Meest gestemde posts
#mishandeling loverboy
10Jan2019
De zoveelste rechter die de dader steunt na jarenlange mishandeling
Steunpunt slachtoffers

Geachte mevrouw de rechter, In 1992 verloor ik mijn eerste kindje door een miskraam. Ik was toen 12 weken zwanger. De periode dat ik therapie nodig had om dit verwerkt te krijgen was veel langer dan 12 weken, zelfs veel langer dan 12 maanden!!! Tussen 1992 en 2003 deed ik alles om zwanger te geraken, niks bleek te werken. Ik werd plots vrijgezel. Uiteindelijk werd in 2004 besloten om eicelletjes in te vriezen, in de hoop dat deze nog konden gebruikt worden wanneer ik een nieuwe partner kreeg. De natuur was mij goed gezind, de nieuwe partner was blijkbaar pakken vruchtbaarder dan diegene waarmee ik eerder aan gezinsuitbreiding werkte. Ik werd zwanger op de natuurlijke wijze, via leuke slaapkamermomenten. Een complete euforie. Doch, het geslacht van de baby was niet naar de zin van mijn verloofde. Hij eiste een abortus en wilde het ‘opnieuw proberen’. Ik hield vast aan het wonder in mijn buik, een mirakel geschonken door God. Ik had er lang genoeg voor gebeden. Alles, maar dan ook alles, werd door mijn partner eraan gedaan om de baby te aborteren. Er waren meerdere spoedopnames, telkens na intra-familiaal geweld, met het doel de vrucht in mijn schoot weg te nemen. De ene opname ging over een ferme schop in mijn zwangere buik, de andere was het resultaat van een duw van de trap. Opname in een vluchthuis was niet mogelijk want er was geen plaats vrij. Ik zette uiteindelijk een ferm gezonde zoon op de wereld. 3 weken oud was hij toen de buren voor de eerste keer de politie belden voor intra-familiaal geweld. Dezelfde leeftijd had hij toen ik zijn leven redde, waar ik namelijk voor opgeleid ben. Politie-interventies waren schering en inslag. Toen de vader van mijn kind een nachtje in de gevangenis vloog wegens agressie ten overstaan van politiemensen bij het uitvoeren van een interventie, dacht ik dat het tij zou keren. Het keerde inderdaad: Nog meer agressie, nog meer bedreigingen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik met een blauw oog en een stukgeslagen lip de auto ingesleurd werd om geld te verdienen in de prostitutie. Vandaag weet ik nog steeds niet wat het ergste was… In de auto gesleurd worden om klanten van een pooier te bedienen… Of uit de auto gegooid worden wanneer ik voor de zoveelste keer weigerde. Via de dienst slachtofferhulp belandden mijn kind en ikzelf op de wachtlijst van een vluchthuis. Misschien stonden we vandaag nog op deze wachtlijst, als de dader in 2010 niet bij vonnis de woning was uitgezet. Eind goed, al goed zou je denken. Vergeet het maar, de hel begon pas. Wat ik nadien allemaal meemaakte zal ik u niet vertellen. Ik wil namelijk niet dat u slapeloze nachten krijgt. Wat ik wel wil vertellen is de huidige toestand. Het kind waar ik 15 jaar vurig voor gebeden heb, is ‘geplaatst’. Omwille van ‘destructieve vechtscheiding’ en machtsspelletjes, mevrouw de rechter. Mijn kind heeft er altijd over gesproken, want dat dit de revanche ging zijn voor de huisuitzetting, werd jarenlang aangekondigd. Ikzelf bleef vrij rustig onder dergelijke dreigementen. Het kind niet. Na elk bezoek aan de vader schreeuwde hij zijn angst uit. 5 volle jaren heb ik de angsten van mijn kind weggewimpeld. 5 volle jaren heb ik gesust: “Geen enkele rechter neemt een kindje af van een mama die er goed voor zorgt, enkel en alleen omdat de papa dit expliciet wil." 5 volle jaren, mevrouw de rechter. Enig idee hoeveel dozen tissues ik gebruikt heb om die kindertraantjes te drogen? Tot de dag dat de jeugdrechter niet anders kon. Tot de dag dat het kind urenlang te horen kreeg: “Vandaag leer ik uw moeder en uw oma nog eens een lesje” en het kind weigerde terug te geven aan de chauffeur van dienst. "De chauffeur van dienst", hoor ik u vragen… "Heeft u zoveel geld dan?" Nee, mevrouw de rechter. Die chauffeur van dienst is er uit noodzaak, omdat ik aan 52 maanden samenwonen met een agressieve man een arbeidsongeschiktheid van meer dan 66% heb overgehouden. Wat deze invaliditeit allemaal inhoudt, wil ik u niet gedetailleerd vertellen. Ik ga het op één klein detail houden: Terwijl u rustig uw koffietje drinkt, mevrouw de rechter, heb ikzelf al 3 maal mijn broek laten zakken. Omdat ik mijn urine niet langer dan 5 minuten kan ophouden. 5 minuten, mevrouw de rechter. Ik denk dat uw koffiepauze veel langer duurt dan het aantal minuten dat ik mij nog ‘vrouw’ durf te noemen. De reden dat ik dit probleem heb, is door uw ‘oeps-momentje’. Dat moment dat u misschien net aan uw koffie nipte toen u vergat dat ‘De procureur Des Konings’ een sociaal onderzoek opvorderde binnen dit heftige dossier. Dat moment dat U besloot een einde te maken aan de vele destructieve pleidooien. Dat moment dat U besloot deze vader zijn zin te geven. Het maakte voor de vader niet uit op welke manier, het kind bij hem inwonend of geplaatst, als het maar weg was van de natuurlijke moeder, die bitch die hem het huis liet uitzetten. Want dat is wat in het hoofd van die man spookt, mevrouw de rechter. Dat ik straf nodig heb, niet hij. De ‘man in de straat’ snapt het niet. De artsen en therapeuten die mij en het kind behandelen, snappen dit niet. Maar voor U was het dat moment de meest normale zaak ter wereld: De hoofdverblijfplaats van het kind aan de vader toevertrouwen. Waardoor mijn invaliditeitsuitkering zo laag werd dat ik niet eens nog mijn medicatie kan betalen. Allemaal voor een vader die in 2010 de gezinswoning uitgezet was, op verzoek van het 2-jarige kind. En dan heb ik het nog niet over datgene wat gebeurd is waardoor het kind levenslang getraumatiseerd is, mevrouw de rechter. Datgene dat in de doofpot moet gestopt worden en waarvoor ikzelf intussen veroordeeld ben. Feiten die zogenaamd niet gebeurd zijn, maar waarvoor het kind wel een zelfmoordpoging ondernam omdat het gedwongen werd de feiten in de schoenen van een ‘onschuldige ‘te schuiven. Een onschuldige die er intussen niet meer is, mevrouw de rechter. Omdat hij stierf van stress en van onmacht, over wat zijn kleinkind allemaal overkwam. Ikzelf ben sterker dan deze man. Ik heb het over mijn eigen vader, mevrouw de rechter. Ik ben mijn vader kwijt, ik ben mijn vrouw-zijn kwijt. Maar vandaag smeek ik u, letterlijk op mijn knieën. Laat mij aub die helse periode van 52 maand vergeten en nog een klein beetje waardigheid behouden. Laat mij herstellen en geef mij de kans om ooit opnieuw zelf in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien. Ik zal nooit, ik herhaal, nooit meer voltijds kunnen werken, mevrouw de rechter. Maar deeltijds in een beschutte werkplaats, is ook al goed. Ik hoop snel opnieuw weer zelf toiletpapier te kunnen kopen voor al die oeps-momentjes in mijn eigen kleine kamertje. Of zelf voedsel in de supermarkt kunnen halen, iets wat vroeger de normaalste zaak van de wereld leek, maar sinds ik noodgedwongen wekelijks naar ‘de voedselbank’ ga, niet meer kan. Omdat u middenin mijn operaties en revalidaties een vonnis uitschreef dat mijn kind gedomicilieerd mocht worden bij de vader. De vader die in een villa woont. De villa die gebouwd werd met mijn zuurverdiende centjes, maar waarvan ik bij overname geen euro kreeg omdat de wet zegt dat ik een fiks bedrag ‘bezettingsvergoeding’ moet betalen voor de periode dat hij als dader van ‘geweldplegingen’ bij vonnis het gezamenlijke huis uitgezet werd. Mijn kind heeft geen hospitaalplan meer, iets wat nochtans noodzakelijk is voor een kind dat dreigt met zelfmoord, mevrouw de rechter. Mijn kind zijn tanden groeien scheef omdat de verzekering niet meer uitbetaalt omdat het kind bij een vermogende vader gedomicilieerd is, mevrouw de rechter. Vandaag heb ik nog vele dromen. Niet een baksteen, niet een grote som geld. Maar genezen, mevrouw de rechter. Opnieuw kunnen verderzetten wat u hebt stopgezet toen u in uw vonnis opnam dat u ervan uitging dat we een gelijkaardig inkomen hebben. Een gelijkaardig inkomen, mevrouw de rechter? Een invalide persoon die niet kon steunen, noch stappen toen ze oog in oog met U stond? Gelijkaardig inkomen als een sterke man die vrouwen kan mishandelen? Ik heb nooit om deze destructieve vechtscheiding gevraagd, mevrouw de rechter. Het is mijn ex die communicatie en ouderschapsbegeleiding weigert en destructieve rechtbankzittingen aanvraagt. Het is mijn ex die aan ouderverstoting doet. Niet ik, mevrouw de rechter. Ik hoop de komende jaren verder te mogen revalideren. Zodat ik de dag dat mijn kind met U mag praten en terug aan mij toevertrouwd zal worden, uit de armoede geraakt ben en we nog heel lang en gelukkig mogen samenleven. Ik dank u van harte voor het willen uitlezen van deze lange brief, mevrouw de rechter. Vanwege een mama die nog steeds als enige de kindertraantjes droogt … Van een kind dat smeekt dat U vanaf heden uw ogen opent, mevrouw de rechter. Ik hoop dat de wereld snel verandert, mevrouw de rechter en de slachtoffers in België dezelfde rechten krijgen als de daders. Intussen droom ik rustig verder van een betere wereld. Van de dag dat de minister van justitie mijn aangevraagde wetswijzigingen doorgevoerd krijgt: Dat de jeugdrechter die een kind plaatst ter bescherming, ook het domicilie-adres van dat kind mag bepalen. Of dat er een samenwerking komt tussen jeugdrechter, burgerlijke-en strafrechter zodat mensen als U zich niet meer laten misleiden door destructieve pleidooien van dure advocaten. Dure advocaten die over lijken van slachtoffers gaan om hun cliënt tegen welke prijs ook te laten winnen, mevrouw de rechter. Geniet van uw koffietje, ik ga nu gauw naar het toilet. Een zoveelste traantje wegpinken om zoveel onmacht. Tekst: M.V.L. - Steunpunt Slachtoffers - gebaseerd op het dagboek van Tatjana Symoens . Het verspreiden van deze brief behaalde een doel. Hij belandde op het bureel van de Belgische Minister van Justitie Koen Geens  , waarbij de aandacht gevestigd werd op noodzakelijke hulp voor slachtoffers van seksuele gewelddaden . Quote Ken jij een slachtoffer van een loverboy? Help hen dan Verwijs door naar deze link . Je kan er mensenlevens mee redden. Daders van mensenhandel zijn heel gevaarlijk en deinzen nergens voor terug.  Doe melding. Want de slachtoffers zijn zo erg geïndoctrineerd dat zij zichzelf en hun betrokken kinderen niet kunnen beschermen. Wijs de hulpverlening op mogelijke aanwezigheid van ‘gaslighting’ en ‘het stockholmsyndroom’ waardoor slachtoffers vaak de dader beschermen. Mogelijks worden zij zelfs aangezet als lovergirl op zoek te gaan naar nieuwe slachtoffers. Doorbreek de cirkel van mensenhandel. Mensenhandel is een zwaar misdrijf .   Lees meer Georganiseerde vrouwenhandel en gedwongen prostitutie Slachtoffer van criminele feiten moet schadevergoeding betalen aan dader De zoveelste vechtscheiding dacht de rechter... Lees meer Case Closed, De zaak Tatjana Symoens Het verschil tussen sm en incest ... Steunpunt Slachtoffers