Meest gestemde posts
#februari
01Feb2019
marijke
#lift
02Mar2019
Lift
Marie

Met klamme handjes en een overhoop liggende maag, drukte ik op de liftknop. Het zou vast beter gaan als ik er eenmaal was, dan zouden de zenuwen wel minderen. Mijn moeder was er al jaren van overtuigd dat ik kon zingen, zelf had ik twijfels. Een deuntje neuriën in de auto, een liedje zingen op een familiefeest, met een bandje optreden op het huwelijk van mijn vriend Joran… Het was niets vergeleken met wat ik nu ging doen. Een talentenshow, uitgezonden op de nationale televisie, hoe haalde ze het in haar hoofd me in te schrijven! De lift was het enige wat me nog scheidde van het podium waar ik binnen een kwartier moest op staan. De lift was er, die twee minuten leken al een eeuw. De deur ging open en ik zag…George! Lieve help, van alle mensen uitgerekend hém tegenkomen op een dag als vandaag, op een moment als nu. Ongemerkt veegde ik mijn handen af aan mijn broek. George straalde rust uit, alsof hij het allemaal al achter de rug had. Misschien was hij het allemaal vergeten. Neen, dat kon eigenlijk niet. Nu niet aan denken, snel naar boven maar. Met een schok kwam de lift tot stilstand. O nee, dat ook nog. George schrok op uit zijn gedachten, hij had niet eens gemerkt dat er iemand naast hem stond. “Footloose!” flapte George eruit, voor hij zich kon bedwingen. “Dat ga ik zingen.” Ik keek hem aan en antwoordde: “Nogal toepasselijk, vind je niet?” In gedachten ging ik onmiddellijk terug naar dat ene jaar. Het was eindejaarsbal en Alexandra wou met me gaan! Het populairste meisje van de school had ja gezegd. George had geknikt, dat was zijn taak als beste vriend. “Goed voor je,” had hij gemompeld. De weken nadien waren hectisch, een kostuum zoeken, zelfs als man, was een heel gedoe geweest. Het was natuurlijk voor Alexandra en dat maakte alles goed. In mijn hoofd had ik de avond al helemaal gepland: het zou onvergetelijk worden. Ja…dat werd het ook. “Het spijt me,” zei George opeens. Nu de lift stilstond, was er tijd. Ik keek George aan, benieuwd wat er ging komen. “Ik had niet eens interesse in Alexandra…tot jij met haar naar het bal zou gaan. Ik kon het gewoon niet verdragen want…ik had geen date. Dat was voor een populaire jongen als ik ondenkbaar. Het hoorde zo: populaire jongen gaat met populair meisje.” Hij pulkte zenuwachtig aan zijn trui. “O ja?” antwoordde ik. “Was het dan ook onderdeel van het plan dat ik jullie op de toiletten zou betrappen?” George keek beschaamd, godzijdank. Hij had toch nog iets van waardigheid in zich. “Neen, natuurlijk niet. Het was… Het ging niet. Op het moment dat het allemaal moest gebeuren was ik zo nerveus dat ik blokkeerde. Nadat jij was weggelopen, had Alexandra zich los gemaakt en de deur in mijn gezicht gesmeten. Mijn verdiende loon, denk ik.” De lift besloot terug in beweging te schieten. Dat mocht ook wel, want binnen vijf minuten, moest ik er staan. Vreemd, de spanning was al behoorlijk gezakt. Ik stapte de lift uit en draaide me naar George: “Het was ook je verdiende loon en dat wist Alexandra ook. Ze is hier trouwens, we zijn al jaren getrouwd. Kom gerust gedag zeggen, als je klaar met optreden bent.”

#februari
01Feb2019
Mevrouw Stip
#februari
06Feb2017
Ochtend
Hans van Gemert

Een gerinkel verjaagt hardhandig mijn diepe dromen. Met één oog open realiseer ik me dat de dag weer begonnen is. Een veeg over de wekker doet het gerinkel echter niet stoppen. Het is de deurbel die de veroorzaker van het gerinkel is. Gezien mijn nachtkledij, of het ontbreken daaraan, besluit ik die deurbel verder maar te negeren. Naast de wekker ligt mijn bril die ik opzet om wat meer klaarheid in de dag te brengen. Het is al niet zo vroeg meer als ik had gehoopt. Sterker nog, het woord ‘vroeg’ is absoluut niet meer van toepassing. Een blik op mijn mobiel levert een reeks appjes van mijn werkgever, die in steeds dringender toon vragen waar ik blijf. Van code Geel tot code Rood, zeg maar. Ik maak een snelle ronde door de badkamer, schiet de benodigde kledingstukken aan, en sleep mijzelf naar de keuken, waar het koffieapparaat vol enthousiasme zijn werk doet. Sterke koffie moet me wakker maken, voorzien van noodzakelijke ingrediënten als suiker en melk. Het theelepeltje zorgt voor de juiste vermenging van het geheel en met kleine slokjes brengt het bittere vocht me weer wat tot mezelf. De vorige avond was moeiteloos doorgelopen in de ochtend. De paar uurtjes slaap die tussen avond en morgen over waren gebleven waren bepaald niet voldoende geweest om alle nevelen van het feestgedruis te verjagen. Een blik in de woonkamer levert een nieuwe sleutel tot de realiteit en verjaagt weliswaar niet de vermoeidheid, maar wel de slaap. Lege wijn- en bierglazen en lege colaflesjes getuigen van de gezelligheid van de voorbije avond, en er zijn kringen op de tafel ontstaan waar de glazen hun onderzetter gemist hebben. Lege en half lege schaaltjes van chips en sausjes staan overal verspreid, sommige omgekeerd op het hoogpolige tapijt. Hier en daar hebben de muren meegefeest. Op de bank ligt een potje verdwaalde handcrème, helaas op zijn kant, zodat de inhoud een witte, vette stroom veroorzaakt heeft, en als een dikke en trage waterval zichzelf vermengt met de rode inhoud van een sauskommetje op de vloer. Op tafel ligt een briefje, waarop met pen in een vrouwelijk handschrift nog een afscheidswoord van een van de gasten geschreven staat, compleet met een viertal getekende hartjes: ‘Dat doen we snel nog eens, schat!’ Zonder ondertekening, helaas, zodat de identiteit van de schrijfster net zo onbekend en onbereikbaar blijft als de pincode van een willekeurige voorbijganger.  Met een oude tandenborstel en wat water en zeep ga ik één van de vele vlekken te lijf, maar zonder veel resultaat. Met de boze werkgever in het achterhoofd besluit ik om de rest van de vlekverwerking maar uit te stellen tot een geschikter moment. Ik haal diep adem, schik me in het onvermijdelijke en trek de voordeur achter me dicht om de confrontatie met mijn werkgever aan te gaan. (c) 2017, Hans van Gemert Geschreven in de schrijfuitdaging van februari 2017 (Vlindertje73): een verhaal met tien steekwoorden. Vind je dit een leuk verhaal? Laat het me weten in een reactie. Delen van dit verhaal op jouw Facebookpagina wordt óók zeer gewaardeerd! Volgende delen Confrontatie Naar het circus De beer is los In de boot