Meest gestemde posts
#dementie
30Nov2019
Mijn eerste werkdag
Millah

Het is mijn eerste echte werkdag en ik licht een bewoner uit. Ik heb een avonddienst. De afgelopen 2 weken heb ik trainingen gehad. Wat is dementie, hoe er mee om te gaan, koken voor ouderen met dementie en activiteiten voor je groep. Ik vind het spannend, want vandaag leer ik de bewoners van mijn huiskamer "kennen". Uit eigen ervaring weet ik dat ik van het laatste niet te veel mag verwachten. Deze groep heeft veel meer moeite om te wennen aan nieuwe personen. Niet gek ook, bedenk maar dat er met de regelmaat een nieuw gezicht bij je is en jij je niet meer goed kunt uiten. Als jezelf in het ziekenhuis ligt en er komen steeds anderen is dat al niet prettig, laat staan voor hen. Bij de receptie meld ik me en ik hoor bij wie ik me op de afdeling mag melden van de zorg. Als ik daarna de lift uit stap staat er een oudere dame met haar rollator voor me, 'Zeg heb jij Marjan gezien? Ik moet naar Marjan.' Wat ik weet is "meepraten". Ik doe dus net of ik Marjan al ken en zeg, 'Nee sorry, ik heb niemand gezien.' Op welke afdeling hoort ze? Er zijn op iedere vloer 2 huiskamers. Ik blijf staan en zeg dat ik vroeg ben. Dan sla ik voorzichtig mijn arm om haar heen en vraag of ze eerst een kop koffie met me wil drinken. Dat wil ze gelukkig wel en we lopen samen naar de huiskamer. Mijn zorg-collega is in de huiskamer en vangt ons op. De dame blijkt hier te horen. Ze is hier afgelopen week komen wonen. De verwarring bij haar is dus extra groot op dit moment. Mijn collega had al koffie gezet en ik schenk voor ons samen een kop koffie in. Als ik bij haar ga zitten verteld ze zelf dat ze net in dit hotel is, maar dat Marjan steeds weg gaat. Om nu te zeggen dat ze hier is komen wonen ga ik niet doen. Daarom zeg ik dat Marjan nog extra dingen voor haar regelt in dit hotel. Het woord "vakantie" noem ik bewust niet. Ze begint er zelf ook niet over gelukkig. Na de koffie begin ik met het maken van het warme eten. Opeens komt Marjan binnen, 'Hallo Mam, daar ben ik weer!' De dame kijkt blij op, 'O fijn, dat zei ze al.' Ze wijst naar mij en Marjan loopt naar me toe om kennis te maken. Ik vertel wat er gebeurt is en Marjan verteld me kort dat haar moeder hier afgelopen week gekomen is en ze compleet uit haar doen is. Ze neemt vervolgens haar moeder mee naar haar kamer en vlak voor het eten komen ze terug. Ik vraag Marjan of ze mee wil eten, want er is wel een bordje extra en het lijkt me voor haar moeder zo fijn. 'O een beetje dan, want ik eet straks ook thuis.' Mijn collega fluistert me toe dat ik dat niet te vaak mag doen, want dan wil iedereen mee eten. Dat begrijp ik, maar voor nu blijkt het een goede zet te zijn. Na het eten is de dame rustiger en als haar dochter weggaat zegt ze, 'Kom maar snel weer. Ik blijf nu bij haar (ze wijst naar me), zij is lief.' Later brengt mijn collega haar naar bed. Ze komt terug en zegt dat de dame naar me gevraagd heeft, of ik nog even Welterusten wil komen zeggen. Dat doe ik. Bij haar bed strijk ik haar over het hoofd en en zeg, 'Slaap lekker en tot morgen.' Als ik een tel later bij de deur sta zegt ze, 'Je bent een schat!' Ik glimlach en loop weg. Als ik naar huis fiets denk ik aan mijn omgeving. Men vond het gek dat ik dit werk wilde doen, want ik zou minder verdienen dan ik hiervoor op kantoor deed. Het is onze maatschappij zeg maar. Toch realiseer ik me... Ik heb vandaag al meer verdiend, dan dat ik in heel mijn leven bij elkaar verdiend heb met al het werk dat ik bij elkaar gedaan heb! #dementie

#thuiszorg
13Aug2019
Als dementie begint in te sluipen
Zij-instromer wijkziekenverzorgende IG

Elke keer als ik bij haar kom hoor ik exact dezelfde verhalen, hoor ik dezelfde grapjes en stelt ze dezelfde vragen. En ik? Ik doe elke keer opnieuw alsof het allemaal nieuw voor me is. Af en toe wissel ik af met: 'Ja dat vertelde u me laatst'.Het confronteert. Ik ken dementie uit mijn directe omgeving en het is een gemene insluiper die langzaam steeds meer ruimte inneemt. Ik hoop met heel mijn hart dat deze insluiper zich koest houdt.Ze ontroert me. Ik zou zo graag willen dat het anders voor haar is. dat haar geheugen haar niet in de steek zou laten en ze helder van geest blijft. En zolang als dat dit mogelijk is, zal ik elke keer blijven doen alsof ze me iets nieuws vertelt. 

#euthanasie
24Feb2019
EUTHANASIE
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

#dementie
15Jun2019
Feestweek in het woonzorgcentrum.
Schorelaar

#Even voorstellen Mien maak kennis met Mien. Lees meer Deze week hadden we feestweek.Medewerkers liepen in cowboy kleding, hadden hoeden op en er werd country en western muziek gedraaid.De activiteiten hadden deze week een wildwest sausje.Zo ook de spelletjes op donderdag, ringen gooien over het geweer van de cowboy,ballen gooien naar houten paarden.Het meeste gelach kwam uit een huiskamer waar Jens zijn vrolijke hoofd uit een houten plaat naar buiten kwam."Wanted" stond er met grote letters op.George, een 90 jarige in een rolstoel (met hoed) viste sponzen uit een emmer water en wierp ze richting Jens.Mis.De natte sponzen vielen vlak voor zijn wielen op de grond.Nadat hij ze had uitgeknepen kwamen ze veel verder, de kleding van George werd steeds natter.Hij lachte er smakelijk om.Ik werd gewenkt, bezoekers wilden naar buiten, maar een van de dames wilde ook mee.Ik probeerde mevrouw te verleiden om met mij een spelletje te gaan doen."zoek je vriendinnen maar op voor die onzin, ik heb wel iets anders te doen"Ze liep wel een klein stukje mee zodat de bezoekers weg konden.Daar kwam Mien op me aflopen, met hoogrode wangen en een paniekerige blik."ik moet naar huis, naar mijn ouders" "dat is jammer, het is hier zo leuk, heeft u alle spelletjes al gedaan?"Nee, zo ver was Mien nog niet gekomen."Zullen we eerst kijken voordat je je ouders op gaat zoeken?"Ik probeer mijn zinnen altijd zo te draaien dat ik geen sprookjes vertel, maar midden tussen de spelletjes kan ik ook de mededeling niet doen dat ze niet meer leven."Heel even dan" Wat was ze gemakkelijk over te halen.Het meeste gelach kwam nog steeds bij het 'schavot van Jens' vandaan, Anna wiste het water van de vloer en Jens met een geruite theedoek van zijn hoofd.We bleven even kijken, doordat Mien ook moest lachen verdween haar verwilderde blik.Een tenger dametje gooide zichzelf bijna achter de spons aan,een aantal toeschouwers moedigden haar aan.Wat een leuke sfeer."Wilt u ook meedoen?" nodigde Anna Mien uit.Mien deed een stapje naar achter en liet een van de heren voor gaan.Terwijl deze zijn sponzen uit het water viste en ze een voor een richting Jens gooide probeerde ik Mien over te halen om mee te doen."Het is best leuk" "ik vind het eigenlijk best zielig" mompelde Mien, die indruk had ik niet als ik naar Jens keek.Voor ik er over na kon denken mompelde ik"Mien, hij wordt er voor betaald"Zonder een woord te zeggen liep Mien naar de emmer, viste er een kletsnatte spons uit en liep naar Jens,ze poetste zijn kale bol met haar spons en vroeg aan Anne "doe ik het goed?"Anne kon dit alleen maar lachend goedkeurenMien liep weer terug naar de emmer en maakte haar spons opnieuw nat.Alles werd gewassen aan Jens zijn hoofd.De toeschouwers schaterden het uit.Mien stapte weer op me af, met een tevreden gezicht.Even geen wachtende ouders en geen zorgen.Op naar de volgende activiteit. Verpleeghuis zorg Lees meer

#dementie
19Dec2018
Er is iets misgegaan met de ontslagprocedure.
Schorelaar

#Even voorstellen: Rie lees hier meer over Rie. Lees meer In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen. Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan. Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie.   December brengt vaak onrust, waardoor? de versiering, dat het lang donker is, de feestdagen?Het is nog niet eens kerstmis, maar ook vanmorgen was menigeen vroeg in actie gekomen.Hans was om 4 uur al opgestaan omdat hij zoveel te doen had en waarempel, daar ging Rie.Omdat we proberen ieders persoonlijke ritme te volgen, ontstaat er een soort vast ritme, maar als ook de langslapers vroeg opstaan weet je soms niet waar te beginnen.Dat Rie acuut hulp nodig had was meteen duidelijk, haar gezicht stond op onweer, ze had een vest aan dat wel uitgehaald leek, overal draden, en de flappen van haar schoenen zaten niet onder de veters."Goedemorgen Rie""Niks goedemorgen, ik ga hier weg. Ik vind het erg onrustig.Waar is die meneer Hilterman die steeds wordt omgeroepen?"Hilterman? Die hebben we niet, we hebben sowiezo ook geen omroepsysteem.Omdat Mien met me meeliep kon ik niet acuut op Rie haar vragen ingaan.Ik probeerde met "ik kom zo naar u toe, gaat u vast naar uw kamer" de boel nog wat te redden.Zo snel ik kon kwam ik terug bij Rie die natuurlijk niet naar haar kamer was gegaan.Met een vriendelijk gebaar en een zachte druk in haar rug probeerde ik haar mee te lokken,"komt u mee? We zijn er zo" Rie was niet echt gewillig."maar waar woont nou die Hilterman? Zijn er hier meer van de radio?"Er zijn dagen dat ik mijn bewoners niet helemaal kan volgen. Afgelopen week was ik nog Ineke Groen, haar klasgenootje op de lagere school."ik heb trouwens ook nog niets gegeten of gedronken""daar ga ik ook voor zorgen" Rie liep toch maar mee.   "Woon ik hier?"Op die vraag kon ik antwoord geven, ook hoelang ze hier woonde en of haar familie op bezoek kwam.Ondertussen schone kleding bij elkaar geraapt.Rie ging nog even naar het toilet.Ik maakte het bed op en deed de gordijnen open.Daarna snel terug."zal ik even helpen met wassen, en kijk, deze nieuwe trui staat goed bij uw rok" ik was aan het kletsen als Brugman om toch nog iets te wassen en iets schoons aan te trekken.De gerafelde trui mocht uit, ze had van mij zo'n moeilijk patroon moeten breien.Rie bleef zuchten en blazen.Terwijl ik de schoenen uitdeed zei Rie :"er is iets misgegaan met de ontslagprocedure, ik had uw ontslag aangevraagd"   Het kwam niet meer goed tussen ons vanmorgen, zeker omdat ook de bril nog weg was."Beneden rekenen ze op u bij het ontbijt" Gelukkig liep ze met me mee het appartement uit, en over de gang naar de lift.Wat Rie verder nog over me te klagen had hoorde ik onderweg:hoe het toch mogelijk was dat iemand als ik in de thuiszorg was aangenomen, wat ik met Hilterman (nog steeds) had gedaan en waar ik haar bril had verstopt.Eenmaal in de ontbijtkamer had ze natuurlijk al gegeten en gedronken, tot ze een van mijn mannelijke collega's zag "dag broeder" zei Rie, met haar allerliefste stemmetje."Hallo Johan," zei ik tegen mijn collega, "misschien kan jij voor mevrouw haar ontbijt zorgen,ik ga nu met ontslag" Oudjaar in het woonzorg centrum. Lees meer Verpleeghuis zorg Lees meer Heb jij ook iets te vertellen over je werk?Vertel het op Yoors. Inloggen

#5g
10Apr2019
5G, welvaartsziekten en de klimaathoax
The Original Enrique

Dit blog n.a.v. een post van Ingrid. Een gevoelig onderwerp, controversieel en zeker belangrijk! In dit blog ga ik verder in op bevindingen van Ingrid, zij stelt zaken aan de kaak, welke vaak haaks tegenover elkaar staan. Een reactie van mij werd zodanig lang en uitgebreid, zodat ik dit liever in een aparte post doe, incl. video van YouTube en diverse linken. In deze ga ik niet (alleen) uit van stellingen, feiten of ander bewijs maar ook zeker van een stukje logica met een snufje intuïtie. Zo, heb ik dat niet mooi gezegd? Leest u hieronder eerst de post van Ingrid: Tegenstellingen lijstje Lees meer En bij deze mijn reactie: Dat 5G dat is iets nieuws dus alle rampscenario's gaan uit de kast. Dat is altijd zo. Maar niet geheel ten onrechte denk ik. Men vind het raar dat ziekten als kanker en dementie zo vaak voorkomen. Eigenlijk is dat niet zo raar. Ook onze hersenen en andere delen van het lichaam ontvangen continu, dag en nacht, 24/7, 365 dagen per jaar 4- of straks 5G straling, wifi, straling van het reguliere mobiele verkeer, straling van de DECT-telefoon, wellicht nog wat kosmische straling, af en toe wat rontgenstraling bij o.a. de tandarts en we warmen ons eten op met straling. Je lichaam resoneert op (een) bepaalde frequentie(s). We hebben allerlei frequenties in o.a onze draadloze communicatie, van X kHz - X MHz. Hier heb ik geen exacte cijfers over. Zelfs het vrij onschuldig lijkende trilbadje bij de opticiën, vibreert met een voor mens en dier schadelijke frequentie (>20kHz); het ultrasoongeluid. Vet- en watermoleculen reageren heftig op de microgolven van uw magnetron. Daardoor wordt ons eten warm. Al eens gemerkt dat het spek of vlees kokendheet is en de aardappelen of groenten nog ijskoud? Zo reageert/resoneert het menselijk- en dierlijk lichaam ook verschillend op diverse frequenties. (een extreem voorbeeld is bv. Gammastraling) Denk ook aan je "diepvries Fukushima-vis". Opwarming van de aarde en Co2-uitstoot: Wat betreft de CO2-uitstoot; De opwarming van de aarde wordt ook betwist en ook de invloed van de mens daarop. Daar zijn ook op YouTube voorbeelden van te vinden. (zie hieronder) Wetenschappers die anders beweren dan wat nu (dankzij de massamedia) algemeen aangenomen wordt, worden niet gezien of gehoord en komen niet in beeld. Simpelweg omdat hun plaatje 'niet past'. Stel je voor als er hard anti-bewijs was; wat een blamage voor wetenschappers, wereldleiders, enz. Behalve het verkwiste kapitaal is dan op allerlei gebied een verkeerd beleid toegepast. Dat gaan we natuurlijk nooit maar dan ook nóóit toegeven. Goed, hieronder dus een tegengeluid van Prof. Dr. Begemann: Maar laten we even aannemen dat het zo is als (vaak) wordt beweerd; De opwarming van de aarde versnelt o.a. doordat er steeds meer (eeuwige) sneeuw verdwijnt en een donker of zwart oppervlak te voorschijn komt. (water/zee) Dit weerkaatst geen licht/warmte, zoals sneeuw dat wel doet maar absorbeert het juist. Waarom worden er dan bijvoorbeeld geen (enorme oppervlakte aan) spiegels gebouwd in bv. de poolgebieden? Of een ander (synthetisch) weerkaatsend materiaal als 'deken'? Het is niet zo dat we als mens aan de 'thermostaat van de aarde' kunnen draaien. Beweringen als: "We mogen de aarde niet meer op laten warmen dan met X graden Celsius", zijn dan ook complete nonsens. Temperatuurschommelingen op plaatselijk- of mondiaal niveau al dan niet langdurend, zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn en zijn van veel complexe factoren afhankelijk. Straks als de auto's elektrisch rijden, we al ons aardgas verkopen aan Rusland e.d. is de winst binnen en dan komt er weer een ander 'probleem'. Zie onderaan mijn blog van 1-2 jaar geleden. © 10-04-2019 (Laatste update: 24-11-2019) Copyright; Blog, titel en teksten van/door: © The Original Enrique   ( enrique.dutch@gmail.com )  Alle rechten voorbehouden/All rights reserved.  Afbeeldingen Pixabay:  https://pixabay.com/illustrations/rays-radio-radio-waves-wave-3819028/ Tags: #5g#straling#welvaartsziekten#kanker#dementie#klimaathoax#klimaatgekte#co2#globalwarming#microgolven#magnetron#rontgenstraling#begemann #Global Warming Lees meer

#dementie
27May2017
De beleving en het gevreesde lijden van beginnende dementie.
Fiekepanis

Er is een exploratieve veldstudie uitgevoerd naar hoe ouderen in de beginsituatie van dementie zelf hun situatie en ziekte beleven, en in hoeverre ze onder de gevolgen daarvan lijden. Er is in de samenleving een negatief beeld ontstaan over de beleving van dementie, zoals: niets meer kunnen onthouden, in de war zijn, het verlies van identiteit en persoonlijk en het steeds afhankelijker worden van andere mensen. Dit negatief beeld kan leiden tot gevoelens van angst, waardoor “gezonde ouderen” op zoek gaan naar manieren om dit lijden te vermijden. Bepaalde mensen en ouderen hebben een schriftelijke, tot euthanasie verstrekkende wilsverklaring opgesteld voor het geval ze ooit “dement” worden. Methode DEELNEMERSAlle deelnemers van het onderzoek zijn ouderen met de ziekte van Alzheimer volgens de DSM-IV criteria. De ouderen zijn op verschillende manieren gerekruteerd. De eerste selectie was op basis van een groot bestaande database, afkomstig van eerder onderzoek waarbij men geworven is via diverse welzijns- en zorgorganisaties. De tweede selectie is geworven via de geheugenpoliklinieken van de Universitaire Medische Centra van Leiden (LUMC) en Amsterdam (VUmc). De inclusiecriteria zijn; (1) sprake van de diagnose van de ziekte van Alzheimer, (2) een minimale score van 2 en maximaal 4 op de Global Deterioration Scale (GDS) en (3) de potentiële deelnemers moeten in staat zijn tot het geven van toestemming voor het onderzoek. De exclusiecriteria voor het onderzoek zijn; (1) een ernstige depressie, op basis van de CSDD of de Geriatric Depression Scale en (2) een ernstig taalprobleem, op basis van de CAMDEX.. Volgens de principes van een constante vergelijking en het doelgericht selecteren van deelnemers (ouderen in het bezit van een schriftelijke wilsverklaring) heeft men data verzameld. De data saturatie werd na 24 interviews bereikt, waarvan 6 deelnemers in het bezit zijn van een schriftelijke wilsverklaring. PROCEDURE INTERVIEW EN DATAVERZAMELING Op basis van een semigestructureerd onderzoek met een exploratief karakter heeft men de perspectieven van de deelnemers in kaart kunnen brengen. Een interdisciplinair team heeft een topic-lijst samengesteld waarin verschillende aspecten van de beleving, ervaring en het mogelijk lijden aan bod komt. De lijst omvat: (1) de geheugenproblematiek, (2) beperkingen door de geheugenproblematiek, (3) beperkingen in het sociaal leven, (4) hun zelfwaardering en (5) de visie op de toekomst. Het interview werd afgenomen bij de deelnemers thuis. Alle interviews zijn opgenomen op tape en ad verbatim uitgetypt. ANALYSE Het analyseproces bestaat uit het kwalitatief analyseren van de transcripten en het lezen en herlezen van de interviews. Dit met als doel de voorkomende thema’s te identificeren en te coderen. De interviews zijn onafhankelijk en in wisselende samenstelling van onderzoekers gecodeerd en geanalyseerd. De discrepanties werden besproken tot er een consensus of een overeenstemming werd bereikt over alle tekstfragmenten en thema’s. Resultaten Door het analyseren van de interviews zijn er drie relevante thema’s die het ervaren van lijden als gevolg van de ziekte van Alzheimer in beeld kunnen brengen, namelijk: (1) besef en attributie van cognitieve problemen, (2) de ervaren gevolgen van de cognitieve problemen in het dagelijks leven: verlieservaringen, zelfwaardering en waardering van anderen en lijden. (3) het omgaan met deze gevolgen.BESEF EN ATTRIBUTIE VAN COGNITIEVE PROBLEMEN De mate waarin de geïnterviewde oudere met de ziekte van Alzheimer zich kan uitten over het hebben van cognitieve problemen is verschillende per deelnemers. De meeste oudere erkende dat ze geheugenproblemen hadden, slechts een aantal was zich bewust van de diagnose “dementie” of de ziekte van Alzheimer. ERVAREN GEVOLGEN VAN DE COGNITIEVE PROBLEMEN IN HET DAGELIJKS LEVEN De verlieservaringen of de verliezen die gepaard gaan met de ziekte van Alzheimer. Het verliest dat met meest werd benoemd is; (1) het verminder vermogen tot het onthouden van dingen, (2) het missen van activiteiten van het dagelijks leven, (3) het verlies van de zelfstandigheid, communicatiemogelijkheden, autonomie, sociale contacten en het gevoel dat men er niet meer bij hoort. De zelfwaardering en de waardering van anderen. Het grootste aantal van de deelnemers is zichzelf niet anders gaan zien of waarderen als gevolg van de dementie of de geheugenproblemen. Voor diegene waarbij dit wel van toepassing was, ging het om gevoelens van; (1) frustraties, (2) het vastlopen in de communicatie, (3) zichzelf niet meer nuttig voelen, (4) het negatief beïnvloeden van het gevoel van eigenwaarde. De verschillende negatieve ervaringen zijn ontstaan door de veranderde houding van bepaalde ouderen en onbegrip vanuit de omgeving. Het lijden is steeds negatief. De meeste deelnemers gebruikten te termen vervelend, hinderlijk en frustrerend om hun negatieve ervaringen te beschrijven. Door de ouderen op hun gemak te stellen, zoveel mogelijk te stimuleren en tijd te geven, name het uiten van eigen ervaringen en openheid toe. Hierbij benoemde men het ongemak, pijn, verdriet en angst. OMGAAN MET DE ERVAREN GEVOLGEN De deelnemers hebben verschillende manieren beschreven waarop ze omgaan met de gevolgen van hun cognitieve problemen, namelijk: (1) het proberen accepteren van hun steeds veranderde situatie, (2) positief proberen te blijven, (3) het aanvaarden van de veranderingen, (4) het vermijden van de moeilijke situaties, (5) de cognitieve problemen een plaats proberen te geven in hun leven,… Discussie De beleving en het lijden van een oudere met ziekte van Alzheimer is afhankelijk van de mate waarin men zich bewust is van hun cognitieve problemen, de specifieke gevolgen die ze ondervinden en de manier waarop ze omgaan met de gevolgen. Recent onderzoek laat zien dat verschillende factoren een invloed hebben op de mate waarin een oudere met dementie zich bewust is van zijn situatie, deze factoren zijn; (1) neurobiologische factoren, (2) sociale factoren en (3) psychologische factoren. De deelnemers hebben hun situatie niet als een “groot lijden” ervaren, maar ze proberen steeds de uitdagingen aan te gaan waarvoor de ziekte hen stelt. Ondanks de verschillende negatieve ervaringen gaat men de ziekte niet passief ondergaan, maar gaat de individuele “oudere” opzoek naar een manier om met de steeds veranderde situatie om te gaan. In het verloop van de aandoening is er ruimte voor coping en adaptatie, een beeld dat afwijkt van de negatieve beeldvorming in de samenleving.  Er zijn verschillende belangrijke bevindingen in het onderzoek naar voor gekomen. Een eerste bevinding is dat een gesprek over de manier waarop een oudere met de ziekte van Alzheimer de situatie ervaart en waardeert heel goed mogelijk is en dat men voldoende tijd moet vrijmaken voor het voeren van een gesprek. Het is van belang dat de oudere zich goed voelt en ruimte krijgt voor het vertellen van hun eigen verhaal. Het creëren en ontstaan van een vertrouwensband zorgt voor meer openheid en persoonlijk ervaringen.Een tweede bevinding is dat de geleidelijke achteruitgang van de ziekte ruimte biedt voor aanpassingen en het leren omgaan met de gevolgen. Hierdoor wijkt men af van het negatieve beeld dat een “gezonde” oudere over de ziekte heeft. BRON de Boer, M.E., Dröes, R.M., Jonker, C., Eefsting, J.A., & Hertogh, C.M.P.M. (2010). De beleving van beginnende dementie en het gevreesde lijden. Tijdschrift gerontologie en geriatrie, 41, 194-203.Afbeelding: http://dementienet.com/dementie/wat-is-dementie/

#dementie
07Mar2019
Weg uit het woonzorg centrum.
Schorelaar

In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen. Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan. Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie. Mw. de Zwart woont hier al een paar jaar. Mw. wist altijd goed wat ze wilde, eerst ontbijten met een krantje en dan ging ze zich wassen en kleden. Alleen bij de douchebeurten had mw. hulp nodig.Aan de hand van het aktiviteitenoverzicht kruiste mw. aan waar ze heen wilde.Als er eens iets niet door ging vroeg mw. waar ze zich kon vervoegen voor commentaar.Met een vaste club dames gebruikte ze de warme maaltijd in een van de huiskamers, aan nieuwe bezoekers moest mw. altijd wennen en hield liever de stoel bezet voor een oude bekende, tot deze definitief niet meer kwam.Bij goed weer ging mw. wandelen, vaak alleen maar ook met haar kinderen, en soms ook met de wandelclub ging mw. naar buiten.  Met het verstrijken van de jaren zagen we dat de vaste rituelen vaster werden, nieuwe collega's deden er steeds langer over om bekend te worden.De activiteiten werden niet meer aangekruist. Vanmorgen las ik bij de rapportage over mw. het verslag van onze collega Stella in de avonddienst.Mw. was gaan wandelen maar had een andere route gekozen.Een stations medewerker had het huis gebeld dat mw. daar was? (lang leve de kaartjes aan de rollator)De dochter was gebeld en had mw. opgehaald.Mw. had een overnachtingspakket mee gehad (warme kleren, een muts en een tijdschrift) en was niet van plan geweest om terug te komen.Samen met de dochter en mw. had de collega een gesprek gevoerd.Mw. had aangegeven dat ze hier in de gaten werd gehouden en ze mocht allerlei dingen niet.Ook had ze er last van dat er overdag allemaal mensen naar haar t.v. keken zodat die het 's avonds niet meer deed?Er werd van alles voor haar beslist en ze had op maandagavond niet in de vaste huiskamer kunnen eten(er was een scholing geweest onder andere in die huiskamer) en de andere plek had ze niet fijn gevonden, en zo nog wat zaken.Mw. had aan Stella gevraagd "heb je kinderen?"Die had Stella."en als die beslissen wat je moet doen, wat zeg je dan?"Stella had geantwoord dat ze dat zelf wel uit zocht."En zo is het nou maar net" vond mw. Natuurlijk wilde ik weten hoe het nu was met mw. de Zwart.Ik klopte en liep haar appartement (volgens afspraak) binnen om 8.15."Goedemorgen, heeft u al zin om op te staan?""Hoe laat is het?" terwijl mw. op haar wekker keek vond ze het een goede tijd om op te staan.Na het innemen van de medicijnen wilde mw. wel wassen en aankleden, zo geschiedde."ik heb u al een poosje niet geholpen," zei ik naar waarheid."is er iets veranderd of is er nog iets gebeurd?"Mw. dacht dat alles hetzelfde was gebleven, was ze het voorval van gisteren vergeten??Na wat geklets over koetjes en kalfjes kwam opeens toch het hele verhaal." Ik ben gister op stap geweest, daar had ik zin in. Noem het lentekriebels. Ik heb de bus genomen, aardige mensen hebben me in de bus geholpen"(ja dat zal wel moeten, hoe kom je anders met een rollator in de bus)Ik kon ook niet betalen, ik had geen geld bij me, maar ik heb allemaal stukken van de stad gezien waar ik allang niet meer geweest was.Toen ik bij het station aankwam heb ik Anne gebeld om me op te halen.Anne was niet blij, maar ze kwam toch"Mw. kletste nog even vrolijk door over haar uitstapje, ze realiseerde zich ook dat ze wel een bekeuring had kunnen krijgen wegens zwart rijden. Maar ze had een leuke dag gehad. Ik maakte broodjes klaar, een kopje verse thee en legde haar krant bij het ontbijt."gaat u binnenkort nog een keer op stap?" vroeg ik geïnteresseerd."Nou, dat weet ik niet, ik denk niet dat dat verstandig is." was het antwoord"Ik mag nog naar buiten maar als ik weer zo ver weg ga dan denk ik dat ik dat misschien niet meer mag""Ja, dat zou kunnen" beaamde ik "maar wat zou u willen?""Kind ik loop altijd hetzelfde stukje, alleen of met mw. Spaans, met de wandelclub, ik wil wel eens wat anders. Vind je dat gek? Ik wil ook wel eens verder lopen"Natuurlijk vind ik dat niet gek, ik kan het me zelfs heel goed voorstellen.Ik weet ook dat er woonzorg centra zijn met gesloten afdelingen, ik vind het zo fijn voor de bewoners hier dat ze zich door het hele huis kunnen bewegen, en dat we ook beoordelen of ze zelfstandig naar buiten kunnen(natuurlijk in overleg met familie)"Dus als wij zorgen dat er af en toe iemand met u een grotere wandeling maakt is het goed?Dan bent u tevreden?"Mw. knikt, "dan ben ik tevreden, dan loop ik niet meer weg"Het gesprek is klaar, ze neemt een hapje brood en begint de ochtendkrant te lezen terwijl het zonnetje doorbreekt.Eind goed al goed? Verpleeghuis zorg Lees meer Er is iets misgegaan met de ontslagprocedure. Lees meer

#mantelzorg
28May2019
Eenzaam als mantelzorger
Astrid Seip (IJsselstein)

Gisteren zou ik eindelijk beginnen met mijn werk in het verpleeghuis hier in de buurt. Als vrijwilliger, maar toch. Jammer genoeg werd ik (weer) afgebeld. Het virus, waardoor ik vorige week ook al niet kon, was nog niet helemaal verdwenen dus zekerheid voor alles. Nu had ik wel de kans om naar de mantelzorgbijeenkomst bij opa in het tehuis te gaan. Erg leerzaam, over onbegrepen gedrag. Dat het uiteindelijk een middag zou worden die veel indruk op mij maakte had ik nooit durven vermoeden. Dit verhaal is waar gebeurd, enkel zijn de namen fictief om privacy redenen. Het is wel met toestemming geschreven.EenzaamHet is even na half drie als de zaal volstroomt met mantelzorgers, dochters, zonen, kleindochters en echtgenoten. Alle soorten mantelzorgers zijn aanwezig om meer te leren over onbegrepen gedrag bij mensen met dementie. Ook mevrouw Nel zit samen met haar man, hij heeft dementie, in de zaal. Dat dementie een breed begrip is, en er velen soorten van dementie zijn weet iedereen die aanwezig is. Toch is het onbegrepen gedrag een stukje dat bij bijna alle soorten van dementie terug komt. Na slechts een kwartiertje houd de man van mevrouw Nel het voor gezien. Hij is onrustig en kan het verhaal niet volgen. Hij is een cliënt van de dagopvang en gaat hier enkele keren per week naar toe. De rest van de tijd is mevrouw Nel samen met haar man. Vrijwel direct na zijn vertrek, als het gaat over ondersteuning door familie en vrienden en dat het zo belangrijk is om op bezoek te gaan bij een naaste met dementie barst mevrouw Nel in tranen uit. Zij vertelt dat ze er helemaal alleen voor staat en dat iedereen haar en haar man heeft laten vallen. Dat zelfs de buren in haar flat niks met haar of haar man te maken willen hebben. Het raakt mij en ik kan me niet voorstellen dat iemand zoiets doet. Of eigenlijk ook wel, want zelfs bij mijn eigen oma heb ik meegemaakt dat haar vriendinnen, waar ze elke week kwam het af lieten weten zodra ze in het verpleeghuis kwam. En juist voor deze mensen is vriendschap en herkenning, ook al weten ze vaak in een later stadium niet meer wie je bent, ze voelen toch de herkenning, zo belangrijk. Haar man praat niet tot nauwelijks meer, dus ze heeft niemand met wie ze een gesprek kan voeren. Zelfs niet over het weer. Heel de dag stilte, wat moet dat vreselijk zijn. Aan een buurjongen heeft ze eens gevraagd waarom hij haar negeerde, ze komt hem vaker tegen in de lift. "Mijn moeder vindt u raar en heftig". Waarom vraag ik me oprecht af, omdat ze geen standaard grijs haar heeft en er niet als vijfentachtig uit ziet? Ik heb er geworden voor en meer als "bizar" krijg ik dan ook niet over mijn lippen.Het zijn maar een paar woorden die ze spreekt, maar wat ze zegt maakt nu al diepe indruk op mij. Aan het einde van de bijeenkomst raken we samen aan de praat. "Hoe oud denk je dat ik ben?" Vraagt ze mij, ik schat haar een jaar of zeventig, "vijfentachtig". Mijn mond valt open van verbazing, ik krijg met de seconde meer respect voor mevrouw Nel. F**king vijfentachtig jaar, ik denk onmiddellijk terug aan mijn lieve oma'tje die afgelopen december in hetzelfde tehuis overleed, vierentachtig jaar. Maar wat een verschil. Ze vertelt me over haar kinderen en kleinkinderen, dat die allemaal zo in hun eigen leven zitten dat ze geen tijd (meer) hebben voor haar en haar man. Wat verschrikkelijk. Haar oudste kleindochter gaat dit jaar trouwen, zij en haar man niet welkom. Teveel gedoe ofzo, het doet haar zichtbaar pijn. "De oudste hé, dat blijft bijzonder". En dat is precies wat mijn oma ook altijd zei. En dan niks ten nadele van de andere kleinkinderen hou me te goede, want dat zou ik als oudste echt een schuldgevoel krijgen, ze hield van ons allemaal evenveel, maar de bijzondere band met de oudste is voor niemand te overtreffen. Het doet mevrouw zichtbaar goed dat ze haar verhaal kwijt kan. Ze gaat zelfs zover dat ze mij durft toe te vertrouwen zelfmoordneigingen te hebben, omdat de eenzaamheid haar teveel wordt. De tranen schieten in mijn ogen, maar ergens begrijp ik het wel. Haar man verliest ze beetje bij beetje aan een vreselijke ziekte, ze zorgt met al haar liefde en kracht voor hem. Maar wie zorgt er voor haar, deze dappere mevrouw Nel van vijfentachtig?. Ze vertelt me dat ze vroeger psychologie heeft gestudeerd, "Maar ik kan mezelf niet eens helpen". Ook een andere mantelzorger trekt zich haar lot aan en vraagt of ze haar af en toe eens mag bellen. Ook dit gebaar valt in goede aarde bij mevrouw Nel. En ze is zichtbaar opgelucht dat ze (eindelijk) haar verhaal heeft kunnen en mogen doen. Ik vraag haar of ik haar verhaal mag bewerken tot een blog, om aan te geven hoe ook mantelzorgers ontzettend eenzaam kunnen zijn. Ik ben haar verhaal nog steeds en het verwerken, en met alle goede wil van de wereld kan en wil ik niet snappen hoe mensen zo wreed kunnen zijn naar anderen toe.

#dementie
17Dec2018
#Even voorstellen Nancy.
Schorelaar

In het woonzorg centrum waar ik werk wonen veel bijzondere mensen. Ze hebben een eigen appartement en kunnen gebruik maken van huiskamers beneden waar allerlei activiteiten op het programma staan. Wij, het personeel, bieden zorg en begeleiding aan voor mensen met een dementie. Soms komt er een “oud” collega wonen, een verpleegster uit vroegere tijden. Nog opgevoed met de regels van rust -reinheid en regelmaat. Deze dames zijn ook absoluut niet te beroerd om een handje mee te helpen, gevraagd, maar vooral ook ongevraagd, en soms daardoor ongewenst. Nancy is daar een van, na haar huwelijk stopte ze met haar vak en voedde 4 kinderen op terwijl haar man carrière maakte. Haar man Robert kon ongestoord zijn carrière maken, Nancy had thuis de touwtjes goed in handen. Ook nadat de kinderen de deur uit waren stuurde ze haar man goed aan, deden ze samen leuke dingen en maakten mooie reizen. Nu was ook Nancy geveld door de ziekte van Alzheimer. De rollen thuis draaiden om, zo goed en zo kwaad als dat ging. Ze kwam bij ons wonen toen het te zwaar werd voor Robert. De opname viel hem zwaar. Nancy bleef vragen, dagelijks, waar is Robert, hoe laat komt hij? Waarom ben ik niet bij Robert en zo verder. Ze was gebaat bij duidelijkheid. “Dus ik ben dement, nou dat gaat nooit meer over” “ ik denk dat ik het al vaker gevraagd heb, maar het beklijft niet” of “misschien moet Robert maar een ander zoeken, dit is niets voor hem dat ik nu zo ben” Nancy had een goed gevoel voor taal. Zo stond ik eens samen met haar in de lift en hing daar een aankondiging “kaartverkoop voor het goede doel” zonder verdere uitleg. Ze keek me aan: “dat kan dus alles zijn, ik vind mezelf ook een goed doel” Graag maakte Nancy zich nuttig, ook om ons te helpen. “blijf eens rustig zitten waar de zuster je heeft neergezet” zei ze tegen Mien die ook op mij zat te wachten. Mien werd daar erg zenuwachtig van en ging wrijven over haar armen. “ hou daar mee op, je maakt je huid stuk” Toen ik arriveerde had Mien inmiddels de vlekken in haar nek. Tijdens een van haar zoektochten na haar middagdutje stuitte ze op Pieter.Deze grote man, zittend in een rolstoel begon tegen haar te praten.Voor haar antwoorden was hij te doof.Als een struise hoofdzuster pakte ze de zware rolstoel en duwde Pieter de verkeerde kant op, deze begon luid te schreeuwen. Tot zover had ik het verhaal gehoord, nu moest ik me er toch maar mee bemoeien. Nancy zag me en kwam verhaal halen: “belachelijk, hij daar weet niet waar hij woont, ik ging hem helpen” Ik probeerde uit te leggen dat het wel vaker gebeurde dat iemand het niet wist. Nancy bleef het belachelijk vinden en Pieter zat inmiddels te luisteren. Voorzichtig vroeg ik “ weet u op welk nummer u woont?”  aan Nancy. Als blikken konden doden, vanuit de hoogte keek Nancy op me neer en zei: “das ist nicht im frage” en beende met ferme tred weg van ons. #Even voorstellen Mien Lees meer Verpleeghuis zorg Lees meer Nodig vriend uit Inloggen

#selfie
04Aug2019
Ben ik dat??
Irma

Dat is de eerste vraag die onze cliënt met dementie ons stelt na het zien van de selfie! Wij maken selfies met hen, en het resultaat willen ze het graag zien, en al helemaal bijzonder is het dat je het dan ook direct kan terug kijken. Maar de client waant zich natuurlijk in een hele andere leeftijd. En dan zien ze op de foto een oudere dame of heer.. Ben ik dat?? We nemen ze mee naar de grote spiegel en dan zien ze het zelf.. Ben ik al zo oud? of zo oud ben ik toch nog niet? We vragen vaak naar de geboortedatum en het jaar. Bijna allemaal weten ze deze nog.. En zo komen we weer terug in de realiteit, al is het maar voor Even!

MEER