Meest gestemde posts
#genderneutraal
24Sep2019
Over Genderneutraal en het Vrouwenquotum
Marjolein

Genderneutraal, je hoort het steeds meer. In Engeland is een stel dat al 17 maanden het geslacht van hun kind geheim houdt. Behalve één van de oma’s, die tijdens het oppassen een luier moest verschonen, weten alleen de ouders of het een jongen of een meisje is. Ze willen dat hun kind zich ontwikkelt zoals ‘hen’ het zelf wil en voelt. Alsof dat niet kan als vanaf het begin duidelijk is of je een jongen of een meisje bent. Een kind van anderhalf is daar echt niet mee bezig. Mijn zusje speelde vroeger met autootjes en playmobil, had kort haar en reed buiten op een skelter, terwijl ik met mijn poppen en Barbies binnen zat. Mijn zoon speelde als kind graag met zijn plastic speelkeukentje, waarvan ik me herinner dat een schoonzus het meisjesspeelgoed vond. Hij wilde een tijdlang kok worden. Ik vond het reuze grappig om te zien hoe jongensachtig hij was, uit zichzelf. Ik kom uit een meisjesgezin, een graafmachine was mij nooit bewust opgevallen. Mijn zoon wel. Luidkeels meldde hij het altijd als hij iets dergelijks zag: “Kijk mama, een HAPPER!” Van de week plaatste ik mijn blog over mijn voormoeders die allemaal Ida heetten op een Engelstalige genealogiesite. Een Amerikaanse reageerde. Het blog heette: ‘Ida, the name of my ancestresses’. Haar reactie: ‘Ancestresses? How about trying a gender neutral word like ancestors? Easy to say, easier to spell, accurate for all sexes’. Wat een idiote reactie. Ten eerste ben ik de schrijver en maak ik dus zelf uit welk woord ik gebruik en ten tweede ging het om enkel vrouwen. Mag ik dat niet zeggen? Gelukkig kreeg ik bijval, maar het zette me wel aan het denken. Nog even en we moeten ons schamen als we een groep vrouwen ook een groep vrouwen noemen, maar moeten we ze aanduiden als een groep mensen. Waarom moeten we ineens allemaal genderneutraal worden omdat iemand bedacht heeft dat dat moet? Zijn we dan zulke kuddedieren geworden? Waar aan de ene kant gestreefd wordt naar genderneutraal, speelt tegelijkertijd het fenomeen ‘vrouwenquotum’. Om meer vrouwen in topfuncties te krijgen, moeten bedrijven verplicht worden om een bepaald percentage vrouwen aan de top te hebben. Waarom nu ineens wel sekse-specifiek? Iets dergelijks is ook al eens geprobeerd met gehandicapten, volgens mij, geen idee of dat gelukt is, je hoort er nooit meer iets over. Ik ben tegen het vrouwenquotum. Laat gewoon de beste kandidaat de baan krijgen, of dat nou een vrouw is of een man. Bedrijven waar de directie geen vrouwen in topfuncties wil hebben, of die bij voorkeur hun ‘vrindjes’ vrijgekomen functies toeschuiven, zorgen er toch wel voor dat ze er onderuit komen. Stel dat bij een vacature tien mannen solliciteren en één vrouw, dan zou de vrouw dus de baan moeten krijgen, terwijl alle tien de mannen misschien wel geschikter zijn! Het is gewoon vaak zo dat vrouwen liever parttime werken en wat is daar mis mee? Vrouwen die wel carrière willen maken, kunnen dat gewoon doen, ook daar is niks mis mee. En misschien zijn parttime werkende vrouwen wel veel slimmer: als je met minder uren genoeg verdient om leuk van te leven, waarom zou je dan meer uren willen werken? Voor de macht en het aanzien? Vrouwen zijn daar nu eenmaal minder gevoelig voor. Gemiddeld genomen uiteraard. De typische man en de typische vrouw zijn stereotypen waar de meeste mannen en vrouwen niet helemaal aan voldoen, het zijn gemiddelden. Laat iedereen lekker zelf bepalen wat voor hem/haar/hen het beste werkt. Een parttime werkende man, een meer dan fulltime werkende vrouw, een man die miljonair wil zijn voor zijn dertigste, een vrouw die macht wil in de top van een bedrijf, een vrouw die zich opoffert voor de carrière van haar man, een man die thuisvader is terwijl zijn vrouw werkt. Allemaal goed. Lees meer De Eindman Leonie is aan het behangen Herinneringen aan die dag, 9-11

#Hokjescultuur
15Aug2017
Hokjescultuur
Sharelyn

De laatste tijd is er weer meer te doen omtrent de Geslachtsneutraliteit. Geen man, maar ook geen vrouw. Zo liep ik van de week op de Tilburgse Kermis en zag ik een genderneutrale wc, naast de mannen- en vrouwen wc's. Het eerste wat ik toen dacht was; gadverdamme! Heb je wel eens een openbaar mannentoilet uit hoge nood bezocht? Wat een smerige bende.  Maar goed, dat was mijn allereerste ingeving. Later ben ik erover na gaan denken. En ik zie mezelf wel als een aardig liberaal type, die totaal geen problemen heeft met homosexualitiet, geslachtsveranderingen of wat dan ook. Wat mij echter zo opvalt, is de focus op de hokjescultuur die hiermee gepaard gaat.  We houden er niet van om in een hokje geplaatst te worden, maar het is nog erger wanneer er geen hokje voor jou is. Dus aan de ene kant willen we niet over 1 kam geschoren worden, maar is ergens bij horen wel prettig. En met de huidige ontwikkelingen vind ik dit steeds tegenstrijdiger klinken.  We hebben onze wereld veel groter gemaakt, dan deze tientallen jaren geleden was. Dat komt onder andere door de kennis die we opdoen en de steeds meer opkomende mediakanalen die ons meer laten zien. Om jezelf een plekje te geven in deze gigantische wereld en iets te begrijpen van deze wereld, is het heel menselijk om dingen in een hokje te stoppen. Om over elk mens als puur uniek te denken, zou erg overweldigend zijn. Even heel erg simpel gesteld, we hebben de dagen van de week ook namen gegeven om het overzichtelijk te maken. Dit doen we eigenlijk ook met alles en iedereen om ons heen.  Het is dus een natuurlijke tendens, met een groot negatief gevaar; we labelen die hokjes ook erg makkelijk. Hij is homosexueel en alle homo's gedragen zich vrouwelijk, maar hebben uitstekende smaak. Zij is zwart en alle zwarten kunnen geweldig koken maar zijn lui. Hij draagt een bril en brildragende zijn intelligent. Dus de angst voor de hokjes, komt eerder voort uit hoe we die hokjes behandelen en niet door het hokje zelf. En dit klinkt nu misschien een beetje vreemd, maar ik denk wel dat het belangrijk is dat we ons hiervan bewust zijn.  Het hokje is niet per definitie slecht, maar realiseer je ten alle tijde dat het unieke individuen zijn met één of meer overeenkomsten. En realiseer je tevens dat jij die hokjes ook kan beheren. In elk geval hoe je ermee omgaat en hoe je ernaar kijkt. Want niemand hoeft je toch te vertellen dat echt niet alle homo's uitstekende smaak hebben en echt niet alle zwarten lui zijn?