Meest gestemde posts
#hooggelegen
09Jul2019
Tijdens #zomermaanden verdubbelt het inwoneraantal van het dorp
Leonardo

Het is elk jaar het zelfde in het kleine dorpje gelegen aan de voet van de bergen van de Haute Languedoc. Vanaf half juni stromen horden toeristen, lopend, gepakt en gezakt, met zware wandelschoenen aan de voeten, veldflessen met water aan de gordel, vanuit het dorp, over de smalle geiten paden de bergen in.  Vanuit onze #hooggelegen woning kunnen we ze dagelijks beneden ons langs zien sjokken.    Ik vraag me steeds af waarom die mensen het wagen om in de immense hitte zo’n bergtocht te gaan maken. Maar het schijnt een soort van obsessie te zijn voor dit soort wandelaars. Mannen en vrouwen die zich in hun vakantie kennelijk ten doel hebben gesteld om een maal in hun leven, de gruwelijk zware wandelroute door de bergen van de Haute Languedoc te moeten gaan maken.    Vanuit het dorpje Mons start men met de wandeling die hen door onwaarschijnlijk fraaie, doch zeer ruige natuur voert. Direct na het vertrek lopen de mensen bergopwaarts door de schitterende Gorges d' Héric, richting de in de verte voor hen optornende Col de L' Ourtigas.  Een magische en meedogenloze bergrug met in het dal, aan de voet van deze berg, hier en daar weelderige Mediterrane begroeiing bestaande uit maquisstruiken, steeneiken, hier en daar lavendel, wilde abrikozen en zelfs wilde perziken en allerlei geurende kruiden.Maar vanuit het dal moet men ook weer omhoog om de wandeling af te maken. En dat valt voor veel wandelaars erg zwaar. Want de ruim 1000 meter hoge Col de L' Ourtigas mag dan wel geen Pyreneeën col zijn, de hellingen zijn daarentegen heel stijl en het pad dat moet worden gevolgd is uiterst smal, terwijl men over het smalle pad ravijnen passeert die vele tientallen meters diep zijn.     Waar heeft men zin in, denk ik vaak als ik weer enkele zwaar transpirerende, vermoeid uitziende enthousiastelingen langs zie sjokken. Waar eindigt op je vakantie hobby en waar begint ellende en afzien?  Eenmaal terug in het dorp  is de enige persoon die met een stralende lach op zijn gelaat is waar te nemen, onze plaatselijke brasserie uitbater, Marcel Louberant. Zijn terras voor het pand ligt in de namiddag uit de zon, terwijl er meestal een zwak briesje waait. Kortom de ultieme plek voor een dorstige en oververmoeide vakantiewandelaar, om even te ontspannen en de dorst te lessen. De bieromzet van Marcel stijgt dagelijks sneller dan de zon aan de hemel zakt en rond zes uur achter de toppen van de bergen verdwijnt. De laatste enthousiaste toeristen komen dan nog aansloffen. Donderen bij aankomst uiterst vermoeid hun rugzakken op de betontegels, bestellen een 'bonne bière pression,'  strekken en masseren hun vaak flink geschaafde benen en slaken na de eerste slok bier, een diepe zucht.   ‘Donders, wat was dit zwaar en wat was het gruwelijk heet,' hoor je dan mompelen. Wondjes op de benen zijn overigens vaak het gevolg van de aanraking met de gemene scherpe harde stekels van de maquisstruiken.    Veel van die wandeltoeristen verblijven op de kleine minicamping die uitpuilt van de tenten en caravans. Anderen staan gewoon met hun camper of caravan op een weilandje langs de oevers van de Orb. Kortom: het kleine Occitaanse dorpje stijgt in de zomermaanden qua inwoners sneller dan het heldere klaterende water van de Orb, en geeft het kleine rustige dorpje, voor enkele maanden het imago van een populair vakantieparadijsje.   Onderstaande fraaie foto geeft een blik op de Col de l'Ourtigas.