen tintelde en begonnen dezelfde grote spikkels en plekken te krijgen als in mijn gezicht. Ik wist dat ik moest maken dat ik binnen was. Ik heb mijn spullen gepakt en mijn fiets laten staan, poort en alles open. Ik ben naar mijn voordeur gehold (tot zover dat ik daartoe in staat was) en heb gemaakt dat ik binnen was en gebruld naar mijn man dat hij mijn fiets moest gaan binnenzetten want ik kon niet meer (dit is ook de laatste keer dat ik zelf terug kom van chemo - dat is duidelijk!). Walt was super blij om mij te zien, Ilvy lag blijkbaar net in haar bed. En daar was ik niet rauwig om. Ze had anders op mij geplakt en al de pijnlijke dingen die ik begon te voelen, hadden het een marteling gemaakt om haar te pakken en te knuffelen. Nu had ik net dat beetje rust. Ik scheurde ook van de honger, omdat ik gemist had dat er niet echt eten ging zijn. Ik ging er een beetje vanuit: ziekenhuis, warm eten, service en zo, zoals ik altijd gewoon ben, ... Oeps, niet dus. En dat was eigenlijk ook praktisch gezien onmogelijk, dus ik snap het echt wel. Maar ik keek er toch wel naar uit en misschien daarom gewoon niet logisch nagedacht. Veel mensen vinden ziekenhuiseten niet lekker. Ik ben echt een foodie en je zou denken dat dit dan een trauma zou zijn. Maar om de een of andere reden vind ik ziekenhuiseten eigenlijk echt wel smakelijk (als het iets is dat ik lust - en ik lust veel). Ze kwamen wel soep rond brengen, en dat deed wel iets voor mijn maag. Rond 16u koekjes en koffie/thee (Ik heb 2 koekjes gekregen - jumm!). Toen ik op het punt stond om 's middags te vragen of ik anders even in de cafetaria iets kon gaan eten, mocht ik al naar een kamer waar ik de chemo zou krijgen. Dus dat plan ging niet echt door. Uiteindelijk heb ik daar ook nog een tijd moeten wachten dus ik had dat eigenlijk wél kunnen doen, maar bon. (wachten is echt mijn hobby geworden ondertussen - ik blink er ook enorm in uit. 2019 is voor mij ook niet het jaar van het varken, maar het jaar van het geduld!). Met alles te pakken om mijn eten op te warmen merkte ik ook al dat dingen op kamertemperatuur ook niet zo geweldig fijn aanvoelde. En hoe langer ik het vast hield hoe pijnlijker. Een glas uit de kast halen gaat voor 5 seconden en dan moet ik het lossen. Vooral omdat het brand. Niet van de warmte, maar weer... van de koude. Terwijl een glas uit de kast écht niet koud is. Water drinken. Dat is nog zo iets. Mijn keel stond in brand van het koele water. Dus drink ik nu warm kraantjes water. Iets wat ik voordien verschrikkelijk vond, maar nu het eigenlijk best wel oké vind. Metalen bestek... nee. Metalen deurklinken... ook nee. Handen wassen... graag warm water en onmiddellijk afdrogen want het water koelt je handen ook af. Mijn zakje kak legen... doet mijn hand/vingers verkrampen (zoals bij mijn ooglid). Fijne motoriek is dus niet zo top meer (niet echt handig als je daar met uwe kak bezig zijt en dat slotje niet goed kunt afvegen). De lijst met bijwerkingen loopt nog wel wat op. Ook dingen waar ik op moet letten. Liefst een persoonlijk toilet waar niemand anders op gaat. Als dit niet mogelijk is, zeker nog 2x naspoelen met deksel gesloten. Lichaamssappen niet uitwisselen. Dat wil zeggen: geen kusjes, niet meer drinken aan hetzelfde glas (of hetzelfde bestek gebruiken), dat wc gedoe, geen sex (hetzij beschermd - ja nu is er nog behoefte naar sex, maar dat zal met al die bijwerkingen ook niet lang meer duren, medunkt), opletten voor mensen die ziek zijn (liever niet op bezoek komen - hoewel ik 2 broeihaarden van bacteriën heb rondlopen thuis, dus bon). Koorts vanaf 38° serieus nemen en naar de spoed gaan om je witte bloedcellen te laten checken en eventueel antibiotica (al dan niet intraveneus) te krijgen. Heel de avond ben ik nog wel meer dingen tegen gekomen dat ik dacht: "Ja lap, dit ook al. Nee, dit gaat ook niet." Mijn chocolade eitjes die mijn man me gekocht had, als beloning voor na de chemo... Kwamen uit de ijskast... Zoals ik chocolade het liefste heb! Vanop het bovenste schab, zodat ze wat krokanter worden, maar nog goed bijtbaar zijn... Nee... dat was dus geen goed idee. Ze staan nu gewoon op het aanrecht, in de hoop dat het dan beter wordt. Anders wordt het de microgolf oven (hahaha! Everything for chocolat!) Naar tv kijk en in bleiten uitschieten omdat ze aan't kussen zijn en ik opeens besef dat ik dat niet meer mag met mijn man en een immens verlangen en eenzaamheid me overvalt, merkte ik dat wenen ook pijn doet aan mijn ogen en aan de regio onder mijn oor (mijn nekklieren?). Zelfs wenen kan ook al niet meer opluchten en is alleen maar meer pijnlijk. Wanneer ik 's avonds in bed lag, voelde ik dat mijn lijf op was. Ik begon me eindelijk moe te voelen, want de cortisone die ze me gaven voor de start van de chemo, zou ervoor kunnen zorgen dat ik niet echt moe ging zijn. Het heeft inderdaad een tijdje geduurd. Dus toen ik eindelijk in bed lag, voelde heel mijn lichaam pijnlijk aan. Mijn benen en voeten begonnen zoals mijn armen te voelen. Mijn heupen deden ook pijn, alsof ik in het laatste trimester van een zwangerschap was en half uit elkaar viel. Hoofdpijn was ook aanwezig. Dat kon ook een bijwerking zijn van de chemo in pilletjes vorm (die ik na mijn avondmaal en ontbijt moet nemen). En toen overviel me opeens het gevoel: ik wil niet meer. Ik wil nu al niet meer. Ik wil die 2e chemo niet. Ik wil die pilletjes niet. Ik wil mijn man kunnen kussen. Mijn kindjes zonder voorzichtigheid kunnen benaderen. Niks moeten uitleggen en gewoon leven. Vanzelfsprekend. Met tranen op mijn wangen ben ik in slaap gevallen. Vandaag - de eerste dag na chemo - voelde ik me nog exact hetzelfde. Ik hoopte stiekem dat de nacht soelaas zou brengen. Duidelijk niet. Ik heb alles met handschoenen gedaan: bo'kes gesmeerd, toespijspotjes proberen open te krijgen zonder uw handschoenen vol te hangen met surimisalade, de korstjes van de kaas snijden, zelf eten (hoewel ik mottig was - maar goed, eten moeten we), uw dochter aan kleden, ... Het werd me snel duidelijk dat ik Walt niet naar school zou kunnen brengen in de ochtend-koude. Fietsen is momenteel een no go. Wandelen, lukt misschien nog. Dus Ilvy naar de creche brengen met de buggy moet lukken? Dus ingepakt alsof ik op Noordpool-expeditie ging, heb ik Ilvy te voet naar de creche gebracht. Onderweg begon ze te muzzen. En ik vroeg me plots af, heeft ze het niet te warm? Ik zou het echt niet kunnen inschatten. Voor mij voelt de wereld - ondanks de heerlijke 'warme' ochtendzon - aan als een Noordpool met brandende vriesplekken op alles dat niet warm genoeg is aangekleed. Lopen in de zon was wel een must. Als ik in de schaduw moet lopen, denk ik dat ik mijn skibroek van de zolder moet halen (no kidding!). Zo ben ik op Noordpoolexpeditie vertrokken. Ik besefte plots dat ik dus aan andere mensen zal moeten vragen hoe ik mijn dochter moet kleden, want ik kan mijn eigen receptoren niet meer vertrouwen. En dat ik blij ben dat we naar de zomer gaan, want had ik dit moeten doen in de winter, had ik me opgesloten in mijn huis denk ik. De terugweg viel me wel wat tegen. Ik kreeg het moeilijk om thuis te geraken. Ik werd moe en precies kortademig. Het is duidelijk dat alle energie die ik heb naar het bestrijden van die chemo gaat. Een strijd dat mijn lichaam niet zal winnen zolang ik ze krijg. Er zullen veel slachtoffers vallen. Niet aan de slechte kant, maar aan mijne goeie kant. Ik besefte opeens dat dit echt wel écht is. Dat dit echt serieus is. Dat ik nog serieus ga afzien. Dat dit niet zo maar 'het-valt-wel-mee-chemo' is. Dit is chemo. Punt. Ik zal mijn haar misschien niet volledig verliezen (zien verdunnen wel). Maar het is en het blijft chemo. En het is en het blijft een aanval op heel je wezen. Verbranden van binnen uit. Chemisch verbranden. Een zuuraanval vanuit mijn aderen. En opnieuw voel ik. Ik wil dit niet. Ik wil niet meer. En het zijn er maar 4! Geen 12 keer zoals eerst gedacht. Wat had ik gedaan als ik nog 11 keer moest? Zot worden?! Nu moet ik er nog maar 3!Nog 3.Nog maar 3! Nog 3 fucking keer...deze pijn...elke keer? Mijn arm voelen wegbranden? De rest van mijn lichaam voelen branden en niet meer functioneren zoals het moet. En dit is nog maar het begin. Dit is nog maar de eerste 24 uur. Ik hou mijn hart vast voor wat nog komen gaat. En weiger er aan te denken. Nu... vandaag. Morgen... pas morgen. Nu, eerst deze dag doorkomen. En zo goed als mogelijk Oksana zijn. En misschien dat ik toch al de rest van mijn cadeautjes van mijn cadeautjes-mand open doe. Misschien zitten er nog handige dingen in, zoals creme'kes om mijn lichaam te verzorgen en mijn huid te hydrateren zodat ik kan vermijden dat ik kloven en blaren krijg (nog zo'n leuke bijwerkingen). Dus vanavond pakjes-tijd met Walt. Wat gaat hij dat leuk vinden (en ik ook). Volgende blog: Patiënt

#darmkanker
17May2019
Knak
Oksana

Wil je het begin van de blog volgen? Lees dan dit eerst. De ochtend van de operatie was het opstaan alsof het gelijk welke andere ochtend was. Samen de kindjes klaar maken, ontbijten aan tafel. Walt aanmoedigen om voort te maken zijn spullen te pakken, zich aan te kleden om te vertrekken. Ik loop nog gauw even naar boven om die laatste spulletjes in mijn zak te steken en alles naar beneden te halen.Iedereen wordt in de auto gezet, klaar om naar het school te vertrekken. Maar eerst een korte omweg langs het ziekenhuis. Waar ik uitstap. Alle deuren trek ik een keertje open. Kus voor Walt. Kus voor Ilvy. Kus voor Sam. De koffer voor mijn zak.Ik zwaai terwijl Sam vertrekt naar de school. Straks heb ik geen zakje meer aan mijn buik. Terug een vrije buik. Het sexy ziekenhuisschortje komt ook weer tevoorschijn en mag ik in rond paraderen. In de namiddag sta ik ingepland.Het eerste dat ik doe als ik wakker word is voelen aan mijn zakje dat plaats heeft gemaakt voor een dik absorberend kompres. De dagen volgend op de operatie krijg ik pijnmedicatie, zwaardere pijnmedicatie, merk ik dat beide handen blauw zijn van het prikken – of eerder ernaast prikken, wordt er geregeld gevraagd of ik windjes heb kunnen laten, of ik al stoelgang heb gemaakt, hoe die eruit ziet, of ik pijn heb, … Wanneer het kompres eraf gaat zit er een gat in mijn buik. Een gat dat van binnenuit naar buiten moet dicht groeien. Als ik er een foto van trek, omdat ik het anders toch niet goed zie, lijkt het alsof ik een schotwonde heb. Wanneer ik dit grappend vertel aan de chirurg is ze verrast, zo had ze het nog nooit bekeken maar het lijkt inderdaad op een schotwonde (wil ik even niet weten hoeveel schotwonden zij al heeft gezien). De chirurg gaf mee dat mijn stoelgang niet meer hetzelfde zal worden. Het stuk dat het meeste vocht opneemt en instaat voor de echte typische dikke worsten is bij mij verwijderd. Ook mijn reservoir (de endeldarm) is kleiner dan voorheen, waardoor ik dus ook frequenter zal moeten gaan. En daarboven op duurt het blijkbaar 6 maanden voordat mijn darmen terug hun ritme gevonden hebben. Zowel naar frequentie als naar consistentie toe.Zaterdag word ik van de bakster afgekoppeld en zondag mag ik naar huis, met ook zwaardere orale pijnmedicatie in de aanslag. De chirurg zegt dat ik morgen naar oncologie moet bellen om de chemo, die ik normaal ging krijgen, een paar dagen moet uitstellen. Ik voel me aanvankelijk goed, ongeveer zoals bij de vorige operatie toen ik vertrok. Dus ik vertrek gretig, vanuitgaande dat het wel wat hetzelfde zal verlopen.Maar ’s nachts gaat het mis. Ik word wakker met enorme krampen die om de paar minuten door de dafalgan doorbreken. Als je zou gezegd hebben dat ik zwanger was, zou ik er zeker van zijn dat ik ging bevallen. De pijn scoor ik 10 op een schaal van 10. Het is niet uit te houden. Maar als de kramp weg is, voor die paar minuten, gaat het weer. Tot ze terug komt. Ik neem de zwaardere pijn medicatie, maar heel de nacht vang ik de pijn op in vlagen. ’s Ochtends leg ik mij in de zetel, terwijl Sam de kindjes prepareert en wegbrengt. Dood op van de pijn heel de nacht te verbijten, bel ik naar de abdominale dienst die me adviseren naar de spoed te komen als ik het niet onder controle krijg met medicatie – waar ik al een hele nacht niet in slaag. Toch blijf ik wachten, want de thuisverpleging ging komen om mijn wonde te verzorgen. Ik wacht op wat hij te zeggen heeft. Een uur voordat hij komt, beslis ik dat ik gek ben. Wachten, om te horen dat je naar de spoed moet van een ander, terwijl je dat zelf hier en nu ook al weet.Mijn zak die nog niet uitgeladen is, op de was na, gaat terug mee de auto in. Sam die zich al afwezig heeft gemeld op het werk, rijdt met me naar de spoed. Daar wordt ik relatief snel geholpen en de basis dingen worden in gang gezet: urine, bloed. Afwachtend op de resultaten bellen ze de chirurg die langs komt en vreest voor een darmlekkage. Ondertussen torent mijn temperatuur ook hoog boven het normale en geven mijn bloedresultaten ontstekingswaarden weer. De CT-scan geeft geruststellende beelden, maar ik word wel opgenomen ter observatie van de pijn, de ontsteking en om antibiotica via infuus te krijgen. Ik kan het niet laten dan te denken dat mijn chemo er misschien voor iets tussen zitWoensdag mag ik weer naar huis, maar kies ervoor om nog 1 nachtje te blijven. Om zeker te zijn. Ik ben weer zonder infuus en enkel op normale pijnmedicatie. Maar ik riskeer het niet nog een keer.Donderdag is het dan eindelijk zo ver. De lieve “oma” die op mijn kamer lag begint te wenen wanneer ik vertrek. Ze vond me zo een lieve en gezellige. En ik begrijp het, want we hebben een leuke tijd gehad daar samen. Hoe gek dat ook klinkt voor een ziekenhuisopname. Maar we kwamen enorm goed overeen. Ik had zelf even het gevoel alsof ik bij mijn oma op logé was en zij waarschijnlijk het gevoel dat ze haar kleindochter op visite had. Zo een puur Antwerpse oude dame die geen woord algemeen Nederlands kan en mijn woordenschat Antwerps serieus heeft opgekrikt en het gemis naar mijn eigen Antwerpse grootmoeder heeft opgerakeld.Ik vertrek met een dubbel gevoel, want moet ik nu iets met die gevoelens? Ons Tilleke beloven dat ik haar zal bellen en langskomen, waarvan ik weet dat die kans zo klein is de komende maanden, doet me beslissen het toch maar niet te vragen.Thuis is Ilvy reuze blij om me te zien. Maar bij het eerste kleine valletje op de poep, is ze niet getroost met mijn aanstalten, maar kruipt ze richting papa en kalmeert pas in zijn armen. Wanneer Walt ’s avonds thuis komt, is hij niet van me weg te slaan. Ik span me in om hem naar bed te brengen en een verhaaltje voor te lezen. Hij vertelt me dat hij goed voor me gaat zorgen en papa heel veel gaat helpen, zodat ik niets meer moet doen. Mijn hart krimpt bij de gedachte dat zijn onschuld hier even op de achtergrond verdrongen wordt, doordat ik ziek ben.Ik neem plichtbewust op de vaste tijdstippen mijn dafalgan, om te vermijden dat de pijn te groot wordt. Bij elke kramp, krimp ik ineen en voel ik dat het een wc bezoek wordt. Donderdag zit ik aan 7 keer en ik denk: help, als dit elke dag zo is, kan ik amper nog buiten komen. Maar elke dag wordt het minder. Tot een aanvaardbare 3 keer.’s Avonds lig ik voor het eerst terug in mijn bed, zonder pijn. Sam wilt mijn buik zien. Hij geeft kusjes op elk klein littekentje en alle ruimte daar tussen. Een grotere tegaderm-pleister kleeft op mijn buik waar ooit het zakje zat. De 5 littekens zijn enorm mooi aan het genezen, 4 ervan zijn klein. De grote is nog wat hard onder de huid maar staat enorm mooi. Sam voelt, raakt aan, kust, streelt en kijkt. Ik merk hoe hard ik Sam gemist heb. De geborgenheid, de liefdevolle aanrakingen. Niet alleen van afgelopen week, maar van heel de periode al.En daar is het dan. De knak. Mijn ogen vullen zich met tranen en vertroebelen mijn geest. Alle emoties komen binnen rollen. En ik voel me verminkt. Niet alleen mijn lichaam, maar ook mijn geest. Mijn kracht, mijn persoonlijkheid, mijn wezen.Ik voel me verminkt terwijl er nog niets zichtbaar weg is, zoals bij borstkanker en de daarbij horende amputaties soms. Maar het is meer dan het fysieke.Ik weet niet wat de trigger is. De laatste operatie? De schrik die ik gepakt hebt door de pijn? Heel de periode? Hoe Ilvy niet meer zo hard aan mij hangt? Walt die een stukje onschuld kwijt is? De melk die ik nog altijd heb en die van vloeibaar goud naar vloeibaar vergif geëvolueerd is? Het liefkozen van Sam?De dagen daarna rollen de tranen over mijn wangen, zonder dat er daar aanleiding voor is. Het overvalt me. Vult mijn geest. Verdriet stapelt op en weekt los. Een paar keer per dag. Elke dag.De knak. Ik ben op. Mijn kracht is leeg.“Prik door mijn vleesVoor de eerste en laatste keerIk wil nooit meer naar daarWaar ik door voodoo ontwaakHet lijkt wel of die andere mij beter heeft gemaakt”– Bazart “Voodoo” Volgende blog: Aftellen Originele blog: verbondenheid

#controle freak
04Mar2019
Voorbereiden
Oksana

Wil je het begin van de blog volgen? Lees dan dit eerst. Ik was een week voor de operatie al begonnen met onze dochter van 11 maanden te slaaptrainen in de hoop dat ze tegen de operatie zelfstandig kon inslapen. Doorslapen kun je natuurlijk niet trainen. Het inslapen deels wel. Maar dat is iets waar ik totaal niet achter sta. Het laten wenen principe, daar gruwel ik van. Ik had al enorm veel verdriet over het feit dat ik veel vroeger zou moeten stoppen met de borstvoeding dan gepland, zeker als ik chemo moet krijgen. Elke keer als ik haar aan de borst had vroeg ik me af: ‘hoe lang ga ik dit nog kunnen doen?’. Mijn hart brak bij het gevoel dat alles me ontnomen werd. Ik had op niets nog controle en geen keuze meer. Ik werd geforceerd in richtingen die ik anders nooit had op gegaan. Ook in deze richting van alleen inslapen. Maar alsof mijn dochter wist wat ik van haar verwachtte en waar ik van gruwelde, en voor wat een moeilijke tijd we stonden, ging ons meisje flink slapen met een paar huiltjes dat niet eens huilen was en sliep madam ineens 12 uur aan 1 stuk door. Ik kon mijn ogen niet geloven. Dat kon gewoon geen tweede keer voorvallen. Maar ook die tweede nacht sliep mevrouwtje zelfstandig in na nog geen 30 seconden en sliep ze klokje rond. En alle dagen nadien weer. Mijn eerste nacht was bar slecht. Bij elk geluidje stond ik naast haar bed en vlogen mijn ogen open of kreeg in ze niet toe. Maar madam sliep vredig zelfstandig in en vredig door. Ik stond er zo versteld van dat ik niet wist waar ik het had. Een paar dagen later kreeg ik een zware sinusit. Ik was geen mens en maakte me zorgen of ze me wel zouden opereren als ik zo immens snotterig en koortsig was. Om nog maar te zwijgen van de buisjes die overal uit zouden steken. De huisarts begreep mijn bezorgdheden en schreef me een combo van neusspuiters en uitzonderlijk antibiotica voor met de waarschuwing dat het geen garantie was op genezing maar we alles zouden proberen om me zo genezen mogelijk te krijgen. Mijn laatste dagen nog gaan werken, vielen dus ook in het water. Ik was echt snot-ziek. Ik had graag daar nog rustig afgerond, afgesloten. Maar mijn sinusit veranderde ook dit plan. En ik merkte wel dat ik wat loslaat-problemen had. Ik whatsappte meerdere collega’s wat er zeker nog gedaan moest worden, waar wat lag, hoe de laatste dingen nog opgevolgd moesten worden, waar ik bepaalde zaken gestoken had, … Ik heb graag controle. Een mooie afronding. Hoewel ik al veel had vooraf ingecalculeerd met het idee: als ik toch vroeger weg moest vallen. Zo was mijn administratie in orde, had ik nota’tjes op losse papieren geplakt met de vermelding waar die nog geklasseerd moesten worden, mijn out of office al ingesteld vanaf de datum van de operatie tot een jaar later (ik heb ineens de chemo ermee ingerekend en de recup ervan, als ik vroeger terug ben kan ik dat gemakkelijk af zetten), … Ja ik ben een beetje een controle freak. Alles heeft zo zijn voordelen, weet je wel (en nadelen, maar soit, daar zwijg ik over  ). 2 dagen voor de operatie was ik al aan de betere hand met mijn sinusit en ben ik in full-mama-lijstjes-modus gegaan. Alle laatste dingen in orde gebracht om die dikke week er tussen uit zo vlot mogelijk te laten verlopen. (ja weer controle freak) de wasbare pampers gewassen en klaargelegd pakketjes kleren gemaakt voor de jongste zodat papa niet te veel moet nadenken schema’tje gemaakt met de melk en eet momenten van de jongste aandachtspunten voor de zieke kat to do lijstje voor s avonds de laatste wasjes gedaan, gevouwen en weggelegd de meeste dingen op zijn vaste plaats gelegd zodat papa de dingen beter vind de opvang-zak klaargemaakt voor de jongste haar volgende opvangdag. familie inschakelen voor opvang en onze oudste die hier en daar kon blijven slapen bij de oma en opa of moeke. de nodige formulieren halen bij de ziekenkas voor mijn geplande arbeidsongeschiktheid nog wat verzorgingsproductjes halen om mijn niet zo prettig verblijf toch een beetje prettiger en specialer te maken. Om nog maar te zwijgen van de dingen die ik heb klaar gemaakt voor mezelf, voor in het ziekenhuis, zodat de verpleging ook maar simpelweg pakketjes kledij hoeft te nemen en me verse kledij kan aandoen, ik alles in zakken rondom me heen heb of ik het schuifje van het nachttafeltje heb liggen zonder dat het daar in het rond rolt elke keer je het schuifje opentrekt of je kastje verplaatst. Mijn man en ziekenhuizen zijn niet de meest geweldige combinatie, dus toen ik woensdagnamiddag al binnen mocht om me voor te bereiden op de operatie, hield hij het niet zo lang vol. Erg vond ik het niet. Walt verveelde zich toch maar. Wou met alles helpen, wat eigenlijk niet echt helpen was, maar oké. Ik wou me ook installeren en op mijn gemak zetten, maar wou dat niet doen zolang ik mijn gezin nog bij mij had. Dan wou ik nog genieten van de tijd met hen. Ilvy wou heel de tijd bij mij zitten en ik voelde dat als ze te lang hier zouden zijn ik het afscheid te moeilijk zou vinden. Dus na een halfuurtje vertrok mijn man al terug met de kinderen. Walt stond, zoals altijd, direct op de gang als hij het woordje vertrekken hoort. Waarom nog blijven hangen als je zegt dat je vertrekt? Mijn man deed wat melig. Na een kus, wou hij nog een kus en eens op de gang kwam hij toch nog even terug voor nog een kus en dan duwde hij Ilvy ook tegen me aan voor nog een kus. Zucht. Zijn melig gedoe is echt niet helpend. Zo krijg ik het alleen maar moeilijker. Ma bon. Mijn melige man. Ze liepen de gang uit. Walt naast papa en Ilvy op zijn arm. Op de kamer hoorde ik nog lange tijd het gekir en gebrabbel van Ilvy dat steeds minder luid werd. Wanneer ik het bijna niet meer hoorde schoot ik toch nog even de gang op om de drie belangrijkste mensen van mijn leven te zien weg wandelen. Naar huis. Terug naar de normale gang van zaken. Het leven gaat door. Met of zonder mama thuis. Mijn leven staat even stil en word van dag tot dag geleefd. Van moment naar moment. Soms bewust wachtend op de volgende mijlpaal, maar vaak uitkijkend naar de volgende kleine stap in de avontuur dat soms een beetje als een nachtmerrie voelt. Volgende blog: Weg ermee

#darmkanker
04Mar2019
Hoe vertel je dat je kanker hebt?
Oksana

Wil je het begin van de blog volgen? Lees dan dit eerst. Er is geen goede manier om zo iets te vertellen.Ik ben helemaal geen taboe mens. In tegenstelling. Als het woordje taboe nog maar valt ben ik de eerste die het openbreekt en in het groot en breed uitwerk. Taboes vind ik zinloos. Het geeft mensen een schaamtelijk gevoel terwijl dat niet nodig is en we negeren de zaken zodat het soms veel erger wordt.Maar vertellen dat je darmkanker hebt, vond ik toch moeilijk. Hoe vertel je zo iets aan je collega’s bijvoorbeeld. Doe je dit één op één. Vertel je het in grote groep. Doe je het in kleine groepjes per keer. En hoe gaan ze reageren. Wat als ik het in grote groep vertel, gaan er sommige het niet raar vinden dat ik zo iets in grote groep vertel, gaan ze me zo wel geloven? Of het aanstellerig vinden, dramaqueen, op aandachtbelust?Ik besefte hoe belachelijk het was om me daarover zorgen te maken, druk te maken, onzeker te voelen. Maar het feit dat ik me zo zorgen maakte om die negatieve reacties, wijst eens te meer uit dat dit geen gemakkelijk thema is. Dat er een taboe rond zit, een angst. Kanker wordt nog altijd aan dood gaan gekoppeld en zo maar efkes tussen de soep en de patatten in grote groep gaan verkondigen dat je kanker hebt (en voor sommige de link met dood gaan triggert) kan raar overkomen.Ik wou het in ieder geval zo snel mogelijk achter de rug hebben. Want alles zou ook snel gaan. Ik kon geen week wachten, want tegen dan zou ik misschien al geopereerd moeten worden. Dus ik wou het de dag na het nieuws al op de teamvergadering melden zodat ik het de dag daarna aan de cliënten op het werk kon vertellen. Alleen moest ik net die teamvergadering niet werken. Dus heb ik die lastige taak aan mijn directrice gegeven om over te brengen. Ze heeft het met glans gedaan.Iedereen schrikt uiteraard. Je verwacht niet dat iemand van 31 je komt vertellen dat ze darmkanker heeft. Ik ben nog jong, heb 2 kleine kindjes, mijn leven was op orde en was vollop aan het genieten van mijn baby van 11 maanden en het daarbij horende tijdskrediet dat ik halftijds had aangevraagd. Niemand had ook maar iets aan me gemerkt natuurlijk, omdat het werk afleiding bracht grotendeels. Dus was het dubbel schrikken.De hoeveelheid lieve en bezorgde berichtjes die ik die dag al gekregen heb, vulden mijn hart. De dagen nadien, dat ik telkens andere collega’s zag, een stuk mijn verhaal, angsten en bezorgdheden opnieuw kon vertellen, luchtte ook op. Een collega die je vast pakt en zegt ‘ge gaat da kunnen’ deed me wenen, maar alleen omdat ik me zo ondersteund voelde door iedereen. Door al de berichtjes, lieve woorden, luisterende mensen, bezorgde gezichten, schouder klopjes en knuffels.Ik was ook zo onder de indruk van mensen die bereid zijn om alles te laten vallen om eens bij te springen waar nodig. En je voelt dat ze het menen en daar echt toe bereid zijn! Zelfs van mensen waarbij je niet zo een intieme band mee hebt, of maar oppervlakkig kent. Plots staat er een heel arsenaal aan mensen om je heen om jou en je gezin op te vangen.Dat is hetgeen me het meest vertederde.Dat is hetgeen waar ik het meest van onder de indruk was.Daar ben ik enorm dankbaar om.Dank je wel. Iedereen. Allemaal. Volgende blog: Voorbereiden

#darmkanker
04Mar2019
Weg ermee
Oksana

Wil je het begin van de blog volgen? Lees dan dit eerst. De ochtend van de operatie ging er vanalles door mijn hoofd. Zijn mijn darmen leeg genoeg? Hebben de drankjes goed genoeg gewerkt? Hoe voelt dat een epidurale laten zetten? Ga ik veel pijn hebben nadien? Wat als ik toch moet overgeven, scheur ik mijn buik dan niet open? Ga ik pijn hebben aan mijn darmen zelf? Gaat mijn holleke pijn doen? Wat als ik moet kaka doen binnenkort? Doet dat pijn? Gaan er lekkages ontstaan?De meest kleinste bezorgdheid voelt aan als een levensbelangrijk issue. Ik besloot om nog gauw een douche te nemen, dan ben ik bezig en kan ik er voor een paar dagen tegen aan.Na de douche mocht ik zo een sexy ziekenhuisschortje aan doen, waar uw blote poep net niet zichtbaar in is (of net wel?). Ik werd met bed en al naar de operatiekamer vervoerd, werd voorbereid en kreeg de epidurale. Ondertussen werd mijn hartslag op de monitor al gecontroleerd en vulde de ruimte zich met een snel ritmisch gebonk dat de snelheid van mijn hart weergaf Ik had duidelijk zenuwen. Ik was bang voor de pijn. Voor de prik in mijn ruggenmerg. Ondanks ik twee keer bevallen ben heb ik nooit een ruggenprik nodig gehad. Dus ik wist totaal niet wat me te wachten stond. Wanneer ik merkte dat ze alles aan het afplakken waren, vroeg ik verbaasd of het er al op zat. Blijkbaar wel. Ik hoorde onmiddellijk de House-muziek dat mijn hart vertegenwoordigde vertragen naar een rustige Mantra.Wanneer ik wakker werd, lag ik op recovery, daar ging ik blijven liggen tot de volgende ochtend. Het was nog maar 15u30 toen ik de klok ontdekte die in mijn box hing. Daar was ik dankbaar voor. Want een hele tijd gewoon liggen en niet weten waaraan en waaraf is erg frustrerend. Nu kon ik een beetje volgen in welk deel van de dag we zaten en hoe lang het nog allemaal ging duren. Ik voelde me al goed wakker. Ik voelde aanvankelijk niet veel pijn. De verpleegkundige die in mijn box stond, draaide zich om en begroette me. Ze vertelde me onmiddellijk dat de operatie goed gelopen was en dat ik toch een tijdelijke stoma had omdat de tumor dichter bij de endeldarm zat dan ze aanvankelijk hadden gezien op de MRI en CT-scan en dit een verhoogd risico gaf op darmlekkages. Om één of andere reden luchtte dit me op. Ik maakte me zo’n zorgen om de darm die ze gingen aan elkaar nieten en waar vervolgens harde worsten langs moesten passeren dat ik moeilijk kon geloven dat dit geen complicaties zou geven. Nu was ik gerust dat mijn dikke darm kon genezen zonder complicaties.Mijn keel en mond waren heel erg droog, blijkbaar een gevolg van de verdoving. Dit maakte wel dat ik weinig speeksel aanmaakte en ik dus amper moest slikken. Goed, want de maagsonde in mijn keel deed vooral pijn als ik slikte, dus nu gebeurde dat bijna niet. Toen de verpleegster vroeg welke pijnscore ik gaf, schrok ze toen ik 4 zei. “Een 4 met een epidurale?” Ja, een 4, want alles aan de onderkant van mijn buik voelde wel erg pijnlijk aan. Alsof ik heel extreme krampen van mijn maandstonden had. Na een epidurale-blok-test bleek dat het onderste gedeelte, waar de grootste snede was van het verwijderen van de tumor, inderdaad niet in de blok viel. En een groot stuk van mijn buik waar er niet gesneden was, wel in de blok viel. Niet echt praktisch. Dus kreeg ik paracetamol extra bij. Voor de rest had ik nog een blaassonde hangen waar ik geen last van ondervond, een zak om het bloed en vuil op te vangen van de darmverwijdering via een wiek, de stoma, een katheder met medicatie, de pijnpomp en dan nog een pomp met parentale voeding en vocht, een bloeddrukmeter die om het kwartier parameters nam en een oximetertje aan mijn vinger. Kabeltjes overal dus. Ik kon niet veel anders dan stilliggen.Omdat ik wakker was en wachten tot de nacht om te kunnen slapen nog lang duurde, heb ik geprobeerd te mediteren. Dit lukte me beter dan ooit te voren. Het kalmeerde me zo intens dat ik met momenten ook echt even kon uit-tunen, waardoor tijd sneller ging en ik minder gewaar werd van de ongemakken om me heen.’s Nachts heb ik uiteindelijk 5u geslapen, in blokken van 2-3u. Ik ben een paar keer wakker geworden van de protjes die mijn stoma maakte. Wat goed nieuws was, want mijn darmen waren al op gang. Ik mocht ook af en toe wat drinken en zien of ik er niet misselijk van werd, wat niet het geval was. Ik was om 6u ’s ochtends wakker, aldus de klok in mijn box. Je hoort andere patiënten snurken of een praatje slaan met de verpleegkundige die hen verzorgt. Af en toe hoorde ik een tikkend geluid. Het leek wel druppels die in een metalen pot vielen. Na een tijdje werd dit meer. En plots hoorde ik een verpleegster een gil slaken en verbaasd vragen wat die plas daar deed. Een andere verpleegster vroeg van de andere kant van de recovery of daar ook een lek was. Het druppelde dus blijkbaar binnen. ’s Nachts had het geregend en het dak moest vervangen worden. Blijkbaar dringend want de recovery vertoonde overal lekken. Dat is zo eens iets anders dan complicaties van operaties. Complicaties van het dak…Tegen dat het 8u was hoorde je overal gedruppel en getik. Het geluid varieerde van water in metalen potten, plastieken bakken, een bodem water. Van snel tot traag. Ik hoorde de verpleegkundige mijn naam zeggen en smeken om mij te komen halen omdat de recovery aan het onderlopen was en de technische dienst hun werk pas kan doen als de recovery leeg was.Tegen dat de verpleegster van de dienst Abdominale heelkunde me kwam halen, liep het water zelfs achter mijn bed van de plafond. Ik grapte tot grote hilariteit bij de verpleegsters dat ze me net op tijd kwam redden van de zondvloed. We moesten blijkbaar ook een andere weg nemen omdat ik via de gebruikelijke weg zou worden onder geregend. Ook nu grapte ik dat het wel handig zou zijn, want dan was ik ineens gedoucht en ook nu moesten ze natuurlijk lachen met mijn flauwe humor.Mijn humor was alvast genezen. Iemand nog een binnenkopper? Volgende blog: Genezen doen we als een TGV

MEER