Meest gestemde posts
#blik
22Feb2019
Als ik een blikje fanta- zie
peerke70

De laatste tijd fiets ik graag. Het geeft mij de mogelijkheid om mijn gedachten wat te ordenen en nieuwe inspiratie op te doen. Het is fijn om zo de natuur in te gaan en te merken dat deze in feite iedere dag iets nieuws te bieden heeft. Doordat ik graag mijn verhaal vertel met foto´s erbij waarbij ik aan het associëren ga, ben ik ook heel anders gaan kijken.  Ik probeer zo mijn verstand op nul te krijgen, mijn blik is daarmee op oneindig gericht. Deze inspiratie prikkelt fantasie. Vooral als ik een blik fanta zie. Dit moment gaf mij een glimlach gewoon om de keuze van het woord. Het was daarmee meteen de start van een zoektocht naar andere blikvangers. Klaarblijkelijk hebben meer mensen hun blikken geworpen op de schijnbaar onbeduidende berm, het fietspad of de stoep. Ik vraag mij bij het herkennen van deze geworpen blikken af wat in de werper ervan omging. Wat heeft hij gedacht bij het werpen van zijn blik. Welke inspiratie kreeg hij. Ik ben dus blikken gaan volgen en merkte al snel, deze zoektocht geeft mij energie. Energie voor een verhaal. De werper van dit blik heeft de energie volledig uit het blik gezogen. Met een lege blik lag deze dan ook langs de weg. Hol  Maar mijn fietstocht ging verder evenals de blikken. In een ogenblik was ik alweer bij de volgende . Ik monsterde de omgeving omdat ik dacht dat het toch wel wat vreemd zou zijn zo´n vent die blikken op de foto zet.Ook hier bleek dat uit het geworpen blik niet alleen een monster was genomen. De bliksemschichten op zijn uiterlijk zijn ook hier leeg en zonder energie. Energie die het naar eigen zeggen wel vertegenwoordigd heeft. Langzaam begin ik mij echter wel te realiseren dat blikken die kunnen doden echt regelmatig geworpen worden. Ze vertegenwoordigen een scherpte die, verergert door menig grasmaaier, behoorlijk kwaad kan aanrichten. Toch worden ze geworpen zonder verblikken of verblozen. Zo ook door de werper van het volgende exemplaar. Hier zou meer pitt in moeten zitten. Een pittig gesprek zou hier misschien verandering in kunnen brengen en het wordt tijd dit soort praktijken aan de grote klok te hangen Helaas is de klokkenluider ook onder de invloed. Een invloed die ik niet kan waarderen. Terwijl ook ik mijn keel moet smeren. Zou het zo zijn dat wanneer wij hier daadwerkelijk iets tegen willen doen via mail of internet, dit als spam zou worden beschouwd? Mijn mening? Die is crystal clear, het interesseert ze gewoon geen zier. Lees meer Bloed geven De dijkgravin en haar gemaal Zwaardvis trede 1

#leeftijdsverlaging
09Jan2019
Ellie Brokking
#fantasie
18Jun2019
Omkijken
Dana

Ik tuur tussen het helmgrasben op zoek, naar wat ooit wasmijn fantasie is plots verdwenenik schreeuw het uit, het nam de benenomkijken helpt niet, ik moet vooruitwat voel ik nu? Een roze snuit?in paniek vlucht ik snel wegmaar zoals gewoonlijk, heb ik pechHet achterhaalt me altijd weerfantasiebeelden, ik kan niet meerIk hijg, ik puf, mijn armen graaienik wankel, maar kan me nog net omdraaiendaar staat het, adem in en tel tot drieprik hem lek, mijn fantasieBevrijd van zorgen, kan ik hier van lerendat voor inspiratie,ik alleen maar me om hoef te keren

#daniaans
08Apr2019
Doei doei, opa.
Dana

Opgesloten in gedachten, opgeslokt door fantasie, dwaal ik doelloos door de eindeloos lijkende gangen van mijn hersenkronkels. Het is de vloek van de verbeeldingskracht. De eeuwige valkuilen van onwaarheden waar ik onophoudelijk struikelend in terecht kom. Waar vind ik de uitgang naar de werkelijkheid? Ik ben het zat om voortdurend te verzanden in fabeltjesuitdagingen. Het in stand houden van de verworven status valt zwaar. Te zwaar. Er is niemand die me begrijpt, niemand die ook maar een beetje inzicht heeft in mijn brein. Opa, wellicht. Die schreef ook. Vaak zat ik op zijn knie met open mond te luisteren naar zijn opgetekende verhalen. Maar opa is heengegaan. Allang. Toen ik elf was, of tien, toen heeft hij zijn voorlaatste levensdagen bij ons thuis doorgebracht. Ik herinner me nog goed hoe hij een plakje van de pindakaaspot af probeerde te schaven, dat moet wel dicht tegen bizarre hersenschimmen aanzitten. Herkenning? Heb ik het van hem geërfd? Hoe ging hij ermee om? Opa is dood. De mogelijkheid om hem ernaar te vragen is me ontnomen. Opeens stroomt er een opluchting door mij heen. Snel de pc opstarten. Wellicht is de verlossing nabij. Misschien biedt de apriluitdaging van schrijvelarij een uitweg. Ik lees: We kennen allemaal wel een moment waarop we wilden dat we een telefoon zouden kunnen pakken en dan diegene bellen die je zo graag wil spreken. Die kans krijg je nu. De uitdaging van deze maand maakt dat mogelijk. Het lijntje mag naar iedereen die je kunt bedenken of diegene nu leeft of misschien al overleden is, beroemd of slechts bekend in de straat waar je woont, afgeschermd voor de buitenwereld of beschermd tegen die wereld, op aarde of in elke vorm van het hiernamaals. Vertel met wie je een lijntje zou willen leggen, wat je zou willen vragen of vertellen en waar je bent op het moment dat je het lijntje aanlegt. Mijn hart bonkt bijna mijn lijf uit. Ja, dat ga ik doen, ik grijp deze kans met beide handen aan. Een lijntje naar boven, hoe geweldig! Alles gooi ik aan de kant. Met hernieuwde energieke hoop ga ik op zoek naar een geschikte telefoon waarmee ik het lijntje naar boven tot stand kan brengen. Allemaal modern, zonder snoeren, zonder draden, zonder een telefoonlijn. Ik worstel mijzelf door het hedendaagse oerwoud van contactleggende media heen, door de ondergrondse gewelven speur ik naar een mogelijkheid. Kan ik snoerloos contact leggen? Mijn mobiel gloeit in mijn hand. Hij trilt. Hij zoemt. Verbaasd werp ik een blik op het scherm. De torentjes van het kasteel nemen de plaatsen van de apps in. Met een schok kom ik tot de conclusie dat ik verbinding heb met een luchtspiegeling. Met mijn vinger veeg ik over de hoogste spits. Het prikt een beetje. 'Hallo? Opa?' 'Ja, ik zat al te wachten op je belletje, kind. Hoe is het daar in de huidige maatschappij?' 'Eerlijk gezegd is het hier niet zo fraai. De mensen maken het elkaar moeilijk, de afgunst viert hoogtij en de leugen regeert.' 'En hoe staat het met de fantasie? Wordt die nog wel in leven gehouden?' 'Ja, opa, daar bel ik eigenlijk voor. Het is net alsof ik in drijfzand terecht gekomen ben. Het moeras van bizarre bedenksels zuigt me steeds verder naar beneden, ik wil het niet meer, maar vind geen uitweg.' 'Ach kindje toch, je moet niet zo worstelen. Weet je niet dat hoe meer je strubbelt, hoe meer je uit alle macht probeert eruit te geraken, des te dieper je naar beneden gezogen wordt? Laat het gewoon gebeuren. Schrijf uit de losse pols, niet dwingend, sta je zelf droombeelden toe. Je weet toch dat dit verhaal ook een verzinsel is, zolang je dat maar beseft, dan is het oké. Maar wat er ook gebeuren zal, hou je fantasie in ere. Nou meisjelief, het is tijd om af te sluiten, ik ga je weer verlaten in de wetenschap dat je het wel zult redden. Succes, doei doei.' 'Ja doei opa en bedankt.' Tevreden leg ik mijn telefoon weer neer. Ha, opa die afsluit met doei doei, ik weet dat dat ver bezijden de werkelijkheid is. Zijn woorden gonzen nog na in mijn hoofd. Alles is oké, ik heb mijn uitgang gevonden.

#verhalen
27Aug2019
Nieuw stekkie!
Gertruda

Voor nu heb ik een nieuw stekkie gevonden voor mijn verhalen!En wel op Tallsay op het moment staan twee hoofdstukken van De rare kwast online en ga ik de rest langzaam toevoegen!Wil je mijn verhalen blijven volgen dan zie ik je graag op Tallsay, ook een mooi platform voor je content te delen! Ik zou zo wie zo zeggen ga er eens een kijkje nemen!Groetjes Gertruda (Op Tallsay is mijn gebruikersnaam Taurus)PS Ik delete mijn  account hier nog niet, ik hoop dat yoors in de toekomst meer stabiliteit kan gaan bieden en blijf nieuwsgierig volgen!

#lijn
05Apr2019
Aparte verbinding
Marie

Marie staarde naar de knipperende cursor. Ze kreeg vandaag weinig op papier. Schrijven was heerlijk als het goed liep, maar het voelde heel anders als je middenin een writer’s block zat. Ze had werk gemaakt van haar personages. Een achtergrondfile van elk karakter, een interview, zelfs tekeningen en foto’s inspireerden haar om hen diepgang te geven. Dat schrijversboek had die resultaten toch al opgebracht, dat was al iets. Verder zat het verhaal simpelweg muurvast. Je had Luc, oorspronkelijk de held, die per ongeluk zijn ex had gedood in een vlaag van waanzin toen hij ontdekte dat hij een zoon had. Ook was er Fernand, zijn vriend, die de vrouw van zijn dromen wilde afpakken, en dan Nadia zelf, de desbetreffende droomvrouw. Verder had je nog de zoon zelf, Jasper, die de moord op zijn moeder had zien gebeuren en diens schooldirecteur, Olivier, die na de schooluren robots in elkaar knutselde. Als extra personage kwam Andy opdraven, de rechercheur, die Nadia op de hielen zat. Later in het verhaal bleek Fernand een seriemoordenaar te zijn, die gezien zijn job in de recherche, zijn moorden kon verdoezelen, maar uiteindelijk niet alleen handelde. De flitsen naar de moord op Diane Bakker waren spannend, maar nu zat het vast. De eindjes waren moeilijk aan elkaar te knopen en ze had sterk het gevoel dat er nog iets ontbrak. Waarom had ze deze opdracht aangenomen? Ze had zoveel tijd verloren dat de scheurkalender ‘deadline!’ schreeuwde naar haar, elke keer ze naar de muur keek. Ze had nog maar enkele uren en ze moest alweer inleveren. Wat een hel ! Ze wou net een zoveelste koffie halen, toen de telefoon op haar bureau rinkelde. Twee uur ’s nachts. Wie zou haar bellen op dit uur? Ze voelde een sprankeltje hoop: misschien was het haar uitgever die midden in de nacht had beslist haar deadline toch te verschuiven… “Marie,” zei een mannenstem, “ik wil een interessantere verhaallijn! Nu!”  “Wie bent u?” “Fernand. Ik ben het moe de slechterik te zijn. Luc is ook niet gelukkig en Andy is ongeveer op het saaiste punt in het verhaal gekomen. Hij vraagt zich af wat je van plan met hem bent. Nadia piept en knettert van protest en volgens mij is Agnes al in slaap gevallen. Mag er met haar ook iets boeiends komen? Olivier blijft maar prutsen, daar valt niet mee te praten en kleine Jasper vindt het ook niet leuk meer. Laat iets spannends gebeuren, Marie. Laat het wat mij betreft met veel bloed zijn. We zouden je niet opbellen, als we niet stilaan wanhopig waren.” Ze was aan het doordraaien. Ze had te lang naar haar computer gestaard en was in een soort trance terecht gekomen. Ze wreef in haar vermoeide ogen. Ze werd stilaan knettergek. Marie zuchtte. “Marie,” de hoorn was doorgegeven, “maak dat je een volgend hoofdstuk hebt geschreven, want ik kan die puzzelstukjes niet alleen aan elkaar breien,” kloeg Luc.” Er werd opgehangen.   Marie legde de hoorn neer en zette zich als de bliksem achter haar computer. Als door een bij gestoken, vlogen haar vingers over haar toetsenbord, ze kon de personages nu in levende lijve zien en voelen. Haar hoofd bracht haar waar ze heen moesten. Nog maar enkele eindjes aan elkaar knopen, en ze kon inleveren. De telefoon rinkelde een half uurtje later weer. Marie hoorde gejuich aan de andere kant. Dit verhaal past in deze uitdaging op Schrijvelarij.